read my world

Read my world – drie woorden die een lawine aan evocaties teweeg brengen. Onder deze naam wordt door Willemijn Lamp en haar team komend weekeinde wederom een literair festival georganiseerd in de Tolhuistuin. Een festival met als focus de niet-westerse wereld, want van het Angelsaksische literaire domein weten we immers al meer dan genoeg, en er zijn werelden te winnen door onze ogen eens een keer te lezen te leggen buiten die eeuwige as New York – Londen. In die zin is Read my World de Amsterdamse zus van het Haagse Writers Unlimited, maar nog belangrijker: als festival hoogst urgent en actueel.

Voor het programma kijk hier en voor wie nog nooit van RMW heeft gehoord, hier een aanbeveling die ik niet kan overtreffen, van de pen van Chris Keulemans, schrijver en o.a. oprichter van de Tolhuistuin, en naast Willemijn Lamp de grote aanjager van Read my World.

“Everybody / Iedereen!

Read My World is coming up again. Honestly, the best literature festival I know. Writers and artists of surprising quality. Approachable to all. Every part of the program is urgent and hot. This year’s focus is on Indonesia, Malaysia and Singapore, thanks to curators Bernice Chauly and Kadek Krishna Adidharma. The festival is at Tolhuistuin, led by Willemijn Lamp and the whole superteam. Check the program at www.readmyworld.nl and come have look!

Read my world komt er weer aan. Echt het mooiste literatuurfestival dat ik ken. Schrijvers van onverwachte klasse. Aanspreekbaar en aanraakbaar. Elk programma op het scherpst van de snede. De focus ligt dit jaar op Indonesie, Maleisie en Singapore. Intellectueel en lyrisch, de broeikas van de wereld. In de Tolhuistuin, onder aanvoering van Willemijn Lamp en een superteam. Met curatoren Bernice Chauly en Kadek Krishna Adidharma. Check het programma op www.readmyworld.nl en kom kijken!”

Amen. En dus gewoon komen, komend weekend!

NB: op zaterdagavond is er een sessie (van 21:00 tot 22:00 in de glazen ruimte in het THT restaurant, ij-zijde) met Ilco van der Linde (oprichter van de internationaal opererende vredesorganisatie Masterpeace en auteur van het boek Be a Nelson, zie illustratie), Kadek Krishna Adidharma, gastcurator van deze editie van Read my World, vertaler en o.a. werkzaam bij Jakarta Post en Farish Noor, academicus en Islam kenner. Inzet: hoe te handelen in een cynische wereld?

Uit: Ilco van der Linde, Be a Nelson (Lemniscaat, 2015).

Uit: Ilco van der Linde, Be a Nelson (Lemniscaat, 2015).

Advertenties

ambachtelijkheid

Gisteravond begon in de Filmhallen (de prachtig verbouwde tramremise in Amsterdam oud west) een vooralsnog wat minder bekend festival: Ambacht in beeld. De derde editie van een evenement dat een pleidooi doet voor meer liefde en aandacht voor het ambacht. Het driedaagse doe festival is een initiatief van antropologe en filmmaker Wendy van Wilgenburg, die in 2010 hiervoor Stichting Windy Miller oprichtte. Blijkbaar heeft ze een uitstekend netwerk, want in het openingsfilmpje van het festival zagen we minister van onderwijs, cultuur en wetenschap Jet Bussemaker in het atelier van een vakman het symbool van Ambacht in beeld slaan: een ijzeren hamer.

Ambachtelijkheid fascineert me. Hoewel zelf gezegend met twee linkerhanden vind ik het mooi en rustgevend om naar ambachtslieden aan het werk te kijken. Zoals schoenontwerpster Roswitha van Rijn, stoelen- en strijkinstrumentenbouwer Stefan During en componist Willem Jeths, die ik ooit voor De Groene Amsterdammer en Buma Stemra Magazine sprak.

Tijdens de openingsavond vertelde Van Wilgenburg dat dit festival volgend jaar naar New York gaat. Mooi en inspirerend om te zien hoe je met een ogenschijnlijk ‘obscuur’ onderwerp als ‘ambachtelijkheid’ een sprankelend nieuw festival kunt neerzetten. Bussemaker zei in het promofilmpje dat ze 75 miljoen euro extra uittrekt voor ambachtelijk onderwijs, een sector waarin Nederland overigens internationaal gezien een duchtig woordje meespreekt. Dutch design, de wat hippere benaming voor ambachtelijkheid, telt, internationaal. En met de onder hipsters zo trendy geworden aandacht voor ambachtelijkheid en ‘eerlijk’ product – de local goods market in de Hallen is één van de drukst bezochte structurele programma’s – is Ambacht in beeld geheel in tune met de tijdgeest.

