Leopold II: monumentale eenzaamheid

Leopold II beeld Oostende

Ik benader Kaap Oostende altijd vanaf de Zeedijk, en dan is de beeldengroep “Dank van de Kongolezen t.o.v. Leopold II om hen te hebben bevrijd van de slavernij onder de Arabieren” niet te missen, een tragisch achterhaald mensbeeld, in verweerd koper vervat. Een gestolde ideologie, roestend in de zeewind. Een akelige hiërarchie, met een evident blanke opperheerser en wat nondescripte zwarte onderworpenen.

Het doet me denken aan het slotbeeld van een slechte musical. Toen ik echter eens Kaap Oostende vanaf de Koningin Astridlaan naderde viel me ineens een andere gedachte te binnen: wat moet Leopold II (naast zijn bekende identiteiten als massamoordenaar, opperschurk en Koning-Bouwheer) monumentaal eenzaam geweest zijn! Als toneeltekstschrijver zou ik daar wel eens een monoloog over willen schrijven… Maar ik ben geen toneeltekstschrijver, helaas. Nog niet. Voor De Groene Amsterdammer schreef ik in 2005 een artikel over de eerste grote moderne Congo expositie in het Koninklijk Museum voor Midden-Afrika in Tervuren, dat is hier terug te lezen.

correspondentie

Goethe schreef naar verluidt zo’n 16.000 brieven in zijn leven. Nadat ik met lange tanden toch maar even The Social Dilemma had bekeken (tip! even genuanceerd als schokkend, opnieuw een eyeopener van formaat) zette ik mijn facebook account uit en niet alleen slaap ik ineens dieper en sta uitgeruster op, ook ben ik weer – zoals in pre-fb-tijden te doen gebruikelijk – analoog brieven gaan schrijven. En hoe leuk: dat gebaar krijgt een reply: mijn postvakje zit weer vaak vol met leuke post.

Kortom: lockdown #2 zal niet langer worden verspild aan kilometers doomscrolling.

The Ex: 40 jaar DIY

The Ex Paradiso 20180930_224632

The Ex in Paradiso, 30 september 2018

Regelmatig vragen musici en componisten mij om raad: hoe te overleven met je kunst als je geen onnodige concessies wil doen? Afgezien de voor de hand liggende zakelijke raad (zoals: plan je momentum, stem release en tour af, zoek een agentschap in plaats van zelf al die programmeurs te bellen, druk de neiging tot opportunisme de kop in en neem niet iedere gig aan, behoud artistiek gezien de begeerte, organiseer een gezonde psychologische groepsdynamiek, etc.) verwijs ik graag naar mijn favoriete Nederlandse band: The Ex.

Ontstaan eind jaren zeventig in de Amsterdamse kraak/punk sien, prachtige platen opgenomen volgens de esthetiek en mores van die eigenzinnige wereld, zichzelf opnieuw uitgevonden vanaf 1991 toen ze in het Bimhuis met impro musici zoals Ab Baars, Wolter Wierbos en Han Bennink gingen spelen, weer later opnieuw een nieuwe inspiratie gevonden in Afrika, en inmiddels al jarenlang en wereldwijd een alomgewaardeerde, unieke, culturele kracht – het schoolvoorbeeld van Do It Yourself.

The songs were organized poetic vignettes from the unglobalized life: average citizens feeling political discomfort. (…) These were perfected imperfections. It takes nearly 30 years to sound this rough. – Ben Ratliff, New York Times, 15 december 2006.

Vorig jaar zag ik ze twee keer, in OCCII en in Paradiso, en beide keren was ik wederom gevloerd door de enorme intensiteit en emotionele zeggingskracht van deze groep. Vanavond staan ze in de Melkweg, niet te missen! Check die statistics dan, hier doet menige NL musicus een moord voor …
Total concerts (1979 → 2018) : 1948
Concerts in Netherlands : 649
Concerts abroad : 1299

alleen dansen gaat ons redden

Jair120318b

Artwork: © Frits Jonker

Onlangs heb ik in 1 week per toeval tweemaal gedanst, voor het eerst sinds heel lang. Na de try-out van de nieuwe Urban Myth-voorstelling Celia! (16 februari in ITA te zien) deed ik 1 salsadans in de foyer van CC Amstel (voorheen Van Ostadetheater) en twee dagen later belandde ik in de Vondelbunker bij een ADM benefiet, alwaar DJ El-Jo een heerlijke set superopzwepende ‘world’ draaide. Merkwaardigerwijs had ik de ochtenden daarna opmerkelijk meer energie dan wanneer ik vroeg te bed zou zijn gegaan. Ik noem het de wet van Frits, die stelt dat juist wanneer je doodmoe bent na een zware dag/week/maand je moet gaan dansen. Note to self: meer dansfeestjes opzoeken, want goed voor de geest. En oh ja, het lichaam.

NB: dinsdag 25 juni speelt Salif Keita in Koninklijk Theater Carré Amsterdam. Zijn laatste, vorig jaar verschenen album Un Autre Blanc houdt de gemoederen in wereldmuziekland bezig, er zijn voorstanders en mensen die het ‘wat al te westers geproduceerd’ vinden klinken. Ik behoor tot het eerste kamp en zie uit naar het concert. Lees hier de bespreking die Bas Springer voor http://www.MixedWorldMusic.Com schreef.

IDFA 2018

IDFA’s artistic director Orwa Nyrabia discusses International Documentary Film Festival Amsterdam and his love and life for documentary film culture. This gorgeous item was made by NOS radio 1 journalist Joris van de Kerkhof. IDFA edition #31 can be enjoyed 14 – 25 november, in the whole city of Amsterdam. “How many probably more important stories are disappearing from our view?”