leaving what’s app

Screenshot_2019-11-06 ARTIS LEEFT - YouTube

Still from ARTIS LIVES © Christian Borstlap

I’m leaving WhatsApp from december 1st 2019 on, in an attempt to regain autonomy.
Still from the wonderful short for ARTIS, ARTIS LEEFT (ARTIS LIVES).
credits:
Script, film direction & illustration : Christian Borstlap
Voice over: Freddy ‘ Vjeze Fur’ Tratlehner
Directors assistent: Claire Peyton
Music: ‘Way back home‘ by Count Ossie and the Mystic Revelation
Courtesy of Dub Store Records, Japan
Animation: Manuel Ferrari
Post production: Smoke & Mirrors
Producer: Lonneke Bertens
Music producer: Chikuma Tsuboi
Sound design: Rens Pluym, Ambassadors
Sound production: Zoë de Regt

 

Fire of Love revisited

20190809_222231

JC Thomaz & the Missing Slippers, Rotown Summer Sessions, 09.08.2019

Afgelopen vrijdag zag ik in Rotterdam een heerlijk intens eerbetoon aan The Gun Club. Het Rotterdamse JC Thomaz & the Missing Slippers speelde vrijwel integraal de postpunk/blues klassieker Fire of Love (1981). Sex Beat, Preaching the Blues, She’s Like Heroin to Me, For the Love of Ivy, Fire Spirit, Cool Drink of Water (‘I asked for water, she gave me gasoline’) – live klonk het even brutaal, onderkoeld en gejaagd als die op mijn huisaltaar gekoesterde plaat. Twee drummers, een halfnaakte bassist met een doodshoofd aan zijn gitaarhals getapet, een lekker smerig spelende gitarist en een zanger met toepasselijke Blondie* pruik, en bijpassende witte laarsjes. Aan de zanger de niet geringe taak Jeffrey Lee Pierce te doen vergeten, maar daarin slaagde hij glansrijk. Rotown ondanks broeierig terrasweer hartstikke vol met jong en oud publiek, prima ambiance en muziek die ook in andere handen tijdlozer blijkt dan ik vooraf had gedacht. De originele Gun Club concerten in de Effenaar heb ik destijds gemist, maar deze jonge Rotterdammers maken dat gemis meer dan goed. Volgende keer hopelijk ook Promise Me en Texas Serenade. Ik ontdek trouwens nu pas het origineel van Cool Drink of Water Blues, door Tommy Johnson (1929)!

Mooi citaat: Kid Congo Powers (gitarist van de eerste fase van The Gun Club, later bij The Cramps) commented that the early Gun Club incarnation were “too arty for rock people, far too rock for arty people, too cuckoo for the blues crowd and too American for punk”.

*Jeffrey Lee Pierce was voorzitter van Blondie’s fanclub in Los Angeles, later hielp Blondie’s gitarist The Gun Club aan contacten en een platenlabel, waarop hun tweede album Miami verscheen. Met gastvocalen van Deborah Harry.

fire of love

i.m. vrije geluiden

Dat Vrije Geluiden wordt getermineerd past in een trend*, maar wat heb ik veel muziek ontdekt door dit programma. In de reeks YouTube-vondsten de Malagassische accordeonist Régis Gizavo (twee jaar terug veel te jong overleden), met o.a. Leonardo Amuedo en Michael Vatcher. Kippenvel!

*een apart loket voor ‘wereldmuziek’ heeft geen zin meer en werkt zelfs nadelig voor de beoogde zichtbaarheid daarvan. Zoals een app als Spotify en festivals als Le Guess Who? en Wonderfeel bewijzen is muziek één en zijn de onderlinge contrasten en dwarsverbanden veel interessanter dan een apart ingericht, kunstmatig reservaat.

Laban

Salif Keita has so many great songs, but this one in particular never seizes to move me deeply. Laban is from his album M’Bemba, recorded in Mali (2004). Check out the gorgeous spatial acoustics of this recording, like its predecessor Moffou (2002) it symbolizes Keita’s glorious return to acoustic grandeur instead of the afropop approach which makes his eighties and nineties output a bit dated. Some of his albums suffer from that bleak, poppy sound, but Moffou and M’Bemba must be in everyone’s Salif Keita collection. I do hope he selects some of these songs next tuesday (June 25th, 2019), when he plays the Koninklijk Theater Carré in Amsterdam (20.00 hrs). Tickets can be bought ici.

integratie der kunsten

sedje hemon

Vrijdag 24 mei (19.30u, toegang museumkaart+3 euro) presenteert het Stedelijk Museum Amsterdam een avond rondom Sedje Hémon (1923-2011). Hémon, die de Shoah overleefde en daarna het merendeel van haar leven in Den Haag doorbracht, ontwikkelde een unieke methode om beeld in geluid te vertalen en creëerde verschillende schilderij-composities.

