beefheart

Onlangs vond ik op YouTube deze geweldige opname van Captain Beefheart, opgenomen voor de Duitse televisie in 1972. Zaterdag 6 juli brengen Rosa Ensemble + Hans Dagelet een hommage aan Beefheart en het met niets te vergelijken Trout Mask Replica (1969). Bezetting: Hans Dagelet zang/trompet, John Dikeman sax, Wilbert Bulsink piano/hammond, Jeroen Kimman gitaar, Peter Jessen bas, Onno Govaert drums, Floris van Bergeijk elektronica. In het Bimhuis, 20.30u, 19 euro. Tourdata (o.a. Wonderfeel en Worm) ici.

Advertenties

Laban

Salif Keita has so many great songs, but this one in particular never seizes to move me deeply. Laban is from his album M’Bemba, recorded in Mali (2004). Check out the gorgeous spatial acoustics of this recording, like its predecessor Moffou (2002) it symbolizes Keita’s glorious return to acoustic grandeur instead of the afropop approach which makes his eighties and nineties output a bit dated. Some of his albums suffer from that bleak, poppy sound, but Moffou and M’Bemba must be in everyone’s Salif Keita collection. I do hope he selects some of these songs next tuesday (June 25th, 2019), when he plays the Koninklijk Theater Carré in Amsterdam (20.00 hrs). Tickets can be bought ici.

integratie der kunsten

sedje hemon

Vrijdag 24 mei (19.30u, toegang museumkaart+3 euro) presenteert het Stedelijk Museum Amsterdam een avond rondom Sedje Hémon (1923-2011). Hémon, die de Shoah overleefde en daarna het merendeel van haar leven in Den Haag doorbracht, ontwikkelde een unieke methode om beeld in geluid te vertalen en creëerde verschillende schilderij-composities.

Het Haagse Ensemble Modelo62 speelt Hidden Agreements, een nieuw programma dat met componist Andrius Arutiunian en kunstenaar Marianna Maruyama werd ontwikkeld. Vorig jaar zag ik Hidden Agreements in Korzo Den Haag en tijdens de Gaudeamus Muziekweek in Utrecht. Enige voorkennis van haar gedachtengoed en biografie is aan te raden, maar het vooruitstrevende, interdisciplinaire karakter van haar werken is evident. In Korzo viel me op dat er veel jonge studenten in het publiek aanwezig waren.

Hémon koesterde de overtuiging dat alle kunstvormen uit een gemeenschappelijke oerbron zijn ontstaan. Vanuit die gedachte ontwikkelde ze onder andere een theorie om muziek aan schilderijen te ontlenen. Voor Kunstlicht schreef Maruyama een diepgravend artikel over het leven en de filosofie van Hémon. Een wonderlijk veelzijdig en intens leven, dat schreeuwt om een biografie, documentaire of speelfilm. Hémon overleed in 2011 in relatieve anonimiteit – een stichting ontfermde zich over haar nalatenschap. Stedelijk BASE heeft werk van haar in de permanente opstelling. Maruyama en Arutiunian hebben met Modelo62 dit unieke leven weer pontificaal in de spotlights gezet.

Zaterdag 25 mei is Hidden Agreements in Rotterdam te zien (Gallery Untitled, 20.00u) en zondag 26 mei in Eindhoven (TAC, 16.00u).

Sedje Hémon (1923-2011)

sedje 2019

Het Haagse Ensemble Modelo62 speelt Hidden Agreements, een nieuw programma dat met componist Andrius Arutiunian en kunstenaar Marianna Maruyama werd ontwikkeld, rondom het recent herontdekte werk van de Nederlandse componist en beeldend kunstenaar Sedje Hémon (1923-2011). Hémon, die de Shoah overleefde en daarna het merendeel van haar leven in Den Haag doorbracht, ontwikkelde een unieke methode om beeld in geluid te vertalen en creëerde verschillende schilderij-composities. Toen ze al in de tachtig was ontwierp ze een virtual reality museum, waar haar werk te zien en te horen was.

Vrijdag 24 mei in Stedelijk Museum Amsterdam, zaterdag 25 mei in Gallery Untitled Rotterdam en zondag 26 mei in TAC Eindhoven (matinee).

Sandra Smallenburg (NRC Handelsblad) zag een voorstudie van dit project als een van de vijf hoogtepunten van Documenta (2017). In de nieuwe opstelling Stedelijk BASE is werk van Hémon te zien. Musicologe Thea Derks schreef voor Cultureel Persbureau een profiel.

