currently in high rotation

2017-01-29-20-38-21
These gems are currently in high rotation at Tchong’s, more about this later:

Keiko Shichijo, Komitas Vardapet/Six Dances (Makkum Records)
Anne-James Chaton, Andy Moor & Thurston Moore, Heretics (Unsounds)
Luna Zegers, Entre dos mundos (Eigen Beheer)
Jeditah, Waves (Eigen Beheer)
Ruud Houweling, Erasing Mountains (Arland Records/PIAS)
Waed Bouhassoun (& Moslem Rahal – flûte ney), La voix de la passion
(Buda Musique/Xangó Music Distribution)
Osama Abdulrasol Quintet, Jedid (Homerecords)
Göksel Yilmaz Ensemble, Kan Zaman (Eigen Beheer)
Kraayenhof Tango Ensemble, ¡Fuerza! (Bando Dreams)
Tim Langedijk Trio, Up North (The Sand Records)

Kate Pierson (The B-52’s)

the-b-52s-(2008)

The B-52’s in 2008: vlnr Cindy Wilson, Fred Schneider, Kate Pierson, Keith Strickland.

(NB: eerder verschenen in Het Parool, 2008)
Na zestien jaar verscheen onlangs Funplex, een nieuw en verrassend geslaagd album van The B-52’s. Zaterdag staat de groep die de Amerikaanse new wave dansbaar heeft gemaakt in Paradiso.
Jaïr Tchong
Het nostalgisch futurisme van tekenfilmserie The Jetsons. De vileine cultuurkritiek van The Simpsons. De ‘less is less’ esthetiek van retrowinkels zoals Kitsch Kitchen. Maniakaal spreekgezang door Fred Schneider, rake salvo’s uit de heup van gitarist Keith Strickland en glasheldere koortjes in sixtiesstijl door Cindy Wilson en Kate Pierson. The B-52’s zijn terug, en wederom klinkt men als een live radiouitzending uit een parallel universum. Terwijl de toerbus ergens tussen Stuttgart en Bonn snelt spreken we met Kate Pierson, vanaf het begin de gezichtsbepalende zangeres. Na dertig jaar en duizenden interviews klinkt ze nog steeds alsof ze voor het eerst naar haar drijfveren wordt gevraagd.
Pierson: “Toen wij begonnen bestond in Athens, Georgia geen muziekscene. Alleen aan de universiteit had je een kunstzinnig klimaat waarin geëxperimenteerd kon worden. Op de middelbare school had ik een folkband, The Sun Donuts, en Cindy had toen ook al haar eigen groep. Fred Schneider schreef poëzie. Hij en Ricky (Ricky Wilson, broer van Cindy en gitarist en oprichter van The B-52’s, in 1985 overleden aan AIDS) speelden soms samen, maar niemand had vooraf bedacht dat we een band moesten beginnen. Op Valentijnsdag 1976 was het zover: The B-52’s onstond na een Flaming Volcano, een cocktail met vier soorten alcohol, op een feestje.”
In de studentenwereld van Athens maakte de groep razendsnel furore. Pierson: “The Fans, de enige punkband van Atlanta, riepen meteen: jullie moeten naar New York!” In de daar bruisende new wave scene werd de single Rock Lobster een hit, en het eerste concert legendarisch. “Voor onze eerste gig in New York hadden we voor de zekerheid een vriendenclub uit Athens meegenomen. Het was hilarisch: in CBGB’s (een vermaarde punk en new wave club) stond iedereen, uitgedost in zwart leer, tegen de muur geleund vooral heel ongeïnteresseerd te doen. Maar onze vrienden begonnen meteen wild te dansen, waardoor we uiteindelijk CBGB’s in beweging kregen.” Op de bonustrack van Funplex hoor je hoe ongelofelijk strak men toen al klonk.
Het nieuwe album verschilt niet wezenlijk van de meeste voorgangers: alleen aan de subtiele electronica hoor je de invloed van de nieuwe producers, die eerder het geluid van New Order deden. In de teksten wemelt het vertrouwd van martini miles en pink helicopters. Maar net als in The Simpsons schuilt er een kloppend hart achter alle formica science-fiction decors. In de videoclip van Funplex snort zanger Fred Schneider op een segway, het kolderieke motortje waarmee de vooruitstrevende zakenman zich voortbeweegt, door een eindeloos uitdijend winkelcentrum. “Je zou Funplex inderdaad een mall from hell kunnen noemen. Het Amerikaanse winkelcentrum, dat is consumerism in de hoogste versnelling. Voor de gemiddelde Amerikaan is het de de plek waar het gehele leven zich voltrekt. Heb je gehoord van mallwalks? Lichaamsoefening voor bejaarden. Waar ik woon wordt het mallmonster gelukkig nog tegengehouden, zelfs Mac Donald’s komt mijn dorp niet in. Ik run een motel in de buurt van Woodstock: Kate’s Lazy Meadow. Het is echt mijn droomplek. Samen met wat vrienden heb ik alle kamers ontworpen.”
Eén van de mooiste nummers van Funplex is vernoemd naar Federico Fellini’s Giulietta degli spiriti (1965), een psychedelische ziektegeschiedenis van een vrouw op zoek naar seksuele bevrijding. Net als de muziek van The B-52’s geldt hier vooral: laat eerst alle logica kortsluiten en geniet dan van de schier onuitputtelijke verbeeldingskracht. Pierson: “Tijdens onze eerste tournee door Japan, eind jaren zeventig, hebben we serieus een naamswijziging overwogen: Fellini’s Children. Fellini’s wereld, vol met archetypische vrouwen, heeft ons altijd geïnspireerd.”
“In de tourbus gaat nu een fotoboek van Astrid Kirchherr rond, die fotografe die zo mooi de Hamburgse periode van The Beatles heeft gefotografeerd. Prachtig, maar het is echt een andere tijd. Het verlangen naar onschuldiger tijden zal altijd onze muziek bepalen. De Bushjaren zijn zó depressief geweest. Vanaf het moment dat hij de verkiezingen stal is het enige dat iedereen in onze vriendenkring bezig hield: hoe kunnen we deze gek stoppen? Als Barack Obama niet wint verhuizen we naar Amsterdam.”

