jazz international in rotterdam en nijmegen

Tip: vrijdag 25 en zaterdag 26 oktober is de 19e editie van Festival Jazz International Rotterdam, en van donderdag 24 tot en met zondag 27 oktober voor de vierde keer de Nijmeegse satellieteditie van JIR. In Rotterdam bieden vier locaties rondom Lantaren/Venster, waaronder het Fotomuseum en Verhalenhuis Belvédère, een staalkaart van actuele jazz uit binnen- en buitenland. In Nijmegen zijn er naast Lux en Doornroosje nog drie andere locaties (waaronder Brebl) geprogrammeerd.

Ik ben in Rotterdam o.a. nieuwsgierig naar Eric Vloeimans Carte Blanche, The Pack Project & Efe Erdem, Melissa Aldana Quartet, Greg Ward’s Rogue Parade en Ayanna Witter-Johnson. En in Nijmegen o.a. Angles 8, Simin Tander & Jörg Brinkmann en Kiki Manders.

Advertenties

Austbø in Concerto

harald_poster
Alleenheersende algoritmes
die Aspergersyndroomautisten
aanzetten op hun Apples
om op aandeelhouders te anticiperen

Komende zondag (29 september) om 16u speelt cellist Harald Austbø solo in Concerto Amsterdam. Luister dit pareltje van authentieke woede dan, ABC van zijn album Ontwaak. Op zondagmiddag 6 oktober speelt hij om 16.00u in de Haarlemse Vishal:
line up van het album Ontwaak:
Harald Austbø -cello/voice
Pau Sola- cello
George Dumitriu- viola
Ernst Glerum- double bass
Jasper Stadhouders- guitar
Onno Govaert- drums

beefheart

Onlangs vond ik op YouTube deze geweldige opname van Captain Beefheart, opgenomen voor de Duitse televisie in 1972. Zaterdag 6 juli brengen Rosa Ensemble + Hans Dagelet een hommage aan Beefheart en het met niets te vergelijken Trout Mask Replica (1969). Bezetting: Hans Dagelet zang/trompet, John Dikeman sax, Wilbert Bulsink piano/hammond, Jeroen Kimman gitaar, Peter Jessen bas, Onno Govaert drums, Floris van Bergeijk elektronica. In het Bimhuis, 20.30u, 19 euro. Tourdata (o.a. Wonderfeel en Worm) ici.

Laban

Salif Keita has so many great songs, but this one in particular never seizes to move me deeply. Laban is from his album M’Bemba, recorded in Mali (2004). Check out the gorgeous spatial acoustics of this recording, like its predecessor Moffou (2002) it symbolizes Keita’s glorious return to acoustic grandeur instead of the afropop approach which makes his eighties and nineties output a bit dated. Some of his albums suffer from that bleak, poppy sound, but Moffou and M’Bemba must be in everyone’s Salif Keita collection. I do hope he selects some of these songs next tuesday (June 25th, 2019), when he plays the Koninklijk Theater Carré in Amsterdam (20.00 hrs). Tickets can be bought ici.

Salif Keita

moffou

Moffou, Universal France (2002)

VPRO’s Vrije Geluiden had gistermorgen Salif Keita in de uitzending, hier terug te zien (tweede item). Dinsdag 25 juni (20.00u) speelt Keita in Carré, ter gelegenheid van zijn veertiende en waarschijnlijk laatste album Un Autre Blanc. Keita heeft vele mooie albums gemaakt, persoonlijk vind ik Moffou uit 2002 een van zijn sterkste troeven (niet op Spotify). Toen Un Autre Blanc verscheen sprak The Guardian met hem, over de situatie in Mali en over zijn inzet om het lot van albino’s te verbeteren.

In Amsterdam zal hij klassiek en nieuw repertoire spelen. Kaarten kun je hier bestellen.

de wereld voor gelijkzwevend

microfobia 3 maart 2019

Ensemble Scala, 3 maart 2019

Gistermorgen zag ik een wederom intrigerend concert in de reeks die de Stichting Huygens-Fokker presenteert in de kleine zaal van Muziekgebouw aan het IJ. Microtonaliteit is het uitgangspunt voor deze serie, die veelal (maar niet uitsluitend) gebruik maakt van het gigantische Fokker-orgel dat boven de glazen pui is geplaatst.

De serie lijkt een hoog muziektheoretisch gehalte te hebben, sterker nog: dat is ook zo, maar met regelmaat klinkt hier ook simpelweg bijzonder mooie muziek die langs emotionele weg weet te raken. Zoals in de aflevering van gistermorgen het prachtige stuk Ancient Wisdom van de jonge Roemeens-Finse componist Sebastian Dumitrescu.

Microtonaliteit takes some internal adjusting – bij het eerste concert dat ik bijwoonde voelde het ruim een kwartier lang alsof er een houtklem tegen mijn slapen langzaam werd dichtgedraaid. Maar net als ik tegenwoordig gitaar een stuk saaier vind klinken dan ud (Arabische luit) kan er na gewenning enige verslaving optreden. Wonderschone muziek met vaak een aangenaam surrealistisch effect – alsof je de wereld ineens met hele andere oren ervaart.

De laatste twee concerten van dit seizoen zijn op zondag 14 april (11.00u, ‘Jan Hage bedwingt ’t 31-toonsorgel’) en op zondag 12 mei (11.00u, ‘The Theremin Stories’). Highly recommended!