currently listening to

The Rough Guide To Blues Women


ladies

Cristina Zavalloni, Special Dish (Encore Jazz)
Catherine Russell, Harlem on my mind (Jazz Village Records)
Simone Sou, SOS Bras Beat (www.simonesou.com)
Calypso Rose, Far From Home (Because Music)
Gabriella Ghermandi, Ethiopia Celebrating Emperor Tewodros II (ARC/Music & Words)

gents
Oguz Büyükberber and Simone Nabotov, Wobbly Strata (Try Tone Records)
Ben Webster meets Piet Noordijk, Johnny Come Lately, live in Groningen 1973 (Dutch Jazz Archive)

ensembles
Zuco 103, Etno Chic (Zucosound/PIAS)
Ragazze Quartet, Kapok & Slagwerk Den Haag, Four Four Three (Channel Classics) * * * * *
Gyuto Monks Of Tibet Featuring Kim Cunio And Heather Lee, Beyond Karma (New Earth Records)
Antonio Sanchez & Migration, The Meridian Suite (Kepach Music)
Lucas van Merwijk’s Cubop City Big Band, Star – EWF Latino (Tam Tam)
Ars Nova & Paul Hillier, Jacob Obrecht: Church Music (arsnova.dk)

compilations
V.A., The Rough Guide to Blues Women (WMN) * * * * *
V.A., DJ Rock Gitano Presents Pandaemonium Gitano – a compendium of global gypsy tunes (Jasha-Records.com)
V.A., Korean Music: Masters of our Time (Arts Council Korea)
V.A., Khmer Rouge Survivors: They will kill you if you cry (Glitterbeat)
V.A., The Rough Guide to Cuban Rare Groove (WMN)

wonderfeel

Yesterday I went to the second edition of Wonderfeel in ‘s-Graveland near Hilversum. A new festival which aims for a rethinking of the way we present and enjoy classical and contemporary music. I really liked the Ongehoord stage, with highlights like Diamanda Dramm + Helena Basilova playing Prokofiev’s Violin Sonata No. 1 (opus 80), composed between 1938 and 1946.

Kapok + Ragazze Quartet + Slagwerk Den Haag completely knocked me off my feet with a gorgeous and very intense rendition of Terry Riley’s In C (1964). Have a look at Ragazze’s studio performance with Kapok in Vrije Geluiden. I also added a short smartphone impression of the magical moment the players of Slagwerk Den Haag join in for the ritual.

“Prachtige lessen in onthaasting en loslaten, hallucinerend ook. (…) Zoveel intelligentie en verfijning: nergens zitten de instrumenten elkaar in de weg.” (Review in Dutch by Jurjen Vis for Luister magazine.)

Rosa from Ragazze Quartet received this message by Terry Riley: “I had been meaning to get in touch to tell you what an imaginative and exciting performance of that piece your group came up with. I really liked the arrangement and the awesome performance.”

jurjen vis luister

uit de hoogtijdagen van de kraakbeweging

De nacht is het terrein voor de mooiste radio. Alles wat wringt, schuurt en langer duurt is verbannen naar de uiterwaarden van de publieke omroep. Zo hoorde ik vanmorgen vroeg een herhaling van ‘De Conrad’, een radiodocumentaire van Jan Maarten Deurvorst over het roemruchte Amsterdamse kraakcomplex De Conrad. Blij dat ik hem alsnog heb gehoord, want wat een verhaal. Sinds mijn vijftiende, toen ik voor het eerst de Effenaar in Eindhoven binnenwandelde (en daar vervolgens vijf jaar lang twee keer per week zou komen) ben ik gefascineerd door wat ik denk te weten van de kraakbeweging in Nederland. Via het toeval is het zelfs gelukt om in een voormalig kraakpand te gaan wonen. Zelfs als ik me bedenk dat ik die tijd wellicht door een wat al te rooskleurige bril bekijk blijf ik de punkspirit (zoals bijvoorbeeld gesymboliseerd in de muziek van The Ex, de releases van Terp Records, de films van Alex van Warmerdam en het theater van Ko van den Bosch) een geweldige inspiratiebron vinden. De Conrad heb ik helaas nooit meegemaakt, daarvoor ben ik te jong. Maar als ik deze documentaire hoor is de huidige tijd ineens erg bleek en nietszeggend.

