een productlancering is heel het drama niet

Steve Jobs (Danny Boyle, 2015).
Waarom valt deze biopic over Steve Jobs me tegen? Of constructiever: wat had er beter gekund? Boyle’s versie van het leven van de Californische visionair kampt vooral met voorspelbaarheid. Voor het scenario is gekozen voor drie productlanceringen, de macintosh, de NeXT en de imac. Productlanceringen voldoen als brandstof voor een dramatische vertelling niet – ik druk me mild uit. Hoezeer een productlancering blijkbaar in Californië (hallo Hollywood!) ook wordt gepresenteerd als een dramatische, wereldveranderende breuk in de geschiedenis, het drama weigert invoelbaar te worden. Sterker nog: als deze representatie van de feiten rondom Jobs klopt was hij veel meer een briljante marketeer dan een technologisch visionair.
Jobs, vertolkt door een vakkundig ongenaakbaar acterende Michael Fassbender, leren we slechts kennen aan de oppervlakte, als een oceaanstomer op koers, met geen enkele interesse voor alledaagse bedenkingen of gevoelens die niet in een algoritme zijn uit te drukken. Alles staat in het teken van het nieuwe product, de volgende poging om het bedrijfsmatig te redden. Ex-vrouw en dochter zijn daaraan volstrekt ondergeschikt, en de wijze waarop Boyle Fassbender het familielicht laat zien aan het einde van de film – daarvan springt het glazuur van je tanden, zo slick en cliché-Hollywood.
Interessant voor een nerd als ondergetekende: waar ging de strijd technologisch gezien om? Jobs hield vast aan een gesloten systeem: hardware en software als gesloten circuits, waar een leek niets aan kan tweaken. PC-fabrikanten boden juist het tegenovergestelde: een systeem waar je zoveel aan kan hangen als de gebruiker zelf wil, en een systeem dat hard- en softwarematig helemaal te personaliseren valt zonder enige inbreng van de fabrikant. De reden waarom Jobs vasthield aan die idiote standaard wordt neergezet als een artistiek verhaal: Jobs zag – volgens Boyle – de computer als een kunstwerk, een orkestraal mechaniek waar maar één dirigentvisie op denkbaar is.
Dat is misschien wel mijn voornaamste ergernis bij deze speelfilm: Jobs krijgt aldus een vaag uitgewerkte artistieke signatuur, terwijl de talenten overduidelijk niet bij hem, maar in zijn niet-erkende team (en bij de concurrent: de visuele interface, hét kenmerk van apple, werd gestolen van xerox) aanwezig waren.
In zekere zin is deze biopic te beschouwen als een longread advertentie voor mac. De eindeloze dialogen, waarin thematisch gezien steeds meer herhalingen opdoemen, hadden zeker baat gehad bij een strenge eindredacteur. De fundamentele kwesties worden niet aangeboord: wat kan personal computer technologie betekenen? Wat is werkelijke innovatie in deze techsector? Zelfs een afgeleide vraag zoals: waarop is de voorsprong van mac bij creatieven gebaseerd? krijgt geen kans in deze wat al te florissante versie van het leven van Steve Jobs, visionair marketeer.

Advertenties

Een gedachte over “een productlancering is heel het drama niet

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s