Het Haagse Ensemble Modelo62 speelt Hidden Agreements, een nieuw programma dat met componist Andrius Arutiunian en kunstenaar Marianna Maruyama werd ontwikkeld. Vorig jaar zag ik Hidden Agreements in Korzo Den Haag en tijdens de Gaudeamus Muziekweek in Utrecht. Enige voorkennis van haar gedachtengoed en biografie is aan te raden, maar het vooruitstrevende, interdisciplinaire karakter van haar werken is evident. In Korzo viel me op dat er veel jonge studenten in het publiek aanwezig waren.

Hémon koesterde de overtuiging dat alle kunstvormen uit een gemeenschappelijke oerbron zijn ontstaan. Vanuit die gedachte ontwikkelde ze onder andere een theorie om muziek aan schilderijen te ontlenen. Voor Kunstlicht schreef Maruyama een diepgravend artikel over het leven en de filosofie van Hémon. Een wonderlijk veelzijdig en intens leven, dat schreeuwt om een biografie, documentaire of speelfilm. Hémon overleed in 2011 in relatieve anonimiteit – een stichting ontfermde zich over haar nalatenschap. Stedelijk BASE heeft werk van haar in de permanente opstelling. Maruyama en Arutiunian hebben met Modelo62 dit unieke leven weer pontificaal in de spotlights gezet.

Zaterdag 25 mei is Hidden Agreements in Rotterdam te zien (Gallery Untitled, 20.00u) en zondag 26 mei in Eindhoven (TAC, 16.00u).

Sedje Hémon (1923-2011)

sedje 2019

Het Haagse Ensemble Modelo62 speelt Hidden Agreements, een nieuw programma dat met componist Andrius Arutiunian en kunstenaar Marianna Maruyama werd ontwikkeld, rondom het recent herontdekte werk van de Nederlandse componist en beeldend kunstenaar Sedje Hémon (1923-2011). Hémon, die de Shoah overleefde en daarna het merendeel van haar leven in Den Haag doorbracht, ontwikkelde een unieke methode om beeld in geluid te vertalen en creëerde verschillende schilderij-composities. Toen ze al in de tachtig was ontwierp ze een virtual reality museum, waar haar werk te zien en te horen was.

Vrijdag 24 mei in Stedelijk Museum Amsterdam, zaterdag 25 mei in Gallery Untitled Rotterdam en zondag 26 mei in TAC Eindhoven (matinee).

Sandra Smallenburg (NRC Handelsblad) zag een voorstudie van dit project als een van de vijf hoogtepunten van Documenta (2017). In de nieuwe opstelling Stedelijk BASE is werk van Hémon te zien. Musicologe Thea Derks schreef voor Cultureel Persbureau een profiel.

Pixvae in Rotterdam

Great news: Pixvae has a new album out soon on the French triple A label Buda Musique, called Cali, and they will perform in Grounds Rotterdam (friday april 19th) with Conjunto Papa Upa. Three years ago this French-Colombian band completely blew me away at Haarlem Hout, and 8 months later again in Paradiso Upstairs. For mixedworldmusic I did an interview with their guitarist Damien Cluzel, to be found ici. I really love their music, do check out the brilliant way these voices come together in a unique afrosound. It’s like a fullfrontal crash between Captain Beefheart and Peregoyo y su Combo Vacana!

PIXVAE VISUEL RVB 1440x1440-300dpi

Pixvae, Cali (Buda Musique, april 2019)

Dr Jordan Institute

Experimenteerdrift tussen afrodance, Caribbean sounds en West-Europese klassieke muziek – dat is Dr Jordan Institute. Een nieuwe groep met de klassieke sopraan Nicole Jordan, drummer-producer Stefan Kruger (o.a. Zuco 103 en Krupa & the Genes) en gitarist-producer Mark Tuinstra (o.a. The Nordanians en Omar Ka Band). Als klassiek getrainde sopraan en met twee academische graden op zak (Music Performance Studies en Muziekpsychologie) brengt Jordan, geboren in Trinidad, opgegroeid in Canada, gestudeerd in Engeland en nu Rotterdammse, een unieke blend van inspiraties mee naar dit instituut voor fundamenteel onderzoek.

Binnenkort presenteert Dr Jordan Institute hun 11-track debuutalbum Jab Jab met twee concerten. Donderdag 14 maart in Volkshotel Amsterdam, vrijdag 15 maart in Vessel 11 Rotterdam.

