Hémon @ Documenta 14 (2017)

sedje hemon

Abstract werk van Sedje Hémon, 1963. Foto Machteld Leij © NRC Handelsblad

Sandra Smallenburg (NRC Handelsblad, 12 april 2017) rekende Sedje Hémon tot een van de vijf ontdekkingen van Documenta 14 (Kassel en Athene, 2017). Smallenburg schreef:

“Deze Nederlands-Joodse muzikante en violiste zat vanaf 1941 in het verzet, totdat ze in 1944 werd opgepakt. Ze overleefde het concentratiekamp van Auschwitz, maar was zo getraumatiseerd dat ze haar carrière als violiste niet kon voortzetten. Ze begon in een abstracte stijl te schilderen en probeerde via haar schilderkunst muzikale composities te maken. Zeven werken uit de jaren vijftig en zestig zijn te zien in het Conservatorium van Athene.”

Donderdag 3 mei (20.30u) gaat in Korzo Hidden Agreements, een voorstelling over het leven en de kunst van Sedje Hémon van Marianna Maruyama, Andrius Arutiunian en Ensemble Modelo62 in première.

Sedje Hémon in Stroom Den Haag


Maandag 30 april is er om 11.00u in de bibliotheek van STROOM (Hogewal 1, 2514 HA Den Haag) een gesprek over Sedje Hémon (1923-2011). Over het leven en de filosofie van deze joodse kunstenares, componiste en bewegingspedagoge hebben Marianna Maruyama, Andrius Arutiunian en Ensemble Modelo62 de voorstelling Hidden Agreements gemaakt.

Maruyama en Arutiunian vertellen over hun research en het maken van de voorstelling, waarna Mariëtte Groot, Fani Konstantinidou en Anne Wellmer van de New Emergences Group aanschuiven om over de actuele betekenis van Hémon te praten. Donderdag 3 mei gaat Hidden Agreements in première in Korzo Den Haag, info en tickets.

When the world falls apart some things stay in place

With the money from her accident
She bought herself a mobile home
So at least she could get some enjoyment
Out of being alone
No one could say that she was left up on the shelf
‘It’s you and me against the World kid’ she mumbled to herself

When the world falls apart some things stay in place
Levi Stubbs’ tears run down his face
She ran away from home in her mother’s best coat
She was married before she was even entitled to vote
And her husband was one of those blokes
The sort that only laughs at his own jokes
The sort a war takes away
And when there wasn’t a war he left anyway

When the world falls apart some things stay in place
Levi Stubbs’ tears run down his face

Norman Whitfield and Barrett Strong
Are here to make right everything that’s wrong
Holland and Holland and Lamont Dozier too
Are here to make it all okay with you
One dark night he came home from the sea
And put a hole in her body where no hole should be

It hurt her more to see him walking out the door
And though they stitched her back together they left her heart in pieces on the floor
When the world falls apart some things stay in place
She takes off the Four Tops tape and puts it back in its case
When the world falls apart some things stay in place
Levi Stubbs’ tears

De Link

20180424_205610

Gisteravond was ik voor de tweede keer in de Tilburgse Cenakel, waar de prachtige nieuwe muziek concertserie De Link wordt georganiseerd. Het Haagse Ensemble Klang speelde twee werken van Peter Adriaansz, waarvan vooral het tweede stuk, Watts (2018), me erg aansprak. Gebaseerd op een lezing uit 1953 van filosoof Alan Watts over o.a. tijd als sociale conventie. De wijze waarop het motiefje van de gitarist eindeloos werd herhaald maar toch steeds met minieme variaties deed me op een vreemde manier denken aan de Colombiaanse groep Peregoyo y su Combo Vacana, waarbij de bassist hetzelfde doet: steeds de puls stuwend en dan weer trekkend. Het lijkt onnavolgbaar, maar het heeft een geheel eigen logica. De lokatie van deze concertreeks, een in onbruik geraakte kerk, net buiten het centrum van Tilburg, geeft altijd een extra lading aan deze avonden. Aanrader: in september begint hun nieuwe seizoen.

tipp-ex

tipexxVannacht droomde ik van een schrijver die zelfmoord pleegt door zichzelf te verdrinken in een olievat gevuld met Tipp-Ex. Voor de millennials onder u: dat was een witte correctievloeistof waarmee je typfouten kon herstellen – hoewel het er eigenlijk niet uit zag, qua weerbarstig wit craquelé waarin vervolgens geen letterstaafje meer fatsoenlijk wilde landen. Hoe dan ook: de schrijver had de voorbereidingen opgevat als een kunstzinnige manifestatie: berekend hoeveel flesjes hij hiervoor nodig zou moeten hebben, genoeg flesjes verzameld en mathematisch opgesteld in een white cube art space als een verzengend en hoogst urgent commentaar op de menselijke existentie, en vervolgens, op een verloren moment na sluitingstijd van de art space, flesje voor flesje zijn door een Nigeriaanse vriend meegenomen Shell olievat gevuld en daar – hoofd eerst – ingesprongen. Voor de zekerheid had hij in Houdinistijl zijn polsen ruggelings vastgeklikt in handboeien.