“De Conrad: Op het terrein logeerden leeuwen en olifanten. Er was een Rampenhotel voor vijftien junkies. En er werd zelfs een kruisiging voorbereid. De Hollandse Vrijstaat Conradstraat in Amsterdam deed alles net even anders dan andere kraakcomplexen. Toen de Conradstraat in 1985 werd gekraakt was het op slag het grootste kraakcomplex van Nederland. Toch wilde de Conrad niets met de rest van de kraakbeweging te maken hebben. De nieuwe bewoners hadden een hekel aan deze ‘bureaucratische pennenlikkers’. Hun alternatief was een ministaat waar de anarchie in praktijk werd gebracht. Hoe deze krankzinnige vrijstaat functioneerde, onderzoekt de radiodocumentaire ‘De Conrad’ van radiomaker Jan Maarten Deurvorst in een uitzending waar voor de gelegenheid het hele uur voor werd vrijgemaakt.”

het oor van vincent

de verkooping van oude kruisen.png

Verkoping van oude kruisen, door Vincent van Gogh, Nuenen, mei 1885

“Doch ik ga het nog eens probeeren”
Het was vooral die oude toren, soms een detail aan de horizon, maar vooral onsterfelijk gemaakt met het grote schilderij “Verkoping van kruizen bij de Oude Toren.” Journalist Jaïr Tchong herinnert zich Nuenen, Van Gogh en de niet meer bestaande toren.
Jaïr Tchong
In 1984 organiseerde mijn Nuenense basisschool De Wentelwiek een Van Gogh Jaar. Honderd jaar eerder had ’s werelds beroemdste schilder van de moderne tijd enige tijd in dit Brabantse dorp gewoond, en dat moest worden herdacht. Ik was elf jaar en vermoedelijk moet mijn fascinatie voor geschiedenis toen een beslissende duw in de juiste richting hebben gekregen. Vooral de dag waarop we in periodekleding naar school mochten gaan herinner ik me levendig: het sensationele gevoel tijdens het maken van de klassefoto dat we dwars door de eeuwen heen konden spotten met de wetten van de tijd!

Vreemd genoeg kan ik me van die tijd vooral ook mijn verontwaardiging (zonder dat ik dit begrip destijds kende) herinneren over het feit dat de Nuenense verantwoordelijken in de negentiende eeuw hadden besloten om kerk en toren te slopen. Een uniek bewijs van Middeleeuwse cultuur, waarom zou je dat wíllen vernietigen? In al mijn jeugdige overmoed kon ik me simpelweg niet voorstellen dat de vijftiende eeuwse toren in de tijd van Vincent vooral als sta-in-de-weg werd gezien, of zelfs: door het te slopen als handige voorziening van bouwmateriaal, zoals Van Gogh genadeloos in diverse beelden heeft vastgelegd.

ROND DE LINDE VAN GOGHHet klinkt misschien esoterisch, maar vermoedelijk heeft mijn jeugd in het van Van Gogh vergeven Nuenen mij op een grondige manier doordrongen van het belang van cultuurgeschiedenis, en misschien ook wel het drama van de geschiedenis. Er schijnt een verband te bestaan tussen een aanleg voor melancholie en de studie der geschiedenis – voor sommige menstypen geldt nu eenmaal het verleden als fraaier, echter en fonkelender dan het grauwe, ordinaire heden. Dat kan problematisch worden, zeker nu je tegenwoordig met de zoektermen ‘youtube’ en ‘bbc history’ een oneindige reeks kwaliteitsdocumentaires kunt oproepen. Je zou er je bed niet meer voor uitkomen.

Op de site van het Van Gogh Museum lees ik bij ‘Het Boerenkerkhof’ de aantekening: “Met dit schilderij wilde Van Gogh de eenvoud en soberheid laten zien van een boerenbegraafplaats, waar ‘sedert eeuwen de boeren ter ruste worden gelegd in de akkers zelve, welke zij bij hun leven doorwroeten’. In de vervallen kerktoren, die kort daarna afgebroken zou worden, zag hij een verbeelding van de afnemende invloed van het Christendom.”

In de woorden van Vincent zelf, in een brief aan broer Theo, gedateerd 22 mei 1885: “Ik heb dezer dagen hard gesjouwd op teekeningen. De oude toren in de akkers wordt afgebroken. – Er was nu een verkooping van houtwerk en leien en oud ijzer, o.a. het kruis. Ik heb daarvan eene aquarel klaar in de manier van die houtverkooping doch ik geloof beter. Ik had tevens een tweede groote aquarel van het kerkhof die tot nog toe mij is mislukt. Doch ik heb het toch goed in mijn hoofd wat ik er in wou – en misschien zal ik op het derde vel papier nu krijgen wat ik bedoel. En indien niet, dan niet. – Daareven heb ik de twee mislukkingen weer uitgesponsd doch ik ga het nog eens probeeren.”

het oor

© Bernadette Murphy/Van Gogh Museum

Eerder -met dank aan Edwin Coolen- gepubliceerd in Rond de Linde, het oudste huis-aan-huis blad van Nuenen C.A. Vandaag denk ik aan Van Gogh vanwege het mooie interview van Stefan Kuiper in de Volkskrant met de Britse kunsthistorica Bernadette Murphy, die zich vastbeet in het oor van Vincent en daarover verslag doet in Van Goghs Oor, net verschenen bij Hollands Diep.