The Ex: 40 jaar DIY

The Ex Paradiso 20180930_224632

The Ex in Paradiso, 30 september 2018

Regelmatig vragen musici en componisten mij om raad: hoe te overleven met je kunst als je geen onnodige concessies wil doen? Afgezien de voor de hand liggende zakelijke raad (zoals: plan je momentum, stem release en tour af, zoek een agentschap in plaats van zelf al die programmeurs te bellen, druk de neiging tot opportunisme de kop in en neem niet iedere gig aan, behoud artistiek gezien de begeerte, organiseer een gezonde psychologische groepsdynamiek, etc.) verwijs ik graag naar mijn favoriete Nederlandse band: The Ex.

Ontstaan eind jaren zeventig in de Amsterdamse kraak/punk sien, prachtige platen opgenomen volgens de esthetiek en mores van die eigenzinnige wereld, zichzelf opnieuw uitgevonden vanaf 1991 toen ze in het Bimhuis met impro musici zoals Ab Baars, Wolter Wierbos en Han Bennink gingen spelen, weer later opnieuw een nieuwe inspiratie gevonden in Afrika, en inmiddels al jarenlang en wereldwijd een alomgewaardeerde, unieke, culturele kracht – het schoolvoorbeeld van Do It Yourself.

The songs were organized poetic vignettes from the unglobalized life: average citizens feeling political discomfort. (…) These were perfected imperfections. It takes nearly 30 years to sound this rough. – Ben Ratliff, New York Times, 15 december 2006.

Vorig jaar zag ik ze twee keer, in OCCII en in Paradiso, en beide keren was ik wederom gevloerd door de enorme intensiteit en emotionele zeggingskracht van deze groep. Vanavond staan ze in de Melkweg, niet te missen! Check die statistics dan, hier doet menige NL musicus een moord voor …
Total concerts (1979 → 2018) : 1948
Concerts in Netherlands : 649
Concerts abroad : 1299

in wezen onverslaanbaar

“Langzamerhand rijpt de idee: als ik een godsdienst heb, is ’t simpel een dichterlijke levensinstelling. Daarvoor hoef je niet in de eerste plaats verzen te schrijven of een erkend dichter te zijn. Het is een gevoel dat ruim moet worden opgevat. Willekeurig kunnen onder die beschermende paraplu vallen: een schaapherder, zingende Italiaanse ijscoventers… zigeuners, kantoorpikken en uiterst treurige modinettes. Kortom, ontdaan van rangen en standen bloeit het poëtische gevoel telkens op, en is in dezen onverslaanbaar.
Hebt u het door? Tegen m’n zestiende knutsel ik ijverig aan mijn eigen evangelie.
Het hogere en het aardse – dat is de sleutel die ik in handen kreeg. Vandaaruit relativeer je als het je te plechtstatig wordt.

Hetgeen beschouwd wordt als ‘verheven’ blijkt opeens laag-bij-de-grondse onzin. Daartegenover staat dat van allerhande zogenaamde trivialiteiten een hemels patina begint af te stralen.”

– Johnny van Doorn, Gevecht tegen het zuur (Amsterdam, De Bezige Bij, 1984).

In dat vreemde niemandsland tussen kerst en oud en nieuw las ik dit jaar een boekje dat ik in een public library had gevonden: Johnny van Doorn, Gevecht tegen het zuur. De dichter, beter bekend als Johnny the Selfkicker, beschrijft in dit prachtige boekje hoe te leven, het deed me zelfs op een rare manier denken aan Brieven aan een jonge dichter, van Rainer Maria Rilke, maar dan minder abstract en veel praktischer. Blijf uit de kroeg met al dat ijdele gelul en trek de natuur in – zo prevel ik sindsdien tot mijzelf.

Bij wijze van ode, hierbij zijn bekendste gedicht.

Komtocheensklaarklootzak

Mijn kamer verhuurd
Voor een uur of 2
Aan enkele verstok-
Te voyeurs:
Een gat in de
Vloer geeft een
Luxueus uitzicht
Op het onderliggend
Temijersbed &
Bij iedere seance
Kreunt mijn
Krolse kat
Luidruchtig mee &
Via een snelle
Knopindruk golft
De (van een bedrijfs-
Tape afkomstige)
Mededeling – Kom
Toch Eens
Klaar Klootzak –
Door het met
Rococomeubelen
Ingerichte
Naaivertrek &
Tot zieleheil
Van mijn somber
Herfstig wezen
Herstel ik het
Schiet- en avondgebed
In ere &
Iedere nacht
(Tussen haar billen
Ingevouwen)
Spreek ik tot de Goede God

Johnny van Doorn (1944-1991)

Uit: Johnny the Selfkicker – Een nieuwe mongool. Post-Sexuele ZondagsPoëzie, De Bezige Bij, Amsterdam, 1966.