hidden agreements

unnamed-3

Design © Laura Pappa

Donderdag 3 mei (20.30u) is de première van Sedje Hémon | Hidden Agreements in Korzo Theater, Den Haag. Een visuele performance die ik bij deze van harte wil aanraden aan liefhebbers van beeldende kunst en hedendaagse muziek. Over het intrigerende leven van Sedje Hémon (1923-2011) is veel te vertellen. Over de wijze waarop Marianna Mayuma (kunstenaar uit de V.S.) en Andrius Arutiunian (componist van Armeens-Litouwse origine) als kunstenaars-in-residentie vanuit het huis van Sedje Hémon haar artistieke erfenis recht doen en actualiseren nog veel meer. De inzet en finesse van het jonge Haagse ensemble Modelo62 is tenslotte de laatste reden om deze voorstelling niet te missen. Volg dit blog voor updates en kom vooral kijken op 3 mei.

Advertenties

percussion bittersweet

max roach percussion bittersweet impulse

Dit weekend mocht ik met Kapok mee op tournee naar Zeeuws-Vlaanderen. Dit was om tal van redenen (ook persoonlijke, maar die vertel ik u lekker niet) ontzettend gaaf om te doen. Maar op dit moment moet ik simpelweg deze tip doorgeven. Uiteraard klonk er in de tourbus van Kapok fantastische muziek. Maar deze plaat! Slagwerker Remco Menting kreeg ooit de tip van de drummer van het Willem Breuker Kollektief. Garvey’s Ghost is haunting my house at the moment! Ik ga u hier geen link doorgeven, want iedere klik op youtube is een dikke vinger naar de erven Max Roach. Op bol.com kost de cd 30 euro, wat ik best aan de prijs vindt. Maar geloof me: het is iedere eurocent waard.

PERSONNEL
Alto Saxophone, Bass Clarinet, Flute – Eric Dolphy Bass – Art Davis Congas – Carlos ‘Potato’ Valdez* (tracks: A1, A3, B6) Cowbell – Carlos ‘Totico’ Eugenio* (tracks: A1, A3, B6) Drums – Max Roach Piano – Mal Waldron Tenor Saxophone – Clifford Jordan Trombone – Julian Priester Trumpet – Booker Little Vocals – Abbey Lincoln (tracks: A1, A5).

Reinbert

reinbert de leeuw paradiso

(beeld uit de Paradiso Poster Collectie van Martin Kaye, 1979)

Zag zojuist in Eye eindelijk dan De Matthäus missie van Reinbert de Leeuw (Cherry Duyns, 2016). In Amsterdam is deze film komende woensdag en zondag nog te zien (woensdag in Eye en zondag in Ketelhuis). Nu heb ik met een aantal intimi al een jaar of acht een informeel genootschap, waarmee we in een straffe sequentie van om de drie weken een avond lang muziekdocumentaires kijken, eten en drinken. Meestal komt de filmkeus voort uit de genres jazz, wereldmuziek of klassiek. Soms alledrie op een avond.

Alzo zagen wij de afgelopen jaren heel wat films over muziek voorbij trekken. Het blijkt best een lastig genre, behept met vele cliché’s, visuele stoplappen en een zekere armoede aan overtuigingskracht-buiten-de-fans-waarop-de-filmmaker-zich-richt. Dit laatste is vooral vaak het geval bij de popdocumentaire. Maar hoe Cherry Duyns voor de VPRO Reinbert de Leeuw in de weer met Bach portretteert sloeg me zojuist volkomen uit het veld. Wat een onvoorstelbaar mooie film is dit! Zowel de dirigent, de uitvoerenden als de mysterieuze Bach, over wie vrijwel niets relevants bekend is, komen schitterend in beeld.

Net als de betere speelfilm, kenmerkt de betere muziekdocumentaire zich door iets wat ik ‘visueel lef’ zou willen noemen. Een moment waarop de informatiestroom wordt stilgelegd voor iets wat meer met contemplatie of filosofie te maken heeft. In een onwaarschijnlijk lange en werkelijk beeldschone scène, zie je De Leeuw zich concentreren voordat hij voor het eerst de Matthäus-Passion (1727) zal dirigeren in de Amsterdamse Nieuwe Kerk. Op zijn nadrukkelijk verzoek niet in het Concertgebouw, wat om tal van redenen heerlijk saillant is te noemen. Maar afgezien het notenkraker-gekrakeel van weleer is het ook zo ontzettend passend dat De Leeuw het dáár wil doen, in een rituele ruimte die Bach zich had kunnen voorstellen. Een ruimte, ontdaan van alle conventies en formaliteiten van het Concertgebouw. Dus waarlijk in de geest van de componist.

