in wezen onverslaanbaar

“Langzamerhand rijpt de idee: als ik een godsdienst heb, is ’t simpel een dichterlijke levensinstelling. Daarvoor hoef je niet in de eerste plaats verzen te schrijven of een erkend dichter te zijn. Het is een gevoel dat ruim moet worden opgevat. Willekeurig kunnen onder die beschermende paraplu vallen: een schaapherder, zingende Italiaanse ijscoventers… zigeuners, kantoorpikken en uiterst treurige modinettes. Kortom, ontdaan van rangen en standen bloeit het poëtische gevoel telkens op, en is in dezen onverslaanbaar.
Hebt u het door? Tegen m’n zestiende knutsel ik ijverig aan mijn eigen evangelie.
Het hogere en het aardse – dat is de sleutel die ik in handen kreeg. Vandaaruit relativeer je als het je te plechtstatig wordt.

Hetgeen beschouwd wordt als ‘verheven’ blijkt opeens laag-bij-de-grondse onzin. Daartegenover staat dat van allerhande zogenaamde trivialiteiten een hemels patina begint af te stralen.”

– Johnny van Doorn, Gevecht tegen het zuur (Amsterdam, De Bezige Bij, 1984).

In dat vreemde niemandsland tussen kerst en oud en nieuw las ik dit jaar een boekje dat ik in een public library had gevonden: Johnny van Doorn, Gevecht tegen het zuur. De dichter, beter bekend als Johnny the Selfkicker, beschrijft in dit prachtige boekje hoe te leven, het deed me zelfs op een rare manier denken aan Brieven aan een jonge dichter, van Rainer Maria Rilke, maar dan minder abstract en veel praktischer. Blijf uit de kroeg met al dat ijdele gelul en trek de natuur in – zo prevel ik sindsdien tot mijzelf.

Bij wijze van ode, hierbij zijn bekendste gedicht.

Komtocheensklaarklootzak

Mijn kamer verhuurd
Voor een uur of 2
Aan enkele verstok-
Te voyeurs:
Een gat in de
Vloer geeft een
Luxueus uitzicht
Op het onderliggend
Temijersbed &
Bij iedere seance
Kreunt mijn
Krolse kat
Luidruchtig mee &
Via een snelle
Knopindruk golft
De (van een bedrijfs-
Tape afkomstige)
Mededeling – Kom
Toch Eens
Klaar Klootzak –
Door het met
Rococomeubelen
Ingerichte
Naaivertrek &
Tot zieleheil
Van mijn somber
Herfstig wezen
Herstel ik het
Schiet- en avondgebed
In ere &
Iedere nacht
(Tussen haar billen
Ingevouwen)
Spreek ik tot de Goede God

Johnny van Doorn (1944-1991)

Uit: Johnny the Selfkicker – Een nieuwe mongool. Post-Sexuele ZondagsPoëzie, De Bezige Bij, Amsterdam, 1966.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s