The Ex: 40 jaar DIY

The Ex Paradiso 20180930_224632

The Ex in Paradiso, 30 september 2018

Regelmatig vragen musici en componisten mij om raad: hoe te overleven met je kunst als je geen onnodige concessies wil doen? Afgezien de voor de hand liggende zakelijke raad (zoals: plan je momentum, stem release en tour af, zoek een agentschap in plaats van zelf al die programmeurs te bellen, druk de neiging tot opportunisme de kop in en neem niet iedere gig aan, behoud artistiek gezien de begeerte, organiseer een gezonde psychologische groepsdynamiek, etc.) verwijs ik graag naar mijn favoriete Nederlandse band: The Ex.

Ontstaan eind jaren zeventig in de Amsterdamse kraak/punk sien, prachtige platen opgenomen volgens de esthetiek en mores van die eigenzinnige wereld, zichzelf opnieuw uitgevonden vanaf 1991 toen ze in het Bimhuis met impro musici zoals Ab Baars, Wolter Wierbos en Han Bennink gingen spelen, weer later opnieuw een nieuwe inspiratie gevonden in Afrika, en inmiddels al jarenlang en wereldwijd een alomgewaardeerde, unieke, culturele kracht – het schoolvoorbeeld van Do It Yourself.

The songs were organized poetic vignettes from the unglobalized life: average citizens feeling political discomfort. (…) These were perfected imperfections. It takes nearly 30 years to sound this rough. – Ben Ratliff, New York Times, 15 december 2006.

Vorig jaar zag ik ze twee keer, in OCCII en in Paradiso, en beide keren was ik wederom gevloerd door de enorme intensiteit en emotionele zeggingskracht van deze groep. Vanavond staan ze in de Melkweg, niet te missen! Check die statistics dan, hier doet menige NL musicus een moord voor …
Total concerts (1979 → 2018) : 1948
Concerts in Netherlands : 649
Concerts abroad : 1299

Advertenties

in wezen onverslaanbaar

“Langzamerhand rijpt de idee: als ik een godsdienst heb, is ’t simpel een dichterlijke levensinstelling. Daarvoor hoef je niet in de eerste plaats verzen te schrijven of een erkend dichter te zijn. Het is een gevoel dat ruim moet worden opgevat. Willekeurig kunnen onder die beschermende paraplu vallen: een schaapherder, zingende Italiaanse ijscoventers… zigeuners, kantoorpikken en uiterst treurige modinettes. Kortom, ontdaan van rangen en standen bloeit het poëtische gevoel telkens op, en is in dezen onverslaanbaar.
Hebt u het door? Tegen m’n zestiende knutsel ik ijverig aan mijn eigen evangelie.
Het hogere en het aardse – dat is de sleutel die ik in handen kreeg. Vandaaruit relativeer je als het je te plechtstatig wordt.

Hetgeen beschouwd wordt als ‘verheven’ blijkt opeens laag-bij-de-grondse onzin. Daartegenover staat dat van allerhande zogenaamde trivialiteiten een hemels patina begint af te stralen.”

– Johnny van Doorn, Gevecht tegen het zuur (Amsterdam, De Bezige Bij, 1984).

In dat vreemde niemandsland tussen kerst en oud en nieuw las ik dit jaar een boekje dat ik in een public library had gevonden: Johnny van Doorn, Gevecht tegen het zuur. De dichter, beter bekend als Johnny the Selfkicker, beschrijft in dit prachtige boekje hoe te leven, het deed me zelfs op een rare manier denken aan Brieven aan een jonge dichter, van Rainer Maria Rilke, maar dan minder abstract en veel praktischer. Blijf uit de kroeg met al dat ijdele gelul en trek de natuur in – zo prevel ik sindsdien tot mijzelf.

Bij wijze van ode, hierbij zijn bekendste gedicht.

Komtocheensklaarklootzak

Mijn kamer verhuurd
Voor een uur of 2
Aan enkele verstok-
Te voyeurs:
Een gat in de
Vloer geeft een
Luxueus uitzicht
Op het onderliggend
Temijersbed &
Bij iedere seance
Kreunt mijn
Krolse kat
Luidruchtig mee &
Via een snelle
Knopindruk golft
De (van een bedrijfs-
Tape afkomstige)
Mededeling – Kom
Toch Eens
Klaar Klootzak –
Door het met
Rococomeubelen
Ingerichte
Naaivertrek &
Tot zieleheil
Van mijn somber
Herfstig wezen
Herstel ik het
Schiet- en avondgebed
In ere &
Iedere nacht
(Tussen haar billen
Ingevouwen)
Spreek ik tot de Goede God

Johnny van Doorn (1944-1991)

Uit: Johnny the Selfkicker – Een nieuwe mongool. Post-Sexuele ZondagsPoëzie, De Bezige Bij, Amsterdam, 1966.

