tipp-ex

tipexxVannacht droomde ik van een schrijver die zelfmoord pleegt door zichzelf te verdrinken in een olievat gevuld met Tipp-Ex. Voor de millennials onder u: dat was een witte correctievloeistof waarmee je typfouten kon herstellen – hoewel het er eigenlijk niet uit zag, qua weerbarstig wit craquelé waarin vervolgens geen letterstaafje meer fatsoenlijk wilde landen. Hoe dan ook: de schrijver had de voorbereidingen opgevat als een kunstzinnige manifestatie: berekend hoeveel flesjes hij hiervoor nodig zou moeten hebben, genoeg flesjes verzameld en mathematisch opgesteld in een white cube art space als een verzengend en hoogst urgent commentaar op de menselijke existentie, en vervolgens, op een verloren moment na sluitingstijd van de art space, flesje voor flesje zijn door een Nigeriaanse vriend meegenomen Shell olievat gevuld en daar – hoofd eerst – ingesprongen. Voor de zekerheid had hij in Houdinistijl zijn polsen ruggelings vastgeklikt in handboeien.

Hoewel de media beleefd geanonimiseerd melding maakten van een curieus geval van zelfdoding in een kunstgalerie, was er één dappere kunstcriticus die overigens zichzelf bij zijn vakbroeders en -zusters onmogelijk had gemaakt door wat al te eerlijk beleden kunstkritiek, één kunstbeschouwer die de daad – geheel conform de intentie van de suïcidant – besloot te recenseren als een zeldzaam geval van geslaagde performance kunst.

Gelukkig doe ik niet (teveel) aan droomduiding.

Advertenties

Sedje Hémon: Hidden Agreements

Music critic and journalist Thea Derks recently wrote an article on Sedje Hémon.

“The name of Sedje Hémon (1923-2011) will not immediately ring a bell with most people. She was one of the first artists to work in a interdisciplinary way, basing her compositions on her own paintings. Her painting-scores were recently shown during Documenta 14 in Kassel and Athens, but her music has not been performed for almost 4 decades. [Marianna Maruyama, Andrius Arutiunian and] The Hague Ensemble Modelo62 put Hémon back on the map with the production Hidden Agreements.” Thursday May 3 in Korzo Theatre The Hague, tickets.

Read the full story here.

Balkan Trafik

This weekend I finally attended Balkan Trafik in Bozar, the yearly cultural festival on Balkan music and culture. The costumes of these dancers remind me of voodoo culture, but they are actually from Bulgaria. They’re called Kukeri from Rakovski and this cultural practice is recognized by UNESCO as intangible world heritage. Goosebumps, this resonates on a deep, preintellectual level. I like! The 12th edition of Balkan Festival will end with a Giant Horo on de Grote Markt van Brussel, from 13hrs on. Come and have a dance!

print

bewaren - of hoe te leven

Oude print (fragment)

Heeft u dat nou ook?

Straks stort ik mijzelf in drie dagen REWIRE. Zeg maar het Haagse Le Guess Who, of misschien is Le Guess Who wel het Utrechtse REWIRE – daar wil ik vanaf zijn. Avontuurlijke muziek op tien lokaties in Den Haag. Op dit moment ken ik alleen: Laurie Anderson, Floating Points, Fatima Al Qadiri, Arto Lindsay, Raphael Vanoli en The Thing. De rest ken ik niet, dus hier moet ik zijn dit weekend, hoewel mijn racefiets en de voorspelde 20 graden ook lonken. Alsmede wat kleine deadlines, maar dat kan ook overdag.

De website bekeek ik nauwelijks. Die namen hierboven haal ik van een flyer (print) en ik zie uit naar het moment waarop ik het programmaboekje in mijn handen zal houden (print). Tactiele informatie heeft ineens een meerwaarde vergeleken met de blurb op de internets. Toegegeven: ik heb de timetable wel in mijn dropbox gezet, voor het geval print op is bij de festivalkassa.

Ik zag deze week een uiterst droevige film (waarover later meer), die onder andere gaat over bewaren en loslaten. Maar ik heb al mijn festivalprogrammaboekjes (1988-2018) en papieren concerttoelichtingen nog wel, en al die digitale meuk niet meer. De geur van drukinkt, een mooi vormgegeven poster – noem mij sentimenteel en/of nostalgisch maar ik waardeer het meer en meer. Even van die alomtegenwoordige schermen af.

Deze week gooide ik al mijn apps van het startscherm van mijn samsung, behalve deze: NS reisplanner, Triodos internetbankieren en Google Agenda. Gek genoeg levert deze kleine geste al een klein beetje vooruitgang op, want iedere keer dat ik (totaal bizar eigenlijk) Instagram en Linkedin en Slack wil checken op rode puntjes moet ik nu een extra handeling doen en voel ik dus aan den lijve dat dat eigenlijk niet hoeft.

Mijn telefoon bliept dat ik zo naar het station moet fietsen. Daarna ga ik drie dagen analoog (minus overdag, toegegeven), gewoon genieten van onbekende livemuziek. Tussen de mensen, niet tussen de open tabbladen. De volgende revolutie zal analoog zijn, Jonathan Harris gaf reeds het goede voorbeeld. Ik stel mezelf nu de opgave om niet te instagrammen over REWIRE 2018. Wellicht later een tekstueel verslag. Adieu.

hidden agreements

unnamed-3

Design © Laura Pappa

Donderdag 3 mei (20.30u) is de première van Sedje Hémon | Hidden Agreements in Korzo Theater, Den Haag. Een visuele performance die ik bij deze van harte wil aanraden aan liefhebbers van beeldende kunst en hedendaagse muziek. Over het intrigerende leven van Sedje Hémon (1923-2011) is veel te vertellen. Over de wijze waarop Marianna Maruyama (kunstenaar uit de V.S.) en Andrius Arutiunian (componist van Armeens-Litouwse origine) als kunstenaars-in-residentie vanuit het huis van Sedje Hémon haar artistieke erfenis recht doen en actualiseren nog veel meer. De inzet en finesse van het jonge Haagse ensemble Modelo62 is tenslotte de laatste reden om deze voorstelling niet te missen. Volg dit blog voor updates en kom vooral kijken op 3 mei.