5 tips voor de laatste 4 idfa dagen

uaxuctum doc lab humanoid cookbook

Still uit Uaxuctum

Met nog vier IDFA-dagen te gaan, hierbij 5 films die men beslist niet mag missen (en waar nog kaarten voor zijn). Vijf films waar ik stil van werd.
Wang Bing, Dead Souls, donderdag 22 november, 13.00u.
Kristine Briede, Audrius Stonys, Bridges of Time, donderdag 22 november, 18.30u.
Sebastiano d’Ayala Valva, Giacinto Scelsi. The First Motion of the Immovable, zondag 25 november, 10.15u. Winnaar IDFA Award for Best First Appearance 2018.
Sebastiano d’Ayala Valva, Uaxuctum, dagelijks te zien in de Brakke Grond bij IDFA Doc Lab.
Vitaly Mansky, Putin’s Witnesses, donderdag 22 november, 22.30u.

Advertenties

een kerkdienst voor de filmkunst*

20181120_203559

Orwa Nyrabia, artistic director of IDFA, explains the how and why

Dziga Vertov’s Anniversary of the Revolution (1918) was long lost, but thanks to Nikolai Izvolov, IDFA could screen a glorious full version of this epic film – perhaps the first documentary film in world history. Bass Sambeek (Cinesonic) made it happen with a live soundtrack, provided by Kate NV – electronics, Anna Azernikova – soprano, Victoria Dmitrieva – piano, Anastasia Kozlova – violin, Varvara Tishina – soprano, Rodolfo Ravissant – accordeon and the Russian Chamber Choir, conducted by Anna Azernikova.

*”Een kerkdienst voor de filmkunst”(“A church service for the art of cinema”), my colleague SK dubbed this wonderful, wonderful night.

 

IDFA 2018

IDFA’s artistic director Orwa Nyrabia discusses International Documentary Film Festival Amsterdam and his love and life for documentary film culture. This gorgeous item was made by NOS radio 1 journalist Joris van de Kerkhof. IDFA edition #31 can be enjoyed 14 – 25 november, in the whole city of Amsterdam. “How many probably more important stories are disappearing from our view?”

Piazzolla: the Years of the Shark

Screenshot_2018-11-03 Piazzolla, the Years of the Shark IDFA.png
Ingezonden mededeling aan al mijn salsavrienden die de laatste jaren tango zijn gaan doen: op zondag 18 november om 21u in Carré vertoont IDFA een documentaire van Daniel Rosenfeld over Astor Piazzolla: Piazzolla: the Years of the Shark. Voorafgegaan door een ode aan deze Argentijnse tangovernieuwer door Carel Kraayenhof. Voor meer info en tickets, zie link: https://lnkd.in/ddxZgVz
De IDFA voorverkoop is op 1 november begonnen en gaat snel. Deze film is verder nog te zien in Munt, EYE en Podium Mozaïek (zie IDFA online, de IDFA app voor Android en iPhone en de programmakrant voor data, tijden en prijzen).

there is a world going on underground

unnamed-91

Diane Kurys, Diabolo Menthe (1977, number 2 in France after Star Wars!)

I’ve just learned that Jeffrey Babcock, from Jeffrey’s Underground Cinema (no link, just go and find out for yourself) has won the Beste Prestatie Prijs van het Amsterdams Fonds voor de Kunst. Justice! Thanks to him, my permanent film education really got going – just this summer I saw the wonderful Diabolo Menthe in Kriterion. And a really strange Japanese flic in Nieuwe Anita. Congrats Jeffrey!

#thejurywrote

Jeffrey Babcock | categorie Beste Prestatie

Als Amerikaan met onvervalst Amsterdams DNA, programmeert Jeffrey Babcock al meer dan tien jaar underground cinema buiten het mainstream circuit. Meerdere malen per week toont hij zijn zorgvuldig geselecteerde films, die hij voorziet van een politieke, sociale of artistieke context. Babcock is autonoom tot in zijn haarvaten. Vanuit een onuitputtelijke toewijding houdt hij vast aan zijn principes in een wereld die steeds verder commercialiseert. Het is te hopen dat hij nog lang in kraakpanden, bunkers, brouwerijen en andere bijzondere plekken Amsterdammers kan prikkelen en inspireren met zijn liefde voor underground film. De stad heeft culturele activisten zoals hij nodig.