Salif Keita

moffou

Moffou, Universal France (2002)

VPRO’s Vrije Geluiden had gistermorgen Salif Keita in de uitzending, hier terug te zien (tweede item). Dinsdag 25 juni (20.00u) speelt Keita in Carré, ter gelegenheid van zijn veertiende en waarschijnlijk laatste album Un Autre Blanc. Keita heeft vele mooie albums gemaakt, persoonlijk vind ik Moffou uit 2002 een van zijn sterkste troeven (niet op Spotify). Toen Un Autre Blanc verscheen sprak The Guardian met hem, over de situatie in Mali en over zijn inzet om het lot van albino’s te verbeteren.

In Amsterdam zal hij klassiek en nieuw repertoire spelen. Kaarten kun je hier bestellen.

PJ Harvey in A Dog called Money

a dog called money

A Dog called Money

Vanavond begint de tweede Nederlandse editie van muziekdocumentaire festival IN-EDIT. Zojuist werd bekend gemaakt dat dit festival zaterdag A Dog called Money zal presenteren. Uit het persbericht: “De Britse muzikant PJ Harvey en de bekroonde Ierse fotojournalist Seamus Murphy reizen samen naar Kabul, Kosovo en Washington. Harvey is op zoek naar indrukken, woorden en poëzie die de inspiratie vormen voor haar album The Hope Six Demolition Project. Terug in Londen neemt Harvey de nummers met haar band op in een speciaal gebouwde studio die dient als een soort kijkdoos, waarbij geïnteresseerden het proces door een raam kunnen observeren. Seamus Murphy vertaalt Harvey’s zoektocht naar inspirerend materiaal en haar intieme creatieve proces naar een indrukwekkende montage zonder de muzikant los te zien van haar enigmatische aura.”

A Dog called Money I 2019 I Seamus Murphy I met: PJ Harvey I UK, Ierland I 90 min Nederlandse première. Te zien op zaterdag 6 april om 21.45 uur in Het Ketelhuis in Amsterdam.

Drie persoonlijke tips: zaterdag draait om 21.30 uur (Ketelhuis 2) Punk in Paradiso. Zondag om 14.45 uur (Ketelhuis 2) Giacinto Scelsi. The First Motion of the Immovable –  winnaar van de IDFA Competition for First Appearance 2018. Tenslotte om 17.15 uur (Ketelhuis 1) mijn favoriete salsero in Ruben Blades is not my name.

IN-EDIT is een internationaal muziekdocumentaire festival dat in 2003 in Barcelona werd gelanceerd. Sindsdien werden wereldwijd edities georganiseerd met meer dan 100.000 bezoekers per jaar. Dit jaar is de tweede editie van IN-EDIT NL van 4 tot 7 april op het Westergasterrein in Amsterdam. Het overkoepelende thema is Shine on you, crazy diamonds! waarmee het festival artiesten belicht die een strijd leveren met hun gekte of waanzin.

An bè kelen – We Are One

an be kelen

(© Pan Records 1994)

Afgelopen zaterdag mocht ik in Utrecht een lezing geven voor de Nederlandse Vereniging van Afrika Studies. Onderwerp: Afrikaanse muziek zoals ik die als cultuurjournalist onder de aandacht probeer te brengen. Aldaar liep ik antropoloog en historicus Jan Jansen weer tegen het lijf. Twintig jaar geleden leerde ik hem kennen tijdens mijn studie. Met een aantal medestudenten hadden we bij hoogleraar Leen Dorsman aangekaart dat we wel wat meer te weten zouden willen komen over niet-westerse historiografische tradities.

Die oproep resulteerde destijds in een symposium waarbij Jansen aan het eind van de dag de show stal met een prachtige lezing over hoe hij als antropoloog-historicus in Kela, Mali het klassieke Soundjata epos had onderzocht en opgenomen met zijn Sony professional walkman WM -D6. Die cd, uitgebracht door het Leidse label Pan Records is inmiddels internationaal een gezaghebbende opname – er volgden nog twee even mooie albums (Bonya – Respect, Griot Music from Mali #2, Pan Records 1997 en Siramori Diabaté – Griot Music from Mali #3, Pan Records 2002).

Juist met hun intieme, veldopname karakter beschikken deze cd’s over een directheid en intensiteit die ik bij hevig geproduceerde Malinese albums vaak mis. Ik realiseer me ineens dat mijn voorliefde voor Malinese muziek toen moet zijn ontstaan, bij die lezing van Jansen twintig jaar geleden.