films 2015

lily.jpg
Listmania: deze speelfilms bleven me bij in 2015. De opening van de prachtige Filmhallen plus een Cinevillekaart bleek een goede combinatie. Fijn ook: een theater waarin Hollywood flicks en arthouse, zowel nieuw als oud (leve de herstelde Parisienzaal!) onder één dak te zien zijn, hoewel ik me kan voorstellen dat arthouse bioscopen daar anders over denken. Ik las dat zeven Amsterdamse bioscopen bloeden vanwege het gigantische succes van de Filmhallen.

1. Birdman (Alejandro González Iñárritu)
Blinde ambitie en ademloze paranoia: in een visueel overrompelende stijl raak je verzeild in het claustrofobische gangenstelsel van het Broadwaytheater waar een ietwat verlopen Hollywoodster tracht om zichzelf artistiek opnieuw uit te vinden. De centrale dialoog tussen een New York Times theatercritica en de dramatische held vlamt van het doek en blijft smoren in je ziel. Waartoe dient de kunst?
2. Youth (Paolo Sorrentino)
Uitgekiende balans tussen een oogstrelende vormgeving en de twee acteerkanonnen Michael Caine en Harvey Keitel. Melancholie des levens, zachtjes ingemasseerd door Sorrentino die hier niet zo volkomen ontspoord als in La grande bellezza (2013) – geen overbodige non-verschijning alhier. Oude mannenpraat die even diep ontroerd als het evidente speelplezier van Caine en Keitel, in de strakke kaders van Sorrentino.
3. A girl walks home alone at night (Ana Lily Amirpour)
De verrassing van het jaar. Glorieus-grimmige zwartwitvertelling met oeroud gothic thema, getransponeerd naar een tijdloos, a-politiek Iran. De geluidloze verschijning van de hoofdrol heeft een iconische kracht die deze film vastberaden buiten camp regionen houdt. Die vampierverschijning bleef me bestoken in de weken nadat ik deze film zag. Dat vind ik misschien wel het mooist van de werkwijze van deze Iraanse, in L.A. werkende cineaste. Amirpour biedt een eindeloze opeenvolging van prachtige stills en laat zichzelf niet onnodig belemmeren door een overfocus op plot. Doet denken aan Jarmusch, minus de verouderende humor.
4. Slow West (John Maclean)
De western kun je blijkbaar ook op een niet-Tarantino-eske wijze reanimeren. Tragische jongeman strompelt regelrecht op zijn eigen ondergang af, gechaperonneerd door een oude ziel die alles al gezien heeft, maar zichzelf buiten de draaikolk van cynisme weet te houden.
5. Sicario (Denis Villeneuve)
De schier eindeloze creativiteit waarmee Mexicaanse druglords in hun oneidinge oorlog nieuwe vormen weten te geven aan sadisme is de stinkende achtergrond van deze coming of age van een jonge agente, die al snel volledig wordt opgeslokt door een krachtenspel dat niet in haar leerboeken stond.

Van The Paradise Suite en Birdman vond ik de soundtracks voorbeeldstellend. Het lijkt me enorm moeilijk om een dienende score te schrijven die de werking van de beelden versterkt maar toch een eigen identiteit heeft, en niet in elkaar zijgt als inwisselbare muzak.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s