Reinbert

reinbert de leeuw paradiso

(beeld uit de Paradiso Poster Collectie van Martin Kaye, 1979)

Zag zojuist in Eye eindelijk dan De Matthäus missie van Reinbert de Leeuw (Cherry Duyns, 2016). In Amsterdam is deze film komende woensdag en zondag nog te zien (woensdag in Eye en zondag in Ketelhuis). Nu heb ik met een aantal intimi al een jaar of acht een informeel genootschap, waarmee we in een straffe sequentie van om de drie weken een avond lang muziekdocumentaires kijken, eten en drinken. Meestal komt de filmkeus voort uit de genres jazz, wereldmuziek of klassiek. Soms alledrie op een avond.

Alzo zagen wij de afgelopen jaren heel wat films over muziek voorbij trekken. Het blijkt best een lastig genre, behept met vele cliché’s, visuele stoplappen en een zekere armoede aan overtuigingskracht-buiten-de-fans-waarop-de-filmmaker-zich-richt. Dit laatste is vooral vaak het geval bij de popdocumentaire. Maar hoe Cherry Duyns voor de VPRO Reinbert de Leeuw in de weer met Bach portretteert sloeg me zojuist volkomen uit het veld. Wat een onvoorstelbaar mooie film is dit! Zowel de dirigent, de uitvoerenden als de mysterieuze Bach, over wie vrijwel niets relevants bekend is, komen schitterend in beeld.

Net als de betere speelfilm, kenmerkt de betere muziekdocumentaire zich door iets wat ik ‘visueel lef’ zou willen noemen. Een moment waarop de informatiestroom wordt stilgelegd voor iets wat meer met contemplatie of filosofie te maken heeft. In een onwaarschijnlijk lange en werkelijk beeldschone scène, zie je De Leeuw zich concentreren voordat hij voor het eerst de Matthäus-Passion (1727) zal dirigeren in de Amsterdamse Nieuwe Kerk. Op zijn nadrukkelijk verzoek niet in het Concertgebouw, wat om tal van redenen heerlijk saillant is te noemen. Maar afgezien het notenkraker-gekrakeel van weleer is het ook zo ontzettend passend dat De Leeuw het dáár wil doen, in een rituele ruimte die Bach zich had kunnen voorstellen. Een ruimte, ontdaan van alle conventies en formaliteiten van het Concertgebouw. Dus waarlijk in de geest van de componist.

Een van de dingen die me altijd zal bijblijven van het prachtige boek dat Thea Derks over Reinbert de Leeuw schreef, is de wijze waarop de grote componisten van de twintigste eeuw het werken met Reinbert omschrijven. Namelijk als een levensveranderende ervaring: niemand leeft zich zo extreem in, in dat wat de partituur nodig heeft voor een optimale uitvoering. Datzelfde proces weet Cherry Duyns visueel te maken, op een ontzettend emotionerende manier, simpelweg door heel raak te registreren. Amen. Gaat dat zien, ook als u denkt niet van Bach (of van Reinbert de Leeuw) te houden.

PS: 18, 19, 20 mei zal voor het eerst het Spaanse muziekdocumentairefestival In Edit in Amsterdam worden georganiseerd.

lucky

Gistermiddag ging ik met mijn vader in de heerlijke Rotterdamse bioscoop KINO naar Lucky (John Carroll Lynch), de laatste film waarin Harry Dean Stanton te zien is. Het is lang geleden dat een film me zo raakt. Dialogen als een perfect uigevoerd biljartspel, David Lynch in een even hilarische als prachtige bijrol, maar vooral: Harry Dean Stanton in een hem op het lijf gesneden rol als door het leven getekende pensionado. Een grumpy old man die met zijn liefdevol gesnauw zichzelf omringd weet door een kleine groep vrienden. Zoals Stanton door een leeg landschap met een vreemd soort van elegantie weet te strompelen: onvergetelijk. De medemenselijkheid waarmee de bardame hem thuis opzoekt: diep ontroerend. En Stanton die een mariachi zingt: allez, toen brak ik hoor. Noem mij maar sentimenteel, maar wat een ongelofelijk mooie film, wie de hel is John Carroll Lynch eigenlijk?

Nooit geweten: turtle – zeeschildpad, tortoise – landschildpad.

Have you ever had flan? It has an unusual consistence.