Straks zijn er nog workshops animatie door het team van de Aardman studio, waarbij je naar verluidt zelfs na afloop de software mee mag nemen. Klein puntje van kritiek: het afstellen van geluid is ook een in de Nederlandse zalen zwaar ondergewaardeerd ambacht – op een openingsavond met internationale gasten zijn gierende fluittonen echt not done.

papier, potlood en gummetje

Op de vooravond van zijn officiële benoeming tot Componist des Vaderlands, een splinternieuwe functie in de Nederlandse cultuur, spreekt Buma Cultuur Magazine met Willem Jeths (Amersfoort, 1 augustus 1959), componist, musicoloog en hoofdvakdocent compositie aan het Conservatorium van Amsterdam.

© Jaïr Tchong (eerder verschenen in Buma Stemra Magazine, winter 2015)

We doen de Spotifytest. Is zijn muziek aanwezig op het voor luisteraars onder de 30 belangrijkste muziekplatform? Ja, van Willem Jeths staat de cd Bella Figura, uitgebracht door NorthWest Classics in 2002, op Spotify. Slechts vier stukken van rond de vijftien minuten, maar dit geeft al een aardige, eerste indruk van ’s mans compositorische stijl. Onde: krachtige ‘vamps’ van blazers doen in de verte denken aan Louis Andriessens De Staat, maar de ritmiek swingt veel meer dan zij stoot (zoals bij Andriessen), en de dynamische diepte brengt eerder Stravinsky dan Andriessen in herinnering. Bella Figura: serene, diepe strijkerspartij zet de toon voor een mystiek-ijle exercitie die de luisteraar op scherp stelt. Tim/Ba: een hamerend metaalgeluid culminerend in brekend glas vormt de opmaat tot een stuk waarin de werken van Reich voor marimba in herinnering komen. Tegelijkertijd verraadt de spankracht van de harmonische ontwikkeling een klassiek georiënteerde vormgeving. Chiasmos: een Aziatisch uiterlijk met gamelanachtige associaties, gezegend met een dwars, humeurig, en daardoor fascinerende binnenwereld.

Wat deze vier stukken gemeen hebben is een ongekende helderheid in het overbrengen van de emotie. Hedendaags klassiek in de diepste zin des woords, dus zonder terug te vallen op de taal van de popmuziek, seriële ondoordringbaarheid of postmoderne verwarring. Deze werken, net als het overdonderende stuk Glenz (zie kader) stellen eisen aan de luisteraar zonder deze te willen smoren in erudiete citeerdrift, actuele muziek die gehoord wil worden, nieuwe wegen zoekt, maar de emotie niet schuwt. Een gepaster kandidaat voor de nieuwe functie Componist des Vaderlands is er kortom niet – zeker omdat Willem Jeths in woord, gebaar en arbeid als hoofdvakdocent compositie permanent bezig is met nieuwe noten naar een nieuw publiek te brengen. Zonder ponteneur, maar met de innerlijke gedrevenheid en klare taal die je van een componist des vaderlands mag verwachten. Na Amsterdam, waar hij onlangs nog werd gelauwerd met de Amsterdam Prijs voor de Kunst, volgt nu Nederland.

We ontmoeten Jeths in zijn bovenwoning in het hart van het drukste district van Amsterdam. Niks geen pastorale omgeving, ver vanaf het rumoer: vanuit zijn voorkamer kijkt Jeths uit op hordes toeristen op zoek naar vertier. In contrapunt met het uitzicht is het hele huis ingericht met smaakvol antiek. Als ik hem op de voor een toondichter toch wat opmerkelijke centrumlokatie van zijn huis wijs blijkt er wel een Italiaans verblijf te zijn, waar hij ook componeert. “Maar het is heerlijk hier, met vrienden hier met de deuren open naar het rumoer beneden kijken.”

We vallen met de deur in huis: gefeliciteerd met uw benoeming als Componist des Vaderlands! Wat gaat u doen met deze nieuwe functie?

