IDFA 2018

IDFA’s artistic director Orwa Nyrabia discusses International Documentary Film Festival Amsterdam and his love and life for documentary film culture. This gorgeous item was made by NOS radio 1 journalist Joris van de Kerkhof. IDFA edition #31 can be enjoyed 14 – 25 november, in the whole city of Amsterdam. “How many probably more important stories are disappearing from our view?”

Advertenties

The Ex

the ex tumult 1983

The Ex, Tumult, 1983

Some bands are beyond the usual spectrum. The Ex I consider to be one of these unique bands, the expression ‘hors categorie’ was made up for them. They defy any categorisation (that lazy habit of the music industry) and keep on moving towards unknown territory. And it isn’t nostalgia working here, please no. Without a doubt, there is no band which I saw so many times, under such totally different circumstances like The Ex. The first LP I bought was Hands Up! You’re Free! from 1988, which still sounds very good. UK radio legend John Peel knew where to look for genuine sounds.

Later on, I fell in love with the double lp Joggers and Smoggers (1989), which is a podcast avant la lettre, an audio summer walk through Amsterdam, at the end of the eighties. With amazing sound attacks, ranging from inspired poet Dorpsoudste de Jong, via impro legends Ab Baars and Wolter Wierbos, to Sonic Youth’s Lee Ranaldo and Thurston Moore, all adding to the unique atmosphere of that album.

In 1991 they released the gorgeous album Scrabbling at the lock, with the late NYC celloplayer Tom Cora in an outstanding performance. Hidegen fujnak a szelek from that album even became somewhat of a dancefloor hit – well, at least in the seedy alternative places I used to dance my gothic dance back in the day.

The very same year (to be precise: june 29th, 1991) The Ex lured me into the old Bimhuis (at Oude Schans), for the very first time actually. That night I was all nerves, travelling all the way from Nuenen, Brabant to attend the first collaboration The Ex did with improv jazz musicians like Han Bennink, Ab Baars and Wolter Wierbos. The VHS of this wonderful night captures the spirit of that night quite nice. It is no exaggeration to put it like this: thanks to The Ex I discovered both The Bimhuis and the splendor of improv music.

There are many more vivid memories: The Ex performing with contemporary dance maestro Wim Vandekeybus’ dance troupe in Nijmegen’s classy De Vereeniging. The Ex curating a spectacular night in the old WORM (in Delfshaven, before they moved to innacity Rotterdam), with Ethiopian giants like saxophoneplayer Getatchew Mekurya and singer Mohammed ‘Jimmy’ Mohammed. The Ex performing with Alex D’Electrique in a gigantic former wharf. The Ex with Mekurya & Guests in The Melkweg. Last year they again surprised me in OCCII with all new material, abstract and glorious, enriched with Congolese sounds.

Again, The Ex cherrypicked an excellent line up of kindred musical spirits for this sunday in Amsterdam. From 19:00 hrs on, a festival in the Paradiso. With a.o. King Ayisoba from Ghana, Han Bennink, Oscar Jan Hoogland, Gummbah, Brader Musiki & Kaja Draksler Octet. Around 70 artists in one night..

Main Hall: MC Tijdelijke Toon / DJ Meda
19:30 – Drumband Hallelujah Makkum feat. ZEA & Kosten Koper
20:00 – Vincenzo Castellana
20:30 – Kaja Draksler Octet
21:15 – Zewditu Yohannes, Endris Hassen & Misale Legesse
22:00 – Brader Musiki
22:45 – The Ex
00:00 – KING AYISOBA

Upstairs: MC / DJ Richard James Foster
20:00 – Anne-James Chaton & Andy Moor
20:40 – Katherina Bornefeld & George Hadow
20:55 – Lena Hessels
21:15 – Terrie Hessels & Ken Vandermark
21:45 – Gummbah & Leonard Bedaux Cinema
22:25 – Kristoffer Alberts & Han Bennink
23:40 – Massicot

Basement:
21:00 – Oscar Jan Hoogland / Practical Music
21:45 – Diego Armando DJ
22:15 – H 0 W R A H
23:00 – Diego Armando DJ
00:15 – Bazooka
01:00 – DJ Meda

yung wu + speed the plough

yung_wu_mini.jpg

Shore Leave (Coyote Records 1987, Bar/None Records 2018)

Rediscoveries at home: The Feelies used to have all kinds of side projects and kindred spirits, like Yung Wu, The Trypes and Speed the Plough. Somehow I didn’t realize back in the day that Yung Wu basically is The Feelies a bit reshuffled, with their percussionist Dave Weckerman now taking center stage as singer. I just love those vintage Brenda Sauter basslines, wonderful acoustic & electric guitarblend and general dreamlike quality of songs like The Empty Pool. Be sure to check out Speed the Plough too. Reminiscin’ Bullit Records Eindhoven, where I used to discover these vinyl gems on friday afternoon right after school.

speed the plough

Speed the Plough (Coyote Records, 1989)

When the world falls apart some things stay in place

With the money from her accident
She bought herself a mobile home
So at least she could get some enjoyment
Out of being alone
No one could say that she was left up on the shelf
‘It’s you and me against the World kid’ she mumbled to herself

When the world falls apart some things stay in place
Levi Stubbs’ tears run down his face
She ran away from home in her mother’s best coat
She was married before she was even entitled to vote
And her husband was one of those blokes
The sort that only laughs at his own jokes
The sort a war takes away
And when there wasn’t a war he left anyway

When the world falls apart some things stay in place
Levi Stubbs’ tears run down his face

