perfect lives

“Perfect Lives is a surreal, complex work narrated by Mr Ashley (“R”) in his gentle, vodka-soothed Mid-Western tones, with an oddball cast of characters, fragmented language, spliced video images and little action—all layered over a score of piano, percussion and dense orchestral tapes that ranges from minimalist to boogie-woogie. Try making sense of it all and you fail. Lose yourself in it, and you are mesmerised—by R’s lyrical, perplexing narration, the puzzles within puzzles, the dry wit, the music’s insistent beauty. – The Economist, I.M. Robert Ashley, 13 maart 2014.

Waar Philip Glass en Steve Reich aan bekendheid niets te klagen hebben is Robert Ashley (1930-2014) heel wat minder prominent aanwezig in het cultureel bewustzijn. Op youtube vond ik onlangs de eerste vier delen van zijn ‘tv-opera’ Perfect Lives (1984) en sindsdien ben ik weer helemaal verliefd op dit meesterwerk. De beelden zie ik overigens voor het eerst; tot heden kende ik alleen de audioversie die ik eindeloos op cassette heb gedraaid. Het is vreemd om die beelden te zien, verouderd als ze zijn – hoewel ik het enthousiasme van die eerste, prille beeldbewerkingssoftware persoonlijk wel aangenaam nostalgisch en 80ies verantwoord acht. De muziek heeft niets van zijn zeggingskracht verloren. Er zit een kalmte en berusting in dit alles die intrigeert. Misschien ook wel met de suggestie van oneindigheid die de soap opera typeert, maar Ashley weet op een of andere manier de onverschilligheid die je overvalt bij dat genre te vermijden. Overigens zonder invoelbare, menselijke personages – zoals ik al zei: dit is een curieus stuk. Eigenlijk begrijp ik niet waarom dit stuk me zo lief is.

Maar net als bij de films van Kubrick en Lynch doe je jezelf tekort als je Perfect Lives wil begrijpen. De eerste keren dat ik het stuk hoorde moest ik enorm wennen aan het volvette Amerikaanse accent van de verteller (Ashley zelf). Het is een mysterieuze aantrekkingskracht van dit werk dat maakt dat je die aversie overwint en je toch blijft luisteren, keer op keer. Jaren later merk ik dat hele flarden tekst inmiddels bij mij zijn geïnternaliseerd (“If I was from the big town, I would be calm and debonair”). Net als de hoogtepunten van de muziek, waarin de pianist zich losmaakt van die kalme, haast transcendente soundscape door middel van boogie woogie-achtige improvisaties die even later weer even kalm tussen de golven van deze puls verdwijnen. De pianist heet “Blue” Gene Tyranny, en ook zijn spel maakt Perfect Lives tot zo’n indringende belevenis.

perfect4 perfect3 perfect2 perfect1

he sat on the bed both feet on the floor
he studied the ashtray and tried to rule out preference
preferring over not preferring
but he preferred
gravity over what other state
preferring in that case
earth
the earth as they say
preferring some state over non state

now he grips himself with determination even knowing that it causes sadness
he is determined to be what?
he is determined to be serious
he had determined once to be serious
later he knew that he had made a mistake but too late he had arrived and there were rooms and all rooms were not the same
some better than others he thought
better view
better layout
better shower
softer bed
not so far from noise
more like home etc etc
very abstract

Zaterdag 12 november speelt pianist Reinier van Houdt een zelden gespeeld stuk van Ashley, Maneuvers For Small Hands (1961), in het Artuarium tijdens November Music, Den Bosch. 15:30u, 8 euro.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s