“De functie wil ik vooral benutten voor een pleidooi voor de moderne Nederlandse gecomponeerde muziek. Nederlands componeren heeft op dit moment helemaal geen gezicht. Veel orkesten zijn opgeven of gefuseerd, veel ensembles zijn opgeheven. Een componist des vaderlands moet daarvoor opkomen. Onderwijs is de basis voor alles, maar het Nederlands muziekonderwijs is zó slecht geworden, dat als we niet oppassen niemand meer een referentie heeft bij wat klassieke muziek is en kan zijn. De jongste generatie componisten leidt ik zelf op in Amsterdam en ik merk dat ze geen poot meer aan de grond krijgen. Toen ik afstudeerde had je nog het Fonds voor de Scheppende Toonkunst, bij gebleken talent kon je direct aan de gang. Nu moet je maar geluk hebben met musici die het uit willen voeren.”

“Gelukkig heeft minister van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap Jet Bussemaker net samen met Joop van den Ende 50 miljoen euro vrijgemaakt voor muziek in het basisonderwijs. Initiatieven zoals het Leerorkest, inmiddels zijn er 38, vind ik ook heel bemoedigend. Naast onderwijs wil ik gaan strijden voor het onder de aandacht brengen van ons muzikale erfgoed: Tristan Keuris, Hans Kox, Matthijs Vermeulen, Alphons Diepenbrock – om er maar een paar te noemen. Zenuwachtig over de tijdsdruk van de functie? Nee, het hoort bij de taak. Net als kranten een necrologie archief hebben kan ik natuurlijk wel putten uit een reservoir van ideeën, aanzetten. Of ik problemen verwacht met het componeren naar aanleiding van nationale gebeurtenissen? Nu ja, noten hebben wel een betekenis, maar nooit zo direct als taal. Bij rampen kan ik me wel muziek voorstellen die troost kan bieden. Daarin kan je als componist des vaderlands voorzien.”

Een bekende analyse rondom de teloorgang van de populariteit van hedendaags klassiek is dat zij in academische afzondering te complex werd. Melodie en harmonie werden door generaties componisten als verdacht bestempeld, intellectuele compositieprincipes heilig geacht. Waar staan we nu?

“Tijdens het modernisme keerde men zich af van het symfonisch orkest, dat men zag als een bourgeois monster, een tonaal, Romantisch vehikel. De hele instrumentsamenstelling heeft te maken met tonaliteit. Dat componisten dit niet meer zagen zitten is heel begrijpelijk. Maar de tijdgeest is veranderd, dit is in zekere zin een tijd van restauratie in de goede zin des woords. Verworvenheden uit de hele muziekgeschiedenis liggen nu met het modernisme en postmodernisme naast elkaar. Als hedendaags componist moet je de juiste keus maken. Er is geen enkelvoudige canon meer, of een hedendaagse muziekpolitie die constant op de loer ligt. In de muziekjournalistiek zijn er geen grote polemieken meer, wat overigens ook een beetje saai is. Tegelijkertijd is onder jongere generaties een enorme drang om het allemaal zelf te organiseren: zo’n initiatief als Splendor (een presentatieplek voor nieuwe muziek, geheel georganiseerd door componisten en musici zelf, in Amsterdam – JT) komt geheel vanuit de muziek zélf op, niet vanuit een van bovenaf opgelegde structuur.”

Hoe zou u uw eigen compositorische stijl positioneren?


“De Haagse school, lange tijd dé gezichtsbepalende stroming binnen de Nederlandse noten, koesterde een expressieve zuinigheid, een economische manier van uitdrukking, die misschien wel onbewust door het Calvinisme werd gevoed. Vooral net als Mondriaan strakke dingen tegen elkaar zetten. Een typisch Noordelijk denken, wars van piëtisme, want dat noemen we hier al snel een overdreven religiositeit. Overzicht, helderheid, maar ook: open minded. Typerend wat dit betreft is dat een echte operacultuur in Nederland pas sinds de opening van het Muziektheater in Amsterdam is onstaan – dat is rijkelijk laat! Ik ben veel mediteraner, latijnser, ik hou wel van warmbloedigheid. Guus Janssen heeft dit trouwens ook. Keuris en Kox, bij wie ik studeerde, doen ook veel meer vanuit weelderigheid.”

Welke software gebruikt u bij het componeren?

De componist des vaderlands begint innemend te lachen: “Papier, potlood en gummetje! Componeren met een computer klinkt te snel goed, als je dan uiteindelijk het orkest hoort, hoor je ineens dat bijvoorbeeld een fluit in een bepaald register helemaal niet goed klinkt. Aan mijn studenten vraag ik ook altijd om eens te componeren met potlood. Het schrijven aan de piano is veel leuker, dat is veel meer een alchemie.”

