IDFA koorts

Still uit de film Sonita van​ Rokhsareh Ghaem Maghami (2015).

Still uit de film Sonita van​ Rokhsareh Ghaem Maghami (2015), oa. te zien in de Tolhuistuin op woensdag 25 november.

Vanmorgen woonde ik de persconferentie van het IDFA bij. Dat ging gelukkig heel vlot en terzake. Festivaldirecteur Ally Derks schoot in een razend tempo door de feiten heen: dit jaar werden er 3.000 films aangeboden, die door 20 viewers zijn teruggebracht tot de 329 films die tijdens deze 28e editie van het grootste documentaire filmfestival ter wereld zullen worden vertoond. Meer dan voorheen was cinematografische waarde (naast diversiteit en talentontwikkeling) volgens Derks een leidend criterium bij de selectie. Dat stemt nieuwsgierig, want de aloude kwestie bij IDFA blijft in hoeverre de vorm of juist de inhoud mag vooropstaan. In het IDFA DNA zit politiek engagement stevig ingebakken, wat weliswaar vaak urgente films oplevert, maar wat ook als inherent gevaar heeft dat je soms het gevoel hebt naar een veredelde tv-uitzending te kijken.

Het is natuurlijk een schijntegenstelling, want de excellente makers weten die dichotomie tussen vorm en inhoud op te heffen in een film die zowel esthetisch overtuigend is, als dusdanig actueel en belangwekkend dat je de bioscoop verlaat met een tintelend gevoel dat in niets vergelijkbaar is met bankhangen voor de beeldbuis. Ik denk hierbij aan bijvoorbeeld The 3 Rooms of Melancholia (‘Melancholian 3 huonetta’ uit 2004, van de Finse regisseuse Pirjo Hankasalo) – een cinematografische ervaring die ik niet snel meer zal vergeten. Zo’n film waarvan je je het daglicht en de geur van de stad toen je de zaal verliet nog vlijmscherp herinnert.

Nieuws dat ik uit deze persconferentie noteer: tijdens een IDFA komen er gemiddeld zo’n 5.000 scholieren wel eens kijken, dus dit jaar is er voor het eerst een aparte competitie, Kids & Docs genaamd. Je kan niet vroeg genoeg beginnen met kritisch kijken naar beeld, dus wat een fijn initiatief. Opmerkelijk nieuws was verder het partnership met VICE, momenteel het allerhipste mediamerk in de westerse wereld. Wie nog denkt dat dit een schimmige cultsite voor hipsters is: VICE is voor oude, verliesgevende media de ergste nachtmerrie – lees hier een goed achtergrondartikel uit Vrij Nederland. Je kon er overigens op wachten: zo zag ik eerder dit jaar een prachtige zwart/wit vampierfilm, gemaakt door een jonge Iraanse regisseuse die in L.A. woont, en wiens film werd gecofinancierd door VICE. Met deze klinkende samenwerking wil IDFA de nawerking voor filmmakers (wat doe je met eventueel succes tijdens IDFA na afloop van het festival?) nog verder garanderen.

In de organisatie van de prijzen zijn er verder wat wijzigingen, waarvan de voornaamse is dat ditmaal op 25 november in de Melkweg Rabozaal alle juryprijzen worden uitgereikt – en de publieksprijzen pas later volgen. De Melkweg host overigens zoals gebruikelijk de muziekdocumentaire competitie, met een aanvullend randprogramma.

Door Derks onvermeld bleef de samenwerking van IDFA met de vier door de gemeente benoemde ‘cultuurhuizen’ van Amsterdam, te weten Bijlmerparktheater, Meervaart, Podium Mozaïek en Tolhuistuin. Deze vier hebben op basis van door IDFA samengestelde longlists eigen programma’s samengesteld. Zo zal de grote zaal van de Tolhuistuin van maandag 23 november tot en met woensdag 25 november met twee filmvertoningen per dag plus randprogramma voor het eerst in het teken staan van IDFA.

Derks besloot de persconferentie met een blik in het huishoudboekje van IDFA: vorig jaar telde men 255.000 bezoeken, en men werkt met een begroting van 4.820.000 euro, waarvan 27 procent gesubsidieerd is. IDFA verwelkomt Arri, naar verluidt een toonaangevende (of moet ik zeggen: beeldbepalende) fabrikant van camera’s.

Besluit ik dit bericht met wat persoonlijke tips om jezelf een weg te banen in het gargantueske aanbod. Onder de naam Paradocs staat het artistieke experiment centraal, dus als je genoeg hebt van de stereotype, newsy, Amerikaanse manier van documentaire maken, dan is dit je serie. Let ook op het Doclab, dat in de Brakke Grond een conferentie organiseert over ‘digital storytelling’ – dus alle nieuwe, digitale manieren waarop je een verhaal kunt vertellen. Sounds Real, voor het eerst dit jaar, stelt het geluidsontwerp (cruciaal bij iedere goede documentaire) als onderwerp centraal: verwacht in die serie films waarin de kunstvorm van het geluidsontwerp invoelbaar wordt gemaakt. Met Dutch Docs 65 – 90 presenteert IDFA de beste Nederlandse documentaires, gemaakt tussen 1965 en 1990.

Laatste tip (dit bericht dreigt al net zo overdadig te worden als het IDFA zelf): ergens in de slides van Derks zag ik staan dat Pieter van Huystee met een film over Jeroen Bosch komt. Dat moet wel de moeite waard zijn, want van deze producent komen steevast de mooiste films. De openingsfilm van het IDFA, Tom Fassaerts A Family Affair, is tenslotte ook zeer de moeite waard (waarover later meer, we zijn hier nog emotioneel aan het herstellen van deze slopende film). A Family Affair is vanaf 19 november in de filmtheaters te zien.

Het IDFA is van 18 tot en met 29 november op diverse locaties in Amsterdam.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s