Een van de dingen die me altijd zal bijblijven van het prachtige boek dat Thea Derks over Reinbert de Leeuw schreef, is de wijze waarop de grote componisten van de twintigste eeuw het werken met Reinbert omschrijven. Namelijk als een levensveranderende ervaring: niemand leeft zich zo extreem in, in dat wat de partituur nodig heeft voor een optimale uitvoering. Datzelfde proces weet Cherry Duyns visueel te maken, op een ontzettend emotionerende manier, simpelweg door heel raak te registreren. Amen. Gaat dat zien, ook als u denkt niet van Bach (of van Reinbert de Leeuw) te houden.

PS: 18, 19, 20 mei zal voor het eerst het Spaanse muziekdocumentairefestival In Edit in Amsterdam worden georganiseerd.

2 livetips week 12: utrecht en sluis

Vanavond in Galerie KuuB (Pieterstraat 3, Utrecht, 20u, 15 euro) presenteert Gaudeamus sopraan Maribeth Diggle en componist en gitarist Ezequiel Menalled. Menalled dirigeert het Haagse nieuwe muziek ensemble Modelo62, deze avond brengt hij met zangeres Diggle Falling, een 60 minuten durende performance. Van de Gaudeamus website: “Geïnspireerd door de ‘Slow Movement’ en de noodzaak om onze tijd en ons innerlijke tempo te heroveren in een steeds duizelingwekkende wereld, combineert Falling elementen van tekst en muziek in een intieme presentatie.” Meer info en tickets. (tekst vervolgt onder de toren)

Sluis_Belfort_toren

Zondagmorgen 25 maart (11u, de Raadzaal in het Belfort van Sluis) presenteert Kapok materiaal van hun nieuwe album Mirabel. Meer info.

lucky

Gistermiddag ging ik met mijn vader in de heerlijke Rotterdamse bioscoop KINO naar Lucky (John Carroll Lynch), de laatste film waarin Harry Dean Stanton te zien is. Het is lang geleden dat een film me zo raakt. Dialogen als een perfect uigevoerd biljartspel, David Lynch in een even hilarische als prachtige bijrol, maar vooral: Harry Dean Stanton in een hem op het lijf gesneden rol als door het leven getekende pensionado. Een grumpy old man die met zijn liefdevol gesnauw zichzelf omringd weet door een kleine groep vrienden. Zoals Stanton door een leeg landschap met een vreemd soort van elegantie weet te strompelen: onvergetelijk. De medemenselijkheid waarmee de bardame hem thuis opzoekt: diep ontroerend. En Stanton die een mariachi zingt: allez, toen brak ik hoor. Noem mij maar sentimenteel, maar wat een ongelofelijk mooie film, wie de hel is John Carroll Lynch eigenlijk?

Nooit geweten: turtle – zeeschildpad, tortoise – landschildpad.

Have you ever had flan? It has an unusual consistence.

there is a light that never goes out

Just saw Becca Stevens & Chambertones @ Jazzfest 2018 in StayOkay, Amsterdam East. What a great combination: Becca Stevens on vocals, electric guitar and ukelele, with Jesse van Ruller (electric guitar), Clemens van der Feen (double bass) and Joris Roelofs (clarinet & bassclarinet). No drums! I missed her gorgeous cover of my all time favourite band The Smiths, There is a light that never goes out. So here it is. And by the way: Becca Stevens is Artist In Focus during this year’s Music Meeting in Nijmegen, edition #34, 19-21 May.

wat kunst zoal vermag #1

‘Ik deed vorig jaar mee aan het Avrotros-programma Beste Zangers, met een nummer van Freddie Mercury, Barcelona. Daarna kwamen oudere mannen in de supermarkt snikkend op me af, omhelsden me. Emotie opwekken, contact zoeken via mijn stem, dat is een missie van mij. Ik zag laatst op de voorste rij een stel zitten, best een beetje stijf, maar ineens legde de man zijn hand op de knie van zijn vrouw. Dan denk ik: yes, het is me weer gelukt!’

Aldus mezzosopraan Tania Kross, in een prachtig interview met Ad Fransen (Volkskrant, 14 maart 2018). Which makes me wonder: waar blijft de reprise van Katibu di Shon, de eerste papiamentstalige opera waarin ik Kross zag schitteren? (2013, muziek: Randal Corsen, libretto: Carel de Haseth, uitvoerenden: Matangi Ensemble, Nationaal Opera en Concert Koor o.l.v. Ed Spanjaard.)