Schrijven voor symfonisch orkest moet een – gezien de last van de grootheden uit de muziekgeschiedenis – psychologisch gezien onalledaagse onderneming zijn. Wat heeft u hierbij het meeste geholpen?

“Hoewel ik vanaf het begin van mijn carrière geen gebrek aan erkenning heb gehad, voel ik mij eigenlijk nu pas gewaardeerd en in tune met de tijdgeest. Als student wilde ik niet serieel componeren, maar iedere kunstenaar streeft naar erkenning. Ik ging door, omdat ik al snel werd gezien door invloedrijke mensen, zoals Jan Zekveld, de toenmalige programmeur van de Zaterdagmatinee. Maar ook buitenlandse erkenning in de vorm van opdrachten van Kronos Quartet brachten me op de goede weg. In Wenen won ik een compositieprijs met Ligeti en Berio in de jury – dat gaf me het vertrouwen door te gaan op mijn eigen weg. Bij het schrijven voor symfonie orkest kijkt natuurlijk de muziekgeschiedenis over mijn schouders mee. Maar ik laat me niet meer imponeren. Ik maak wat ik mooi vind.”

Hoe acht u de kansen voor jonge, nog studerende componisten?

“Met mijn Amsterdamse collega’s, we zijn met drie hoofddocenten, probeer ik juist te kijken wat de student aanbiedt, in plaats van hem of haar iets opleggen. De student staat centraal met zijn talent. Wat heel verfrissend is: alles ligt klaar voor jonge componisten, niet zo apodictisch meer. Dat dogmatische denken van vroeger is echt helemaal verdwenen. Jonge componisten willen in collectieven werken, met dansers, schrijvers, filmmakers – met z’n allen zoeken ze naar de essentie. Chinese en Japanse studenten komen naar het Conservatorium van Amsterdam, vooral voor de aloude, enkelvoudige canon. Maar dat zorgt voor een heel interessant fenomeen: juist doordat zij met de westerse canon worden geconfronteerd hervinden zij vaak zichzelf en hun eigen specifieke muzikale uitdrukkingstaal. Kijken wat er is en dat tot bloei laten komen – ik denk dat dat een gezondere uitgangssituatie is dan vroeger. De muziek van nu is helemaal niet hermetisch, er zijn juist steeds meer componisten die willen communiceren.”

Op 20 december gaat van Jeths het nieuwe Blokfluitconcert in première, geschreven in opdracht van NTR Zaterdagmatinee voor Erik Bosgraaf, met het Radio Filharmonisch Orkest onder leiding van Markus Stenz. Concertgebouw Amsterdam, 14.15u.

[kadertekstje]
Jeths over Glenz (1993), geschreven in opdracht van Nieuw Sinfonietta Amsterdam
“De titel is jargon uit de computerwereld en is een verbastering van glance, wat staat voor een geometrische situatie waarin je alle vlakken tegelijkertijd kunt zien. Elke toon die de violist speelt kan worden gedubbeld met één van de tonen van het verstemde orkest. Er ontstaat een diepe klank met enorm veel boventonen. Juist door die open klanken is het een heftig, expressief stuk geworden.” Glenz werd uitgekozen tot de Canon van de Nederlandse muziek.

Tip: in mei volgde journalist Guido Spring Jeths rondom de première van een nieuw werk. Hier is dit terug te beluisteren.

waarom ik van radio hou

Sinds 2000 heb ik geen televisie meer. Radio is mijn medium en wel hierom:

1. kunststof met te gast hagar peeters
2. argos met de rubriek stukgelezen

Afgelopen week was de Nederlandse dichteres en debuterend romancier Hagar Peeters te gast bij de cultuurrubriek Kunststof. Een uur lang werd er tussen haar en presentator Frènk van der Linden gestreden. Belangrijkste wapens: stilte (Peeters) en persoonlijke vragen (Van der Linden).

Waarom is dit de moeite van terugluisteren waard? Door het ontbreken van beeld is het veel spannender. Het steekspel tussen gast en presentator stelt de luisteraar op scherp. Inzet van dit gesprek was vooral de aloude kwestie: wat is binnen een literair werk van de auteur en wat is pure fictie?