radicaal ruimen

Na omvangrijke werkzaamheden van een opruimend karakter, men moet toch wat in de vreselijkste aller maanden, ben ik tot wat voorzichtige conclusies gekomen.

1. Er schuilt een hoarder in mij – zo blijk ik alle bioscoopkaartjes sinds 1992 en vrijwel alle concertkaartjes sinds 1990 bewaard te hebben. Alsmede concerttoelichtingen (de vroegste die ik hervond is van Kronos Kwartet (sic) tijdens het Holland Festival van 1992), antieke boekhoudjaren, brieven, kaarten, 3D-herinneringen (festivalbekertjes, festivalpolsbandjes) en wat dies meer zij.

2. Opruimen kan alleen maar rigoureus, dan maar met pijn in het hart en een vertwijfeld hoofd. Reeds vier winkelwagens papier reed ik naar de stortbak, onderwijl tegen mezelf prevelend: ‘alleen wat vreugde schenkt mag ditmaal blijven, Tchong’. Wat overbleef wordt nu gerangschikt op een schaal die loopt van ‘veelzeggend, iets mee doen’ tot ‘vergeten waarom’. Het is de bedoeling dat die laatste categorie uiteindelijk ook verdwijnt.

3. Radicaal ruimen is een effectief middel tegen januariblues.

Figuur 1: scherf van de gitaarhals van Steven Vinkenoog, gitarist van de Arnhemse groep Cromlech (s.a.).
Figuur 2: gebruikt drumstokje van Robert Ellis, drummer van P.J. Harvey (Effenaar, Eindhoven, circa 1992).