tip: OCCII 25 jaar

Jace Clayton Uproot

Jace Clayton/DJ Rupture. Zaterdag 16 september in OCCII.

Op zaterdag 16 september viert het Amsterdamse OCCII, een van de weinige, nog authentieke culturele rafelranden van de stad, het 25-jarig bestaan. Overdag zijn er verschillende activiteiten, ook voor de kids, en om 16u speelt The Ex op het plein. Het programma bevat nog meer niet te missen optredens, zoals de Amerikaanse avantgardegitarist Eugene Chadbourne (check hier de geweldige countryplaat There’ll be no tears tonight, die hij in 1980 met o.a. John Zorn en Tom Cora opnam) en de Britse Eve Libertine (van Crass, de ultieme punkband, tevens van grote invloed op de vroege The Ex).

Jace Clayton (aka DJ Rupture) komt ook langs, voor een lezing en een dj-optreden. Clayton publiceerde onlangs zijn prachtige memoires. On the road avonturen van een deejay gezegend met een globale blik. Zijn observaties over digitale deejayculture in de 21e eeuw en de lastige tegenstrijdigheden van de ‘wereldmuziekindustrie’ – voor zover je nog daarover kunt spreken – verdienen een groot publiek. Clayton zal ongetwijfeld een passend pleidooi houden over het belang van non-mainstream cultuur, gevolgd door een optreden met DJ Andy Ex. Video: Jagwa Music uit Tanzania, live in OCCII (2012).

Advertenties

lijden

2017-02-08-16-15-57
Derde Kees Fens lezing, uitgesproken door Willem Jan Otten, 8 februari, Rode Hoed.

De laconieke atheïst en twijfelende agnosticus die ik ben had beter moeten nadenken toen hij besloot een kaartje te reserveren voor de jaarlijkse Kees Fens lezing in de Amsterdamse Rode Hoed. Ik kom er net van thuis. Merkwaardig: lange tijd kon ik Willem Jan Otten nauwelijks verstaan (in figuurlijke zin dan), zo overdadig wemelde het in zijn lezing van die typisch katholieke obsessies, zoals lijden in de plaats van een ander – en dat dat een nastrevenswaardig ding zou zijn.

Langzaam dreven mijn gedachten weg, de voormalige kerk uit, naar concreet en menselijk lijden zoals dat nu, as we type, onder het oog der wereld plaatsvindt. Zoals het afschuwelijke bericht van de wekelijkse massale verhangingen in Syrië van vanmorgen in de Volkskrant, naar aanleiding van het Amnesty rapport.

Wel noteerde ik in een boekje: “opzoeken katholieke Japanner Shushaku Endo?”

Toch was deze lezing, hoewel die niet voldeed aan mijn persoonlijke verwachtingen, beslist niet tevergeefs. Mooi vind ik de opzet en opening van deze jaarlijkse lezing, waarbij de zoon zijn vader eert. Toch weer dat katholicisme! Fens fils memoreerde aan die prachtige stukken van zijn vader: iedere maandag tweeduizend (!) even enthousiaste als doorwrochte woorden, gewijd aan denkers zoals Anselmus.

Onwillekeurig moest ik denken aan wat grafisch vormgever Irma Boom vannacht bij Nooit Meer Slapen observeerde: de terugkeer van het boek, niet zozeer als gestolde kennis, maar juist als zorgvuldig vastgelegde kennis. Dat wil zeggen: diepgravend onderzocht en doelbewust in een moment vastgezet, dus onvatbaar voor de vervalsing van ijdele politici en brutale tirannen. Ineens dacht ik: een tweegesprek tussen Irma Boom en Willem Jan Otten – hoe zou dat geweest zijn?

En zo mijmerde ik niet onaangenaam verder. Op de achtergrond blies Otten – met overigens bijzonder fraaie stem en dictie – zachtjes nog wat katholieke noties de zaal in. Plotseling, net zoals dat met mijn radiogebruik thuis gaat*, hoorde ik met heel mijn lijf deze woorden, ik geloof uit de bijbel: “Hetgeen overlegd wordt in de harten der mensen.”

Ronduit maf hoe één welgemikte formulering zich dan toch ineens diep in je gemoed een weg baant.

*Ik heb graag de hele dag de radio aan als achtergrondruis bij het werken, maar op één of andere mystieke manier hoor ik altijd precies op het juiste moment toch net die dingen waar ik wat aan heb. Curieus is dat.