north sea jazz 16 roundup

fourchestra

Jonathan Scales Fourchestra @ Mississippi Stage North Sea Jazz Festival 2016

Currently recovering with lots of rooibos and verveine tea after this year’s North Sea Jazz Festival. It started with Joris Roelofs (a Dutch reed player, specialised in bassclarinet – do check him out!), who received the North Sea Jazz composition grant this year. Some time ago I saw Roelofs play a duo with Han Bennink in the Bimhuis – which was a very explosive, moving and rewarding concert night. His composition for North Sea Jazz will probably take some more time for me to land – somehow I felt a bit uneasy at the complicated construction which may work on an intellectual level, but didn’t move me as much as his impro playing with Bennink. The other pieces he played with his great band, like Unheimlichkeit, were more directly aimed at the soul and came in likewise. Immediate and intens.

After this I went to see QUESTLOVE playing some music at the Tigris rooftop stage. Great atmosphere and I could’t have imagined earlier to be one day dancing to Britney Spears (‘Still Believe!‘), as selected by Questlove.

The Yenisei and Volga stages remain my favoured hotspots for intelligent, subtle music making (again I skipped the Nile stage totally this year). Here I saw Giovanni Guidi Trio and Shai Maestro Trio – two piano trios who both demonstrate that banner North Sea Jazz used to have: the art of the trio. Loved the way Giovanni Guidi launched himself with advanced, Conlon Nancarrow-like improvisations. Clouds of expressive notes, not for the faint hearted but gorgeously assembled.

A friend suggested I should have a look at Antonio Sanchez (who I didn’t know by name before, but besides being the regular drummer of Pat Metheny, he was the one who did the brilliant score for the brilliant Alejandro González Iñárritu movie Birdman). Sanchez played his Meridian Suite in full, which was quite a feat to play (and also to digest, as listener). The genre is not my usual cup of tea, but the virtuosity of Sanchez is a clear and present danger. Incredible, the stuff of legend. I liked the dirty key sounds in his ensemble a lot, but wondered why the female voice doubled with the saxophone player.

My friday night ended with Jonathan Scales Fourchestra – some months ago he took another Rotterdam jazz festival, and Bimhuis and TAC by storm with his gorgeous pan music for the next century. With different players on drums and bass, he again reigned supreme on Mississippi Stage with unfortunately not as many people as this 3 man orchestra (lots of colours and rhythms by this unit!) deserves.

Day 2 started late for me with the Colombian maestro Edmar Castaneda and his World Ensemble Quintet. I first saw the man in the North Sea Jazz Club and that’s a fond memory. Incredible virtuoso stuff at high speed rhythms. But somehow the second time around, he didn’t suprise me as I thought he would.

The way Anderson .Paak took the huge Maas stage was totally convincing. I hadn’t heard of the man, but boy what a great band and dito the singer/drummer .Paak reminded me of Fishbone, Living Colour and the like, but not in a direct, copycat way. Strong composition, a clearcut voice, great bassplaying and a young MC/beatcreator who really likes what he does. Best performance of this year’s North Sea Jazz – if U ask me, although I left the Maas when .Paak played a weird (an incongruent to the rest of his repertoire) eurohouse kinda song. We will hear a lot more of this .Paak for sure.

Thanks to the eurohouse I saw a bit of the highly anticipated Ronald Snijders concert, just in time at the Congo to see Bassekou Kouyaté (n’goni player from Mali) duelling with Snijders.

Jungle by Night received all the critical acclaim and audience appreciation a young band can aspire, even internationally these young cats reign supreme in the afro department. Saw them again at the Mississippi stage and this time I was struck by the way they assemble their horn arrangements, which is nicely agressive and even kinda avantgardeish too. Such a great, great band, really amazing how they arrived at this high level. They have left the Fela Kuti appreciation society for some real, nasty, intelligent and hip provoking music. Awesome!

Night two ended with Airelle Besson Quartet at the small Volga stage upstairs. Another friend suggested with some pressure to go and have a look. Line up: improv vocals, trumpet, drums and keys. Since I was a bit too hyper after .Paak and Jungle by Night it took me some time to get into the right mood, but it happened anyway. Go and check out this quartet, probably at the Bimhuis in short notice.

After a deejayset at the Tigris stage (no comment), the third day I had great moments during the concerts of Pat Thomas (again, since he blew me away at Afrika Festival Hertme earlier) and Blick Bassy (avantgarde, advanced storytelling from Africa, again at the Volga stage).

In general again a great edition of this festival. Can’t wait to see .Paak again on his next tour!