Rewire x Korzo

20180408_213356

PolyBand @ Rewire 2018, april 8th, Koorenhuis, Den Haag


REWIRE Festival
presenteert vrijdag 30 november in Korzo Den Haag trompettiste Jamie Branch en gitarist Jasper Stadhouders’ PolyBand. Meer info & tickets ici.

Musical Material
In conversation with Jaimie Branch & Jasper Stadhouders
Moderator: Jaïr Tchong
Friday 30 November
Location: Korzo Theater, Prinsestraat 42, The Hague
Doors open at 19:00, conversation from 19:30 until 20.15
Musical Material is free of charge and open to all.
Tickets to the concerts of both artists at Rewire x Korzo can be purchased at Tickets.

Rewire x Korzo
Concerts by Jaimie Branch and PolyBand
Friday 30 November
Location: Korzo Theater, Prinsestraat 42, The Hague
Doors open at 20:00, concerts start at 20:30

Presale: €10 / €7 (students, CJP and age below 27)
Door: €12 / €9 (students, CJP and age below 27)

een kerkdienst voor de filmkunst*

20181120_203559

Orwa Nyrabia, artistic director of IDFA, explains the how and why

Dziga Vertov’s Anniversary of the Revolution (1918) was long lost, but thanks to Nikolai Izvolov, IDFA could screen a glorious full version of this epic film – perhaps the first documentary film in world history. Bass Sambeek (Cinesonic) made it happen with a live soundtrack, provided by Kate NV – electronics, Anna Azernikova – soprano, Victoria Dmitrieva – piano, Anastasia Kozlova – violin, Varvara Tishina – soprano, Rodolfo Ravissant – accordeon and the Russian Chamber Choir, conducted by Anna Azernikova.

*”Een kerkdienst voor de filmkunst”(“A church service for the art of cinema”), my colleague SK dubbed this wonderful, wonderful night.

 

IDFA 2018

IDFA’s artistic director Orwa Nyrabia discusses International Documentary Film Festival Amsterdam and his love and life for documentary film culture. This gorgeous item was made by NOS radio 1 journalist Joris van de Kerkhof. IDFA edition #31 can be enjoyed 14 – 25 november, in the whole city of Amsterdam. “How many probably more important stories are disappearing from our view?”

Piazzolla: the Years of the Shark

Screenshot_2018-11-03 Piazzolla, the Years of the Shark IDFA.png
Ingezonden mededeling aan al mijn salsavrienden die de laatste jaren tango zijn gaan doen: op zondag 18 november om 21u in Carré vertoont IDFA een documentaire van Daniel Rosenfeld over Astor Piazzolla: Piazzolla: the Years of the Shark. Voorafgegaan door een ode aan deze Argentijnse tangovernieuwer door Carel Kraayenhof. Voor meer info en tickets, zie link: https://lnkd.in/ddxZgVz
De IDFA voorverkoop is op 1 november begonnen en gaat snel. Deze film is verder nog te zien in Munt, EYE en Podium Mozaïek (zie IDFA online, de IDFA app voor Android en iPhone en de programmakrant voor data, tijden en prijzen).

keeping the sadness at bay

Joni Mitchell, People’s Parties, from: Court and Spark, 1974.

All the people at this party
They’ve got a lot of style
They’ve got stamps of many countries
They’ve got passport smiles
Some are friendly
Some are cutting
Some are watching it from the wings
Some are standing in the centre
Giving to get something

Photo beauty gets attention
Then her eye paint’s running down
She’s got a rose in her teeth
And a lampshade crown
One minute she’s so happy
Then she’s crying on someone’s knee
Saying laughing and crying
You know it’s the same release

I told you when I met you
I was crazy
Cry for us all beauty
Cry for Eddie in the corner
Thinking he’s nobody
And Jack behind his joker
And stone-cold Grace behind her fan
And me in my frightened silence
Thinking I don’t understand

I feel like I’m sleeping
Can you wake me
You seem to have a broader sensibility
I’m just living on nerves and feelings
With a weak and a lazy mind
And coming to peoples parties
Fumbling deaf dumb and blind

I wish I had more sense of humor
Keeping the sadness at bay
Throwing the lightness on these things
Laughing it all away
Laughing it alI away
Laughing it all away

© 1974 Joni Mitchell, Crazy Crow Music.