Bimhuis Radio

Voor wie niet bij het concert van Jazzmeia Horn kon zijn in het Bimhuis gisteravond is er goddank Bimhuis Radio.

Advertenties

print

bewaren - of hoe te leven

Oude print (fragment)

Heeft u dat nou ook?

Straks stort ik mijzelf in drie dagen REWIRE. Zeg maar het Haagse Le Guess Who, of misschien is Le Guess Who wel het Utrechtse REWIRE – daar wil ik vanaf zijn. Avontuurlijke muziek op tien lokaties in Den Haag. Op dit moment ken ik alleen: Laurie Anderson, Floating Points, Fatima Al Qadiri, Arto Lindsay, Raphael Vanoli en The Thing. De rest ken ik niet, dus hier moet ik zijn dit weekend, hoewel mijn racefiets en de voorspelde 20 graden ook lonken. Alsmede wat kleine deadlines, maar dat kan ook overdag.

De website bekeek ik nauwelijks. Die namen hierboven haal ik van een flyer (print) en ik zie uit naar het moment waarop ik het programmaboekje in mijn handen zal houden (print). Tactiele informatie heeft ineens een meerwaarde vergeleken met de blurb op de internets. Toegegeven: ik heb de timetable wel in mijn dropbox gezet, voor het geval print op is bij de festivalkassa.

Ik zag deze week een uiterst droevige film (waarover later meer), die onder andere gaat over bewaren en loslaten. Maar ik heb al mijn festivalprogrammaboekjes (1988-2018) en papieren concerttoelichtingen nog wel, en al die digitale meuk niet meer. De geur van drukinkt, een mooi vormgegeven poster – noem mij sentimenteel en/of nostalgisch maar ik waardeer het meer en meer. Even van die alomtegenwoordige schermen af.

Deze week gooide ik al mijn apps van het startscherm van mijn samsung, behalve deze: NS reisplanner, Triodos internetbankieren en Google Agenda. Gek genoeg levert deze kleine geste al een klein beetje vooruitgang op, want iedere keer dat ik (totaal bizar eigenlijk) Instagram en Linkedin en Slack wil checken op rode puntjes moet ik nu een extra handeling doen en voel ik dus aan den lijve dat dat eigenlijk niet hoeft.

Mijn telefoon bliept dat ik zo naar het station moet fietsen. Daarna ga ik drie dagen analoog (minus overdag, toegegeven), gewoon genieten van onbekende livemuziek. Tussen de mensen, niet tussen de open tabbladen. De volgende revolutie zal analoog zijn, Jonathan Harris gaf reeds het goede voorbeeld. Ik stel mezelf nu de opgave om niet te instagrammen over REWIRE 2018. Wellicht later een tekstueel verslag. Adieu.

hidden agreements

unnamed-3

Design © Laura Pappa

Donderdag 3 mei (20.30u) is de première van Sedje Hémon | Hidden Agreements in Korzo Theater, Den Haag. Een visuele performance die ik bij deze van harte wil aanraden aan liefhebbers van beeldende kunst en hedendaagse muziek. Over het intrigerende leven van Sedje Hémon (1923-2011) is veel te vertellen. Over de wijze waarop Marianna Mayuma (kunstenaar uit de V.S.) en Andrius Arutiunian (componist van Armeens-Litouwse origine) als kunstenaars-in-residentie vanuit het huis van Sedje Hémon haar artistieke erfenis recht doen en actualiseren nog veel meer. De inzet en finesse van het jonge Haagse ensemble Modelo62 is tenslotte de laatste reden om deze voorstelling niet te missen. Volg dit blog voor updates en kom vooral kijken op 3 mei.

percussion bittersweet

max roach percussion bittersweet impulse

Dit weekend mocht ik met Kapok mee op tournee naar Zeeuws-Vlaanderen. Dit was om tal van redenen (ook persoonlijke, maar die vertel ik u lekker niet) ontzettend gaaf om te doen. Maar op dit moment moet ik simpelweg deze tip doorgeven. Uiteraard klonk er in de tourbus van Kapok fantastische muziek. Maar deze plaat! Slagwerker Remco Menting kreeg ooit de tip van de drummer van het Willem Breuker Kollektief. Garvey’s Ghost is haunting my house at the moment! Ik ga u hier geen link doorgeven, want iedere klik op youtube is een dikke vinger naar de erven Max Roach. Op bol.com kost de cd 30 euro, wat ik best aan de prijs vindt. Maar geloof me: het is iedere eurocent waard.

PERSONNEL
Alto Saxophone, Bass Clarinet, Flute – Eric Dolphy Bass – Art Davis Congas – Carlos ‘Potato’ Valdez* (tracks: A1, A3, B6) Cowbell – Carlos ‘Totico’ Eugenio* (tracks: A1, A3, B6) Drums – Max Roach Piano – Mal Waldron Tenor Saxophone – Clifford Jordan Trombone – Julian Priester Trumpet – Booker Little Vocals – Abbey Lincoln (tracks: A1, A5).

lucky

Gistermiddag ging ik met mijn vader in de heerlijke Rotterdamse bioscoop KINO naar Lucky (John Carroll Lynch), de laatste film waarin Harry Dean Stanton te zien is. Het is lang geleden dat een film me zo raakt. Dialogen als een perfect uigevoerd biljartspel, David Lynch in een even hilarische als prachtige bijrol, maar vooral: Harry Dean Stanton in een hem op het lijf gesneden rol als door het leven getekende pensionado. Een grumpy old man die met zijn liefdevol gesnauw zichzelf omringd weet door een kleine groep vrienden. Zoals Stanton door een leeg landschap met een vreemd soort van elegantie weet te strompelen: onvergetelijk. De medemenselijkheid waarmee de bardame hem thuis opzoekt: diep ontroerend. En Stanton die een mariachi zingt: allez, toen brak ik hoor. Noem mij maar sentimenteel, maar wat een ongelofelijk mooie film, wie de hel is John Carroll Lynch eigenlijk?

Nooit geweten: turtle – zeeschildpad, tortoise – landschildpad.

Have you ever had flan? It has an unusual consistence.

open house

2018-03-03 15.24.01.jpg

Brussel, 1 – 5 maart 2018

Please
Come over to 81st street I’m in the apartment above the bar
You know can’t miss it, it’s across from this subway
and the tacky store with the mylar scarves
My skin’s as pale as the outdoors moon
My hair’s silver like a Tiffany watch
I like lots of people around me but don’t kiss hello
and please don’t touch
It’s a Czechoslovakian custom my mother passed on to me
The way to make friends Andy is invite them up for tea
Open house, open house
I’ve got a lot of cats, here’s my favourite
she’s a lady called Sam
I made a paper doll of her – you can have it
That’s what I did when I had St. Vitus dance
It’s a Czechoslovakian custom my mother passed on to me
Give people little presents so they’ll remember me
Open house, open house
Someone bring the vegetables, someone please bring heat
My mother showed up yesterday, we need something to eat
I think I got a job today they want me to draw shoes
The ones I drew were old and used
They told me to draw something new
Open house, open house
Fly me to the moon, fly me to a star
But there are no stars in the New York sky
They’re all on the ground
You scared yourself with music, I scared myself with paint
I drew 550 different shoes today
It almost made me faint
Open house, open house

Lou Reed /  John Cale, Open House – from: Songs for Drella – a fiction (1990).
(Merci E., S., S. en F. voor de gastvrijheid!)