Fire of Love revisited

20190809_222231

JC Thomaz & the Missing Slippers, Rotown Summer Sessions, 09.08.2019

Afgelopen vrijdag zag ik in Rotterdam een heerlijk intens eerbetoon aan The Gun Club. Het Rotterdamse JC Thomaz & the Missing Slippers speelde vrijwel integraal de postpunk/blues klassieker Fire of Love (1981). Sex Beat, Preaching the Blues, She’s Like Heroin to Me, For the Love of Ivy, Fire Spirit, Cool Drink of Water (‘I asked for water, she gave me gasoline’) – live klonk het even brutaal, onderkoeld en gejaagd als die op mijn huisaltaar gekoesterde plaat. Twee drummers, een halfnaakte bassist met een doodshoofd aan zijn gitaarhals getapet, een lekker smerig spelende gitarist en een zanger met toepasselijke Blondie* pruik, en bijpassende witte laarsjes. Aan de zanger de niet geringe taak Jeffrey Lee Pierce te doen vergeten, maar daarin slaagde hij glansrijk. Rotown ondanks broeierig terrasweer hartstikke vol met jong en oud publiek, prima ambiance en muziek die ook in andere handen tijdlozer blijkt dan ik vooraf had gedacht. De originele Gun Club concerten in de Effenaar heb ik destijds gemist, maar deze jonge Rotterdammers maken dat gemis meer dan goed. Volgende keer hopelijk ook Promise Me en Texas Serenade. Ik ontdek trouwens nu pas het origineel van Cool Drink of Water Blues, door Tommy Johnson (1929)!

Mooi citaat: Kid Congo Powers (gitarist van de eerste fase van The Gun Club, later bij The Cramps) commented that the early Gun Club incarnation were “too arty for rock people, far too rock for arty people, too cuckoo for the blues crowd and too American for punk”.

*Jeffrey Lee Pierce was voorzitter van Blondie’s fanclub in Los Angeles, later hielp Blondie’s gitarist The Gun Club aan contacten en een platenlabel, waarop hun tweede album Miami verscheen. Met gastvocalen van Deborah Harry.

fire of love

Advertenties

i.m. vrije geluiden

Dat Vrije Geluiden wordt getermineerd past in een trend*, maar wat heb ik veel muziek ontdekt door dit programma. In de reeks YouTube-vondsten de Malagassische accordeonist Régis Gizavo (twee jaar terug veel te jong overleden), met o.a. Leonardo Amuedo en Michael Vatcher. Kippenvel!

*een apart loket voor ‘wereldmuziek’ heeft geen zin meer en werkt zelfs nadelig voor de beoogde zichtbaarheid daarvan. Zoals een app als Spotify en festivals als Le Guess Who? en Wonderfeel bewijzen is muziek één en zijn de onderlinge contrasten en dwarsverbanden veel interessanter dan een apart ingericht, kunstmatig reservaat.

Laban

Salif Keita has so many great songs, but this one in particular never seizes to move me deeply. Laban is from his album M’Bemba, recorded in Mali (2004). Check out the gorgeous spatial acoustics of this recording, like its predecessor Moffou (2002) it symbolizes Keita’s glorious return to acoustic grandeur instead of the afropop approach which makes his eighties and nineties output a bit dated. Some of his albums suffer from that bleak, poppy sound, but Moffou and M’Bemba must be in everyone’s Salif Keita collection. I do hope he selects some of these songs next tuesday (June 25th, 2019), when he plays the Koninklijk Theater Carré in Amsterdam (20.00 hrs). Tickets can be bought ici.

integratie der kunsten

sedje hemon

Vrijdag 24 mei (19.30u, toegang museumkaart+3 euro) presenteert het Stedelijk Museum Amsterdam een avond rondom Sedje Hémon (1923-2011). Hémon, die de Shoah overleefde en daarna het merendeel van haar leven in Den Haag doorbracht, ontwikkelde een unieke methode om beeld in geluid te vertalen en creëerde verschillende schilderij-composities.

