open for biz

ABC logo

Een berichtje uit het bel- en tikhok. Actuele opdrachtgevers: Amsterdam Beat Club, Ensemble Modelo62, Whocat, Marianna Maruyama, Andrius Arutiunian, Kunsten ’92, gemeente Den Haag, Jazzism, Ons Amsterdam, HP/De Tijd, Dutch Art Institute, VPRO Gids, Cultureel Persbureau. Open for biz, send me a PM!

Advertenties

all tomorrow’s parties

Vol energie na een heerlijk weekeinde: vrijdagmiddag woonde ik een symposium bij over ambachtelijkheid, als opmaat naar de opening van het Europees Jaar van het Cultureel Erfgoed. Klinkt saai, was met de presentaties van o.a. Thijs Adriaans, Maartje Brattinga en Sophie Kiesouw heel erg sprankelend. Daarna bezocht ik de eerste van een drietal salonbijeenkomsten onder de naam ‘Sisterhood Sessions‘, in een tjokvol gevuld achterhuis van Museum Van Loon. Vervolgens zag ik op zaterdagmorgen de voorvertoning van de nieuwe Spielberg: The Post, met Meryl Streep en Tom Hanks. Toen door naar Heerlen voor de opening van de expositie Punk + Dans + Kunst, in het glaspaleis Schunck*. Op zondagmiddag toog ik daarna naar het IFFR, voor de film Nico, 1988, over de Duitse chanteuse Christa Päffgen (1938-1988), beter bekend als Nico van The Velvet Underground. Tenslotte zag ik gisteravond David Byrne in De Balie een publiek verwonderen met een hakkelend uitgesproken power point presentatie.

david byrne

Fig. 1 – Collectie Byrne

Over dit alles later meer, voor nu volsta ik met de tips om die films over The Washington Post en Nico zeker te gaan zien.

resonanties

 

 

 

Sinds 1 januari ervaar ik weer iets van symmetrie. Terugkijkend op het afgelopen jaar vond ik de twee gastcolleges die ik aan HKU en UvA mocht geven erg motiverend. Geschreven cultuurjournalistiek in tijden van Blendle, Facebook en Google lijkt – als je geen vet mediamerk achter je hebt staan, zoals Volkskrant of Vice – een doodlopende weg. Tegelijkertijd lijkt er een zekere kentering op komst. Toen ik voor het jubileumnummer van Kunsten92 een stuk schreef over de gevolgen van technologie voor de kunstensector heb ik mezelf nog gecorrigeerd op full-on cultuurpessimisme-oude-stijl. Vooral door de immer montere Micha Hamel te interviewen probeer ik in dat stuk een handelingsmogelijkheid open te houden.

De laatste tijd zie ik echter steeds meer hyperkritische artikelen verschijnen over de almacht van Silicon Valley. En er zijn spraakmakende spijtoptanten die ineens van zich laten horen. Beter ten halve gekeerd, dan ten hele gedwaald, denk ik dan. Met name de tech redactie van The Guardian zit boven op het onderwerp en biedt ook invalshoeken die ik elders mis. Ik zou het best wel grappig vinden als Facebook ‘Hyves gaat’ in 2018.

Meanwhile heeft het fijne, kleine Lab 111 in deze druilerige januarimaand een heerlijk Ghibli-retrospectief, en zag ik gistermiddag met mijn vader Gary Oldman triomferen als Winston Churchill in het qua acteerwerk formidabele Darkest Hour. Een dagje mijn vader op bezoek in Amsterdam zorgde ook voor een hernieuwd en sterk gevoel dat ik mijn familiegeschiedenis moet gaan uitzoeken. Van links naar rechts: mijn Chinese opa in zijn winkel op Aruba, en mijn Arubaans-Chinese vader toen hij net in Nederland was gearriveerd (1949). There’s a story in there, somewhere!

Vrijdag kreeg ik van twee vrienden hun manuscripten, wat voelt als een grote eer. Volgende week ga ik een gesprek leiden bij een vormgevingsbureau dat bezig is met een nieuwe social media strategie, en eind februari mag ik een gastcollege geven aan Dutch Art Institute. Morgen ga ik een mogelijke, nieuwe externe werkplek bezichtigen en misschien zit er zelfs een nieuw, tweekoppig bureautje in de nabije toekomst.

Tip: op 15 en 16 februari presenteert Kapok hun nieuwe album in Broedplaats Lely. Dit wordt vermoedelijk wel iets om niet te missen. Info hier.

studio ghibli films in lab 111

LAB11Ghibli

Gisteravond zag ik twee films uit de reeks Ghibli-films die Lab 111 zo terecht in deze naargeestige maand heeft geprogrammeerd. The secret world of Arriety (2010) is een aardige kinderfilm, maar mist naar mijn smaak toch de meesterhand van Hayao Miyazaki. Ik had Miyazaki’s ‘laatste’ film The Wind Rises (2013) nog nooit gezien – wat een prachtige film! Het zijn de kleine details die het bijzonder maken, zoals de epische vertraging waarmee een personage in zijn koffer naar een meetlat reikt om een gebroken been provisorisch te spalken na een gigantische aardbeving. Of de menselijke stemmen die verborgen zijn in de geluiden van de vliegtuigen. De droomsequenties en de landschappen, het is allemaal van een schoonheid waar je heel stil van wordt van binnen. Om nog maar te zwijgen over de subtekst van culturele kruisbestuiving, de pseudozuideuropese folkloristische muziek, de tragiek van Japan als As-mogendheid en de moraliteit of immoraliteit van uitvinders.

Tot mijn vreugde was het goed vol in Lab 111, het Ghibli-retrospectief voorziet blijkbaar bij meer mensen in een behoefte. My neighbor Totoro uit 1988, die ik nog nooit heb gezien is al uitverkocht, helaas! Wees er dus snel bij met reserveren.

vivaldi code rood

de ijsselstroom bij Zutphen
Gistermiddag woonde ik een solo concert bij van altvioliste Esther Apituley. In de verbouwde wasserij de IJsselstroom aan de IJssel bij Zutphen speelde ze onder andere werken van Telemann, Bach en Jacob TV – van die laatste het prachtige Syracuse. Op zaterdag 24 februari gaat haar nieuwe voorstelling Vivaldi Code Rood in première, in de Toneelschuur in Haarlem. Hiervoor werkt ze voor het eerst samen met regisseur en schrijver Ko van den Bosch.