Lange tijd lijkt het alsof Peeters zwaar geïrriteerd is door de persoonlijke vragen van de presentator, maar tegelijkertijd kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat die vragen terecht zijn, omdat ik als luisteraar een beeld wil krijgen van de geïnterviewde auteur. Bovendien heb ik twijfels bij de wijze waarop literaire auteurs zich soms aan de persoonlijke vragen willen onttrekken met een beroep op het antieke ‘l’art pour l’art argument’: er is niks anders dan het werk.

Ik weiger dat te geloven, want goede literaire werken (waartoe ik niet alleen dichtbundels en romans reken, maar ook documentaires, speelfilms, composities en concerten) kúnnen niet zonder de brandstof van het persoonlijke – en iedere claim dat daar geen sprake van was bij de creatie is geveinsd, als u het mij vraagt. Hoogstens kun je bezwaren opperen als de vragen naar het persoonlijke de grenzen van het betamelijke overschrijden (hoewel dit ook geen wet van Meden en Perzen is, want soms moet je een door de wol geverfde geïnterviewde wel uit de tent lokken met zware middelen).

Iets van verlossing was als luisteraar te ervaren toen de presentator zélf persoonlijk werd. Zijn vraagstelling blijkt dan ineens niet alleen gemotiveerd vanuit de wens de gast van die dag zo goed mogelijk te portretteren, maar komt ook zeker voort uit zijn verlangen naar een menselijk gesprek – in plaats van een verkooppraatje zoals momenteel te doen gebruikelijk bij de meeste cultuurrubrieken op de televisie. Zo bood Kunststof wederom prachtige radio, en van de term ‘moral luck’ had ik nog nooit gehoord, maar het stemt nieuwsgierig genoeg om dit verder te onderzoeken.

Op een andere manier is de rubriek Stukgelezen van het VPRO radioprogramma Argos ook zeer de moeite van het terugluisteren waard. Onderzoeksjournalisten bespreken in deze rubriek hun voorbeelden: auteurs en werken die hen hebben gestimuleerd in de moeilijkste aller journalistieke genres: onderzoeksjournalistiek. Op een wat technischer niveau (hoe ontlok je aan de belangrijkste movers and shakers de juiste informatie?) is ook dit rondetafelgesprek hoogst interessant voor iedereen met een journalistiek hart. Het boek over de financiële crisis waar het lange tijd over gaat staat inmiddels op mijn lijst.

MasterPeace in Concert 2015

masterpeace in concert 2015 tolhuistuin
[ingezonden mededeling]
Zondagmiddag 20 september presenteert Stichting Tolhuistuin in samenwerking met Stichting MasterPeace MasterPeace in Concert 2015, met live: Gil Semedo, Rabasa Música De Cabo Verde, Neema Ntalel (Kenia), Diggy Dex, Rilan & the Bombardiers, De Nachtdienst, de Kids van Amsterdam Oost, Leonie Meijer en Roel VanVelzen. Presentatie: Sylvana Simons.
Ilco van der Linde presenteert die middag zijn boek Be a Nelson – over hedendaags activisme, geïnspireerd door Mandela. Uitgeverij: Lemniscaat. De opbrengst van deze middag gaat naar Stichting MasterPeace, een internationale organisatie die aan conflictbemiddeling doet. Meer informatie en tickets: http://tolhuistuin.nl/evenement/masterpeace-in-concert/
Op Spotify is er een playlist van de artiesten die komende zondag zullen optreden in de Tolhuistuin.
[einde ingezonden mededeling]

Aylan Kurdi RIP

Ik betrapte mezelf op wegkijken. Het verdronken lichaampje van Aylan Kurdi zag ik eerst op facebook en vervolgens in alle kranten, en steeds besloot ik onbewust in een nanoseconde: “niet kijken, Jaïr, niet kijken.” Steels schoot mijn blik weg van de horror. Je moet je strijd zorgvuldig kiezen en wat helpt het als ik wegzink in het overpeinzen van monumentaal wereldleed?

Toen las ik Micha Hamel.

Oversteek

Wie ben jij en wat lig je daar raar

Ben jij de bode in ons toneelstuk, de
eenling die van gruwelen vertellen moet

Ben jij een aangewezen gebieder, die onze
realpolitiek van afstand komt herschikken

Ben je misschien ‘een gevalletje van zuiver
toeval’, een kindgod, een activistisch beeldend

kunstwerk van siliconen en polyurethaan?
Wie ben je? (Volgen wat minuten stilte)

Dat je geen teken geeft maar een teken bent
is iets waar geen dorre ouder iets mee kan

En dat jouw oversteek zijn eigen metafoor werd
vinden enkel hermeneuten interessant

De gang van abstract naar concreet heb je
ongewild ontgoochelend schitterend volbracht.

