lucky

Gistermiddag ging ik met mijn vader in de heerlijke Rotterdamse bioscoop KINO naar Lucky (John Carroll Lynch), de laatste film waarin Harry Dean Stanton te zien is. Het is lang geleden dat een film me zo raakt. Dialogen als een perfect uigevoerd biljartspel, David Lynch in een even hilarische als prachtige bijrol, maar vooral: Harry Dean Stanton in een hem op het lijf gesneden rol als door het leven getekende pensionado. Een grumpy old man die met zijn liefdevol gesnauw zichzelf omringd weet door een kleine groep vrienden. Zoals Stanton door een leeg landschap met een vreemd soort van elegantie weet te strompelen: onvergetelijk. De medemenselijkheid waarmee de bardame hem thuis opzoekt: diep ontroerend. En Stanton die een mariachi zingt: allez, toen brak ik hoor. Noem mij maar sentimenteel, maar wat een ongelofelijk mooie film, wie de hel is John Carroll Lynch eigenlijk?

Nooit geweten: turtle – zeeschildpad, tortoise – landschildpad.

Have you ever had flan? It has an unusual consistence.

Advertenties