Het Haagse Ensemble Modelo62 speelt Hidden Agreements, een nieuw programma dat met componist Andrius Arutiunian en kunstenaar Marianna Maruyama werd ontwikkeld. Vorig jaar zag ik Hidden Agreements in Korzo Den Haag en tijdens de Gaudeamus Muziekweek in Utrecht. Enige voorkennis van haar gedachtengoed en biografie is aan te raden, maar het vooruitstrevende, interdisciplinaire karakter van haar werken is evident. In Korzo viel me op dat er veel jonge studenten in het publiek aanwezig waren.

Hémon koesterde de overtuiging dat alle kunstvormen uit een gemeenschappelijke oerbron zijn ontstaan. Vanuit die gedachte ontwikkelde ze onder andere een theorie om muziek aan schilderijen te ontlenen. Voor Kunstlicht schreef Maruyama een diepgravend artikel over het leven en de filosofie van Hémon. Een wonderlijk veelzijdig en intens leven, dat schreeuwt om een biografie, documentaire of speelfilm. Hémon overleed in 2011 in relatieve anonimiteit – een stichting ontfermde zich over haar nalatenschap. Stedelijk BASE heeft werk van haar in de permanente opstelling. Maruyama en Arutiunian hebben met Modelo62 dit unieke leven weer pontificaal in de spotlights gezet.

Zaterdag 25 mei is Hidden Agreements in Rotterdam te zien (Gallery Untitled, 20.00u) en zondag 26 mei in Eindhoven (TAC, 16.00u).

Sedje Hémon (1923-2011)

sedje 2019

Het Haagse Ensemble Modelo62 speelt Hidden Agreements, een nieuw programma dat met componist Andrius Arutiunian en kunstenaar Marianna Maruyama werd ontwikkeld, rondom het recent herontdekte werk van de Nederlandse componist en beeldend kunstenaar Sedje Hémon (1923-2011). Hémon, die de Shoah overleefde en daarna het merendeel van haar leven in Den Haag doorbracht, ontwikkelde een unieke methode om beeld in geluid te vertalen en creëerde verschillende schilderij-composities. Toen ze al in de tachtig was ontwierp ze een virtual reality museum, waar haar werk te zien en te horen was.

Vrijdag 24 mei in Stedelijk Museum Amsterdam, zaterdag 25 mei in Gallery Untitled Rotterdam en zondag 26 mei in TAC Eindhoven (matinee).

Sandra Smallenburg (NRC Handelsblad) zag een voorstudie van dit project als een van de vijf hoogtepunten van Documenta (2017). In de nieuwe opstelling Stedelijk BASE is werk van Hémon te zien. Musicologe Thea Derks schreef voor Cultureel Persbureau een profiel.

Pixvae in Rotterdam

Great news: Pixvae has a new album out soon on the French triple A label Buda Musique, called Cali, and they will perform in Grounds Rotterdam (friday april 19th) with Conjunto Papa Upa. Three years ago this French-Colombian band completely blew me away at Haarlem Hout, and 8 months later again in Paradiso Upstairs. For mixedworldmusic I did an interview with their guitarist Damien Cluzel, to be found ici. I really love their music, do check out the brilliant way these voices come together in a unique afrosound. It’s like a fullfrontal crash between Captain Beefheart and Peregoyo y su Combo Vacana!

PIXVAE VISUEL RVB 1440x1440-300dpi

Pixvae, Cali (Buda Musique, april 2019)

Dr Jordan Institute

Experimenteerdrift tussen afrodance, Caribbean sounds en West-Europese klassieke muziek – dat is Dr Jordan Institute. Een nieuwe groep met de klassieke sopraan Nicole Jordan, drummer-producer Stefan Kruger (o.a. Zuco 103 en Krupa & the Genes) en gitarist-producer Mark Tuinstra (o.a. The Nordanians en Omar Ka Band). Als klassiek getrainde sopraan en met twee academische graden op zak (Music Performance Studies en Muziekpsychologie) brengt Jordan, geboren in Trinidad, opgegroeid in Canada, gestudeerd in Engeland en nu Rotterdammse, een unieke blend van inspiraties mee naar dit instituut voor fundamenteel onderzoek.

Binnenkort presenteert Dr Jordan Institute hun 11-track debuutalbum Jab Jab met twee concerten. Donderdag 14 maart in Volkshotel Amsterdam, vrijdag 15 maart in Vessel 11 Rotterdam.