print

bewaren - of hoe te leven

Oude print (fragment)

Heeft u dat nou ook?

Straks stort ik mijzelf in drie dagen REWIRE. Zeg maar het Haagse Le Guess Who, of misschien is Le Guess Who wel het Utrechtse REWIRE – daar wil ik vanaf zijn. Avontuurlijke muziek op tien lokaties in Den Haag. Op dit moment ken ik alleen: Laurie Anderson, Floating Points, Fatima Al Qadiri, Arto Lindsay, Raphael Vanoli en The Thing. De rest ken ik niet, dus hier moet ik zijn dit weekend, hoewel mijn racefiets en de voorspelde 20 graden ook lonken. Alsmede wat kleine deadlines, maar dat kan ook overdag.

De website bekeek ik nauwelijks. Die namen hierboven haal ik van een flyer (print) en ik zie uit naar het moment waarop ik het programmaboekje in mijn handen zal houden (print). Tactiele informatie heeft ineens een meerwaarde vergeleken met de blurb op de internets. Toegegeven: ik heb de timetable wel in mijn dropbox gezet, voor het geval print op is bij de festivalkassa.

Ik zag deze week een uiterst droevige film (waarover later meer), die onder andere gaat over bewaren en loslaten. Maar ik heb al mijn festivalprogrammaboekjes (1988-2018) en papieren concerttoelichtingen nog wel, en al die digitale meuk niet meer. De geur van drukinkt, een mooi vormgegeven poster – noem mij sentimenteel en/of nostalgisch maar ik waardeer het meer en meer. Even van die alomtegenwoordige schermen af.

Deze week gooide ik al mijn apps van het startscherm van mijn samsung, behalve deze: NS reisplanner, Triodos internetbankieren en Google Agenda. Gek genoeg levert deze kleine geste al een klein beetje vooruitgang op, want iedere keer dat ik (totaal bizar eigenlijk) Instagram en Linkedin en Slack wil checken op rode puntjes moet ik nu een extra handeling doen en voel ik dus aan den lijve dat dat eigenlijk niet hoeft.

Mijn telefoon bliept dat ik zo naar het station moet fietsen. Daarna ga ik drie dagen analoog (minus overdag, toegegeven), gewoon genieten van onbekende livemuziek. Tussen de mensen, niet tussen de open tabbladen. De volgende revolutie zal analoog zijn, Jonathan Harris gaf reeds het goede voorbeeld. Ik stel mezelf nu de opgave om niet te instagrammen over REWIRE 2018. Wellicht later een tekstueel verslag. Adieu.

Advertenties

hidden agreements

unnamed-3

Design © Laura Pappa

Donderdag 3 mei (20.30u) is de première van Sedje Hémon | Hidden Agreements in Korzo Theater, Den Haag. Een visuele performance die ik bij deze van harte wil aanraden aan liefhebbers van beeldende kunst en hedendaagse muziek. Over het intrigerende leven van Sedje Hémon (1923-2011) is veel te vertellen. Over de wijze waarop Marianna Mayuma (kunstenaar uit de V.S.) en Andrius Arutiunian (componist van Armeens-Litouwse origine) als kunstenaars-in-residentie vanuit het huis van Sedje Hémon haar artistieke erfenis recht doen en actualiseren nog veel meer. De inzet en finesse van het jonge Haagse ensemble Modelo62 is tenslotte de laatste reden om deze voorstelling niet te missen. Volg dit blog voor updates en kom vooral kijken op 3 mei.

there is a light that never goes out

Just saw Becca Stevens & Chambertones @ Jazzfest 2018 in StayOkay, Amsterdam East. What a great combination: Becca Stevens on vocals, electric guitar and ukelele, with Jesse van Ruller (electric guitar), Clemens van der Feen (double bass) and Joris Roelofs (clarinet & bassclarinet). No drums! I missed her gorgeous cover of my all time favourite band The Smiths, There is a light that never goes out. So here it is. And by the way: Becca Stevens is Artist In Focus during this year’s Music Meeting in Nijmegen, edition #34, 19-21 May.

currently in high rotation

20180227_165409.jpg

Momenteel veel gedraaid @ Tchong’s

Tip voor maart: ga vooral de voorstelling VIVALDI CODE ROOD zien, van altvioliste Esther Apituley. Samen met Ko van den Bosch (tekst en regie) is dit een prachtig staaltje eco-punk-klassiek-mediakritiek, met prachtig spel (en zang) door Charlie Chan Dagelet en Annelinde Bruijs. Ik zag het afgelopen zaterdag in Haarlem, het is verbluffend hoe de theatertaal van Van den Bosch hier op een goeie manier resoneert met Apituley’s ongoing strijd voor goede muziek, menselijkheid en nog zo wat meer. Op tournee tot en met 13 mei. Muziek van Antonio Vivaldi en Maurice Horsthuis.

