hidden agreements

IMG-20180503-WA0020

Ensemble Modelo62 @ Korzo The Hague, May 3, 2018, photo © Rosa Boomsma

Yesterday I saw Hidden Agreements, an interdisciplinary concert by Ensemble Modelo62 from The Hague, with 3 compositions by Sedje Hémon and 1 by Andrius Arutiunian, and 1 by Marianna Maruyama. Hidden Agreements can be seen next during Gaudeamus Muziekweek (Utrecht, september 6-10) on sunday september 9 in Centraal Museum. Other dates and cities to be confirmed, follow this blog for updates.

Advertenties

Sedje Hémon in Stroom Den Haag


Maandag 30 april is er om 11.00u in de bibliotheek van STROOM (Hogewal 1, 2514 HA Den Haag) een gesprek over Sedje Hémon (1923-2011). Over het leven en de filosofie van deze joodse kunstenares, componiste en bewegingspedagoge hebben Marianna Maruyama, Andrius Arutiunian en Ensemble Modelo62 de voorstelling Hidden Agreements gemaakt.

Maruyama en Arutiunian vertellen over hun research en het maken van de voorstelling, waarna Mariëtte Groot, Fani Konstantinidou en Anne Wellmer van de New Emergences Group aanschuiven om over de actuele betekenis van Hémon te praten. Donderdag 3 mei gaat Hidden Agreements in première in Korzo Den Haag, info en tickets.

Sedje Hémon: Hidden Agreements

Music critic and journalist Thea Derks recently wrote an article on Sedje Hémon.

“The name of Sedje Hémon (1923-2011) will not immediately ring a bell with most people. She was one of the first artists to work in a interdisciplinary way, basing her compositions on her own paintings. Her painting-scores were recently shown during Documenta 14 in Kassel and Athens, but her music has not been performed for almost 4 decades. [Marianna Maruyama, Andrius Arutiunian and] The Hague Ensemble Modelo62 put Hémon back on the map with the production Hidden Agreements.” Thursday May 3 in Korzo Theatre The Hague, tickets.

Read the full story here.

print

bewaren - of hoe te leven

Oude print (fragment)

Heeft u dat nou ook?

Straks stort ik mijzelf in drie dagen REWIRE. Zeg maar het Haagse Le Guess Who, of misschien is Le Guess Who wel het Utrechtse REWIRE – daar wil ik vanaf zijn. Avontuurlijke muziek op tien lokaties in Den Haag. Op dit moment ken ik alleen: Laurie Anderson, Floating Points, Fatima Al Qadiri, Arto Lindsay, Raphael Vanoli en The Thing. De rest ken ik niet, dus hier moet ik zijn dit weekend, hoewel mijn racefiets en de voorspelde 20 graden ook lonken. Alsmede wat kleine deadlines, maar dat kan ook overdag.

De website bekeek ik nauwelijks. Die namen hierboven haal ik van een flyer (print) en ik zie uit naar het moment waarop ik het programmaboekje in mijn handen zal houden (print). Tactiele informatie heeft ineens een meerwaarde vergeleken met de blurb op de internets. Toegegeven: ik heb de timetable wel in mijn dropbox gezet, voor het geval print op is bij de festivalkassa.

Ik zag deze week een uiterst droevige film (waarover later meer), die onder andere gaat over bewaren en loslaten. Maar ik heb al mijn festivalprogrammaboekjes (1988-2018) en papieren concerttoelichtingen nog wel, en al die digitale meuk niet meer. De geur van drukinkt, een mooi vormgegeven poster – noem mij sentimenteel en/of nostalgisch maar ik waardeer het meer en meer. Even van die alomtegenwoordige schermen af.

Deze week gooide ik al mijn apps van het startscherm van mijn samsung, behalve deze: NS reisplanner, Triodos internetbankieren en Google Agenda. Gek genoeg levert deze kleine geste al een klein beetje vooruitgang op, want iedere keer dat ik (totaal bizar eigenlijk) Instagram en Linkedin en Slack wil checken op rode puntjes moet ik nu een extra handeling doen en voel ik dus aan den lijve dat dat eigenlijk niet hoeft.

Mijn telefoon bliept dat ik zo naar het station moet fietsen. Daarna ga ik drie dagen analoog (minus overdag, toegegeven), gewoon genieten van onbekende livemuziek. Tussen de mensen, niet tussen de open tabbladen. De volgende revolutie zal analoog zijn, Jonathan Harris gaf reeds het goede voorbeeld. Ik stel mezelf nu de opgave om niet te instagrammen over REWIRE 2018. Wellicht later een tekstueel verslag. Adieu.

hidden agreements

unnamed-3

Design © Laura Pappa

Donderdag 3 mei (20.30u) is de première van Sedje Hémon | Hidden Agreements in Korzo Theater, Den Haag. Een visuele performance die ik bij deze van harte wil aanraden aan liefhebbers van beeldende kunst en hedendaagse muziek. Over het intrigerende leven van Sedje Hémon (1923-2011) is veel te vertellen. Over de wijze waarop Marianna Maruyama (kunstenaar uit de V.S.) en Andrius Arutiunian (componist van Armeens-Litouwse origine) als kunstenaars-in-residentie vanuit het huis van Sedje Hémon haar artistieke erfenis recht doen en actualiseren nog veel meer. De inzet en finesse van het jonge Haagse ensemble Modelo62 is tenslotte de laatste reden om deze voorstelling niet te missen. Volg dit blog voor updates en kom vooral kijken op 3 mei.

percussion bittersweet

max roach percussion bittersweet impulse

Dit weekend mocht ik met Kapok mee op tournee naar Zeeuws-Vlaanderen. Dit was om tal van redenen (ook persoonlijke, maar die vertel ik u lekker niet) ontzettend gaaf om te doen. Maar op dit moment moet ik simpelweg deze tip doorgeven. Uiteraard klonk er in de tourbus van Kapok fantastische muziek. Maar deze plaat! Slagwerker Remco Menting kreeg ooit de tip van de drummer van het Willem Breuker Kollektief. Garvey’s Ghost is haunting my house at the moment! Ik ga u hier geen link doorgeven, want iedere klik op youtube is een dikke vinger naar de erven Max Roach. Op bol.com kost de cd 30 euro, wat ik best aan de prijs vindt. Maar geloof me: het is iedere eurocent waard.

PERSONNEL
Alto Saxophone, Bass Clarinet, Flute – Eric Dolphy Bass – Art Davis Congas – Carlos ‘Potato’ Valdez* (tracks: A1, A3, B6) Cowbell – Carlos ‘Totico’ Eugenio* (tracks: A1, A3, B6) Drums – Max Roach Piano – Mal Waldron Tenor Saxophone – Clifford Jordan Trombone – Julian Priester Trumpet – Booker Little Vocals – Abbey Lincoln (tracks: A1, A5).