Norman Whitfield and Barrett Strong
Are here to make right everything that’s wrong
Holland and Holland and Lamont Dozier too
Are here to make it all okay with you
One dark night he came home from the sea
And put a hole in her body where no hole should be

It hurt her more to see him walking out the door
And though they stitched her back together they left her heart in pieces on the floor
When the world falls apart some things stay in place
She takes off the Four Tops tape and puts it back in its case
When the world falls apart some things stay in place
Levi Stubbs’ tears

tipp-ex

tipexxVannacht droomde ik van een schrijver die zelfmoord pleegt door zichzelf te verdrinken in een olievat gevuld met Tipp-Ex. Voor de millennials onder u: dat was een witte correctievloeistof waarmee je typfouten kon herstellen – hoewel het er eigenlijk niet uit zag, qua weerbarstig wit craquelé waarin vervolgens geen letterstaafje meer fatsoenlijk wilde landen. Hoe dan ook: de schrijver had de voorbereidingen opgevat als een kunstzinnige manifestatie: berekend hoeveel flesjes hij hiervoor nodig zou moeten hebben, genoeg flesjes verzameld en mathematisch opgesteld in een white cube art space als een verzengend en hoogst urgent commentaar op de menselijke existentie, en vervolgens, op een verloren moment na sluitingstijd van de art space, flesje voor flesje zijn door een Nigeriaanse vriend meegenomen Shell olievat gevuld en daar – hoofd eerst – ingesprongen. Voor de zekerheid had hij in Houdinistijl zijn polsen ruggelings vastgeklikt in handboeien.

Hoewel de media beleefd geanonimiseerd melding maakten van een curieus geval van zelfdoding in een kunstgalerie, was er één dappere kunstcriticus die overigens zichzelf bij zijn vakbroeders en -zusters onmogelijk had gemaakt door wat al te eerlijk beleden kunstkritiek, één kunstbeschouwer die de daad – geheel conform de intentie van de suïcidant – besloot te recenseren als een zeldzaam geval van geslaagde performance kunst.

Gelukkig doe ik niet (teveel) aan droomduiding.

print

bewaren - of hoe te leven

Oude print (fragment)

Heeft u dat nou ook?

Straks stort ik mijzelf in drie dagen REWIRE. Zeg maar het Haagse Le Guess Who, of misschien is Le Guess Who wel het Utrechtse REWIRE – daar wil ik vanaf zijn. Avontuurlijke muziek op tien lokaties in Den Haag. Op dit moment ken ik alleen: Laurie Anderson, Floating Points, Fatima Al Qadiri, Arto Lindsay, Raphael Vanoli en The Thing. De rest ken ik niet, dus hier moet ik zijn dit weekend, hoewel mijn racefiets en de voorspelde 20 graden ook lonken. Alsmede wat kleine deadlines, maar dat kan ook overdag.

De website bekeek ik nauwelijks. Die namen hierboven haal ik van een flyer (print) en ik zie uit naar het moment waarop ik het programmaboekje in mijn handen zal houden (print). Tactiele informatie heeft ineens een meerwaarde vergeleken met de blurb op de internets. Toegegeven: ik heb de timetable wel in mijn dropbox gezet, voor het geval print op is bij de festivalkassa.

Ik zag deze week een uiterst droevige film (waarover later meer), die onder andere gaat over bewaren en loslaten. Maar ik heb al mijn festivalprogrammaboekjes (1988-2018) en papieren concerttoelichtingen nog wel, en al die digitale meuk niet meer. De geur van drukinkt, een mooi vormgegeven poster – noem mij sentimenteel en/of nostalgisch maar ik waardeer het meer en meer. Even van die alomtegenwoordige schermen af.

Deze week gooide ik al mijn apps van het startscherm van mijn samsung, behalve deze: NS reisplanner, Triodos internetbankieren en Google Agenda. Gek genoeg levert deze kleine geste al een klein beetje vooruitgang op, want iedere keer dat ik (totaal bizar eigenlijk) Instagram en Linkedin en Slack wil checken op rode puntjes moet ik nu een extra handeling doen en voel ik dus aan den lijve dat dat eigenlijk niet hoeft.

Mijn telefoon bliept dat ik zo naar het station moet fietsen. Daarna ga ik drie dagen analoog (minus overdag, toegegeven), gewoon genieten van onbekende livemuziek. Tussen de mensen, niet tussen de open tabbladen. De volgende revolutie zal analoog zijn, Jonathan Harris gaf reeds het goede voorbeeld. Ik stel mezelf nu de opgave om niet te instagrammen over REWIRE 2018. Wellicht later een tekstueel verslag. Adieu.

wat kunst zoal vermag #1

‘Ik deed vorig jaar mee aan het Avrotros-programma Beste Zangers, met een nummer van Freddie Mercury, Barcelona. Daarna kwamen oudere mannen in de supermarkt snikkend op me af, omhelsden me. Emotie opwekken, contact zoeken via mijn stem, dat is een missie van mij. Ik zag laatst op de voorste rij een stel zitten, best een beetje stijf, maar ineens legde de man zijn hand op de knie van zijn vrouw. Dan denk ik: yes, het is me weer gelukt!’

Aldus mezzosopraan Tania Kross, in een prachtig interview met Ad Fransen (Volkskrant, 14 maart 2018). Which makes me wonder: waar blijft de reprise van Katibu di Shon, de eerste papiamentstalige opera waarin ik Kross zag schitteren? (2013, muziek: Randal Corsen, libretto: Carel de Haseth, uitvoerenden: Matangi Ensemble, Nationaal Opera en Concert Koor o.l.v. Ed Spanjaard.)