Wie ben jij en wat lig je daar raar
en waar zijn je emmertje en je schepje

© Micha Hamel

NB: dit weekend wordt er in Amsterdam kleding verzameld, maandag wordt dit naar Calais gebracht. Kijk hier op de fb event page voor praktische informatie welke spullen nodig zijn en waar je het kan droppen (Kanaalstraat 149, oud west). Mensen in noord kunnen tot zondag 11:00u spullen droppen bij het Mandela Huisje (Sixhavenweg 27), op een landtong naast de Sixhaven. Vanuit de stad kom je daar het best met de pont vanaf het Centraal Station naar de Buiksloterweg of het IJplein. Vanaf beide aanlegsteigers is het zo’n acht minuten lopen of drie minuten fietsen (het Mandelahuisje zit precies tussen de twee pontjes in). UPDATE zaterdag 17:30u. Het inzamel initiatief van Wendy en Sebastiaan zit vol – ze kunnen geen nieuwe goederen meer aannemen, zo groot was de opkomst! Hartverwarmend. Sorteerhulp is nog wel welkom vandaag, ieder uurtje en extra paar handen is welkom aan Kanaalstraat 149.

NBNB: aan hen die nu gillen “selectieve verontwaardiging!” en “too little, too late!” (in alle varianten) zeg ik: misschien heb je wel gelijk, maar je moet ergens beginnen. Be the change you want to see.

information overload

In een poging mijn informatie inname wat verder te stroomlijnen ben ik al maanden bezig om op maandag en vrijdag de nieuwsbrieven die dan binnendwarrelen (en die ik niet meer interessant acht) stelselmatig te schrappen. Desalniettemin kom ik deze week op de volgende nieuwsbrieven die ik toch wil of moet lezen. 50 stuks!

maandag
14.42 music in motion (b2b muziek middagen)
15.15 sonja cultuur en communicatie (pr bureau)
16.24 valeriano (zangeres)
16.52 voor de kunst/kapok (crowdfunding)
17.13 creator/destroyer (muzikant/componist)
19.20 incubate (festival)
dinsdag
07.47 kokako music (agentschap)
10.18 Rogier Telderman (muzikant)
10.57 harmonia mundi (distributeur)
11.11 incrowd (pr bureau)
12.05 ivo janssen woonboot (concerten)
14.48 bimhuis (dé zaal)
woensdag
09.36 ekko utrecht (podium)
12.52 axes podium voor avontuurlijke muziek (platform in eindhoven)
13.53 spinifex (musici)
15.07 stichting tolhuistuin (cultureel centrum)
17.00 wonderfeel (festival)
20.42 summerbreeze (dansavond)
21.56 ello (social medium)
donderdag
10.11 persinnovatie (fonds)
11.26 harmonia mundi (distributeur)
11.37 incrowd (pr bureau)
12.03 fonds podiumkunsten (fonds)
12.24 prins claus fonds (fonds)
12.47 museumkaart (museumkaart)
12.51 cumbancha (label)
13.11 vng magazine (magazine)
13.27 cupcake (pr bureau)
14.25 womex (conferentie)
14.53 korzo (podium)
14.58 world music forum.nl (belangenorganisatie)
15.00 writers unlimited (festival)
15.53 november music (festival)
16.07 IDFA (festival)
17.07 podium mozaiek (podium)
17.09 festival oude muziek (festival)
17.55 axes jazzpower eindhoven (platform in eindhoven)
18.16 de balie (debatcentrum)
21.44 incubate (festival)
vrijdag
10.11 xangó music distribution (distributeur en agentschap)
11.47 huis marseille (huis voor de fotografie)
12.43 Independent Bookings Classics & Jazz (boekingskantoor)
14.04 fonds bijzondere journalistieke projecten (fonds)
14.58 recyclart (podium in brussel)
15.05 gonzo circus (magazine)
15.15 voor de kunst/kapok (crowdfunding)
17.57 tivoli/vredenburg (zalencomplex)
17.59 issuu (magazine)
18.09 de konkurrent (distributeur)
20.41 jazz in arnhem (platform voor jazz in arnhem)