Hoewel de media beleefd geanonimiseerd melding maakten van een curieus geval van zelfdoding in een kunstgalerie, was er één dappere kunstcriticus die overigens zichzelf bij zijn vakbroeders en -zusters onmogelijk had gemaakt door wat al te eerlijk beleden kunstkritiek, één kunstbeschouwer die de daad – geheel conform de intentie van de suïcidant – besloot te recenseren als een zeldzaam geval van geslaagde performance kunst.

Gelukkig doe ik niet (teveel) aan droomduiding.

Sedje Hémon: Hidden Agreements

Music critic and journalist Thea Derks recently wrote an article on Sedje Hémon.

“The name of Sedje Hémon (1923-2011) will not immediately ring a bell with most people. She was one of the first artists to work in a interdisciplinary way, basing her compositions on her own paintings. Her painting-scores were recently shown during Documenta 14 in Kassel and Athens, but her music has not been performed for almost 4 decades. [Marianna Maruyama, Andrius Arutiunian and] The Hague Ensemble Modelo62 put Hémon back on the map with the production Hidden Agreements.” Thursday May 3 in Korzo Theatre The Hague, tickets.

Read the full story here.

Balkan Trafik

This weekend I finally attended Balkan Trafik in Bozar, the yearly cultural festival on Balkan music and culture. The costumes of these dancers remind me of voodoo culture, but they are actually from Bulgaria. They’re called Kukeri from Rakovski and this cultural practice is recognized by UNESCO as intangible world heritage. Goosebumps, this resonates on a deep, preintellectual level. I like! The 12th edition of Balkan Festival will end with a Giant Horo on de Grote Markt van Brussel, from 13hrs on. Come and have a dance!

print

bewaren - of hoe te leven

Oude print (fragment)

Heeft u dat nou ook?

Straks stort ik mijzelf in drie dagen REWIRE. Zeg maar het Haagse Le Guess Who, of misschien is Le Guess Who wel het Utrechtse REWIRE – daar wil ik vanaf zijn. Avontuurlijke muziek op tien lokaties in Den Haag. Op dit moment ken ik alleen: Laurie Anderson, Floating Points, Fatima Al Qadiri, Arto Lindsay, Raphael Vanoli en The Thing. De rest ken ik niet, dus hier moet ik zijn dit weekend, hoewel mijn racefiets en de voorspelde 20 graden ook lonken. Alsmede wat kleine deadlines, maar dat kan ook overdag.

De website bekeek ik nauwelijks. Die namen hierboven haal ik van een flyer (print) en ik zie uit naar het moment waarop ik het programmaboekje in mijn handen zal houden (print). Tactiele informatie heeft ineens een meerwaarde vergeleken met de blurb op de internets. Toegegeven: ik heb de timetable wel in mijn dropbox gezet, voor het geval print op is bij de festivalkassa.

Ik zag deze week een uiterst droevige film (waarover later meer), die onder andere gaat over bewaren en loslaten. Maar ik heb al mijn festivalprogrammaboekjes (1988-2018) en papieren concerttoelichtingen nog wel, en al die digitale meuk niet meer. De geur van drukinkt, een mooi vormgegeven poster – noem mij sentimenteel en/of nostalgisch maar ik waardeer het meer en meer. Even van die alomtegenwoordige schermen af.

Deze week gooide ik al mijn apps van het startscherm van mijn samsung, behalve deze: NS reisplanner, Triodos internetbankieren en Google Agenda. Gek genoeg levert deze kleine geste al een klein beetje vooruitgang op, want iedere keer dat ik (totaal bizar eigenlijk) Instagram en Linkedin en Slack wil checken op rode puntjes moet ik nu een extra handeling doen en voel ik dus aan den lijve dat dat eigenlijk niet hoeft.

Mijn telefoon bliept dat ik zo naar het station moet fietsen. Daarna ga ik drie dagen analoog (minus overdag, toegegeven), gewoon genieten van onbekende livemuziek. Tussen de mensen, niet tussen de open tabbladen. De volgende revolutie zal analoog zijn, Jonathan Harris gaf reeds het goede voorbeeld. Ik stel mezelf nu de opgave om niet te instagrammen over REWIRE 2018. Wellicht later een tekstueel verslag. Adieu.