Mocht u liever in een donkere bioscoopzaal zitten: mis Phantom Thread niet, van Paul Thomas Anderson. Ik zag niet eerder dit jaar zulk verschroeiend acteerwerk als wat Daniel Day-Lewis hier demonstreert.

Omdat Spotify luiheid en onderbetaling veroorzaakt, hier wat tips voor de komende tijd, geheel hyperlinkloos.

woensdag 28 februari
cafe keppler (van der pekstraat 1, amsterdam noord)
live jazz met o.a. Mark Tuinstra (gitaar) en Tony Overwater (bas) plus special guest(s)
vanavond: Nadia Basurto & Stefan Kruger

donderdag 1 maart
Bimhuis
FLAMENCO BIËNNALE INTERMEZZO
NIÑO DE ELCHE
‘ANTOLOGÍA DEL FLAMENCO HETERODOXO’

woensdag 7 maart
Paradiso
First Aid Kit

vrijdag 9 maart
Bimhuis
Vijay Iyer & Craig Taborn (!)

zaterdag 10 maart
Korzo (Den Haag)
Kaja Draksler

zondag 11 maart
Holocaust Museum (Joods Cultureel Kwartier)
Door de nacht klinkt een lied

maandag 12 maart
OBA
Het groot, niet te vermijden Kunstdebat (Gemeenteraadsverkiezingen)

woensdag 14 maart
Brebl, Nijmegen
Vlek

donderdag 15 maart
Grounds, Rotterdam
Krupa & the Genes

vrijdag 16 en zaterdag 17 maart
Splendor
St. Patrick’s Festival

zaterdag 17 maart
Studio K
Jazzfest

zondag 18 maart
De Nieuwe Liefde
De poëzie van Maya Angelou

zondag 25 maart
Muziekgebouw aan het IJ, kleine zaal
(11:00u) Op avontuur met Moosbrugger (concertserie omtrent het 31-toons orgel)
Nieuwe Kerk
(14:00u) Orgelconcert met Henk Verhoef

vrijdag 30 maart
Semai (Papaverhoek 35, Amsterdam Noord)
The Ex, album launch ’27 passports’

MIRABEL (NRC HANDELSBLAD)

2017-04-21 11.12.21

Kapok repetitie in Rood Noot nabij Utrecht, 21 april 2017, vlnr: Morris Kliphuis, Timon Koomen

Amanda Kuyper in NRC Handelsblad, 21 februari 2018: (…) “Het is vooral de vrije aanpak die het album Mirabel aandrijft: het mag overal schuren en bijten, er hoeft niets meer veroverd te worden in zoete, toegankelijke melodie en alle vaste structuren zijn losgelaten. Dat levert zonder meer een spannend album op van een trio dat verdiept en graaft in broeierige of juist lucide klankstructuren, impro-uitbarstingen en opdoffers van grooves. Maar meteen ook bekruipt je het gevoel: dit moet je live ondergaan.”

Kapok speelt MIRABEL live in Rotterdam (vrijdag 23 februari, Club Doelen), Den Haag (zaterdag 24 februari, Korzo), Zaandam (zondag 25 februari, Jazz Inverdan), Heerlen (zaterdag 10 maart, Parkstad Limburg Theaters), Utrecht (zondag 11 maart, TivoliVredenburg), Sluis (zondag 25 maart, Belfort) en Tilburg (vrijdag 30 maart, Paradox). Meer info hier. In de nieuwe Jazzism staat mijn interview met Kapok.

ijsberen huilen niet

A tip for all lovers of doom, gloom and post punk energy. This saturday in The Hague’s Het Paard and Koorenhuis: Grauzone, with a.o. Lydia Lunch, Michael Gira and Cabaret Voltaire. From their website:

Grauzone festival is a multidisciplinary underground festival, which took place for 3 years at the Melkweg, Amsterdam. At February 10 Grauzone will take place in The Hague at 3 rooms in the Paard van Troje and Koorenhuis. Grauzone presents a diverse and cutting-edge programme where music, film and art complement each other. It features young talent as well as established names rooted in or influenced by the underground music scene from new wave, electronic to psychedelic and experimental. The program consists of performances by (international) bands and DJ’s, a symposium with lectures and interviews, an (GRAUKUNST) exhibition and a film program. All in an intimate context with an international audience.

timetable website 2018 final.jpg

blokkenschema 2018 editie