print

bewaren - of hoe te leven

Oude print (fragment)

Heeft u dat nou ook?

Straks stort ik mijzelf in drie dagen REWIRE. Zeg maar het Haagse Le Guess Who, of misschien is Le Guess Who wel het Utrechtse REWIRE – daar wil ik vanaf zijn. Avontuurlijke muziek op tien lokaties in Den Haag. Op dit moment ken ik alleen: Laurie Anderson, Floating Points, Fatima Al Qadiri, Arto Lindsay, Raphael Vanoli en The Thing. De rest ken ik niet, dus hier moet ik zijn dit weekend, hoewel mijn racefiets en de voorspelde 20 graden ook lonken. Alsmede wat kleine deadlines, maar dat kan ook overdag.

De website bekeek ik nauwelijks. Die namen hierboven haal ik van een flyer (print) en ik zie uit naar het moment waarop ik het programmaboekje in mijn handen zal houden (print). Tactiele informatie heeft ineens een meerwaarde vergeleken met de blurb op de internets. Toegegeven: ik heb de timetable wel in mijn dropbox gezet, voor het geval print op is bij de festivalkassa.

Ik zag deze week een uiterst droevige film (waarover later meer), die onder andere gaat over bewaren en loslaten. Maar ik heb al mijn festivalprogrammaboekjes (1988-2018) en papieren concerttoelichtingen nog wel, en al die digitale meuk niet meer. De geur van drukinkt, een mooi vormgegeven poster – noem mij sentimenteel en/of nostalgisch maar ik waardeer het meer en meer. Even van die alomtegenwoordige schermen af.

Deze week gooide ik al mijn apps van het startscherm van mijn samsung, behalve deze: NS reisplanner, Triodos internetbankieren en Google Agenda. Gek genoeg levert deze kleine geste al een klein beetje vooruitgang op, want iedere keer dat ik (totaal bizar eigenlijk) Instagram en Linkedin en Slack wil checken op rode puntjes moet ik nu een extra handeling doen en voel ik dus aan den lijve dat dat eigenlijk niet hoeft.

Mijn telefoon bliept dat ik zo naar het station moet fietsen. Daarna ga ik drie dagen analoog (minus overdag, toegegeven), gewoon genieten van onbekende livemuziek. Tussen de mensen, niet tussen de open tabbladen. De volgende revolutie zal analoog zijn, Jonathan Harris gaf reeds het goede voorbeeld. Ik stel mezelf nu de opgave om niet te instagrammen over REWIRE 2018. Wellicht later een tekstueel verslag. Adieu.

een weekje 070

grauzone 18 lydia lunch & weasel walter 3

Lydia Lunch & Weasel Walter, Grauzone 2018 @ Koorenhuis

Een week in 070: woensdagavond woonde ik de informatiebijeenkomst bij over het in september 2020 (inshallah) te openen Onderwijs en Cultuur Complex (OCC, werktitel). De nieuwe zaal voor het Nederlands Dans Theater, Residentie Orkest, Koninklijk Conservatorium en de voormalige Anton Philipszaal. Hierover later meer.

Zaterdagmorgen had ik een stimulerend werkoverleg met het Haagse nieuwe muziek ensemble Modelo 62, componist Andrius Arutiunian en beeldend kunstenares Marianna Maruyama. Zij zijn nu bezig met een voorstelling over de joodse kunstenares Sedje Hémon (1923-2011), die op donderdag 3 mei in Korzo Theater Den Haag te zien zal zijn.

Daarna bezocht ik de Zoro Feigl expositie in de Elektriciteitscentrale. Mooie werken en een overweldigend gebouw, maar ik mis het drama dat ik wel voel als ik naar werken van Jean Tinguely kijk. Bij Tinguely raak ik ontroerd. Dat was hier meer door het gebouw dan door de kunstenaar het geval, hoewel het geen onaangename middag was. Stap vooral ook even NEST binnen, waar een verwante expositie is, gecureerd door Zoro Feigl.

 

electriciteitsfabriek zoro feigl

Zoro Feigl in de Elektriciteitsfabriek

Tenslotte ging ik gisteravond naar het festival Grauzone, in het Paard en Koorenhuis. Eigenlijk vooral voor Lydia Lunch, die met drumbeest Weasel Walter een overweldigende reading gaf. Met een aan de LotR golem herinnerende stem spuwde zij adequaat wat teksten de verbijsterde zaal in. Hoog tijd om haar oude werk weer eens op te zetten, zoals Queen of Siam (uit 1980, mijn favoriete Lydia Lunch plaat).

OCC Den Haag

OCC Den Haag. Open in 2020?

ijsberen huilen niet

A tip for all lovers of doom, gloom and post punk energy. This saturday in The Hague’s Het Paard and Koorenhuis: Grauzone, with a.o. Lydia Lunch, Michael Gira and Cabaret Voltaire. From their website:

Grauzone festival is a multidisciplinary underground festival, which took place for 3 years at the Melkweg, Amsterdam. At February 10 Grauzone will take place in The Hague at 3 rooms in the Paard van Troje and Koorenhuis. Grauzone presents a diverse and cutting-edge programme where music, film and art complement each other. It features young talent as well as established names rooted in or influenced by the underground music scene from new wave, electronic to psychedelic and experimental. The program consists of performances by (international) bands and DJ’s, a symposium with lectures and interviews, an (GRAUKUNST) exhibition and a film program. All in an intimate context with an international audience.

timetable website 2018 final.jpg

blokkenschema 2018 editie