i.m. Henny Vrienten

Ze zeggen er is haast geen tijd (geen tijd)
En heb daarom altijd haast ten spijt
Dat deze dag niet langer duren wou

Maar voor mij lijkt de dag zo lang (zo lang)
Alleen zijn maakt me bang
En ik verlang de hele dag naar jou

Want wat ook een ander zegt (ander zegt)
Er is tijd genoeg (tijd genoeg)
Voor jou, voor mij, voor iedereen

En als je wilt
Dan is elk ogenblik voor jou (voor jou)
En alles wat je vragen zou
Maar laat mij nou niet alleen

Ze zeggen er is tijd tekort (zo kort)
Ze zeggen dat het donker wordt
Ze zeggen regen regen regen op je kop ai ayy aw

Maar al zijn de dagen nog zo grauw (zo grauw)
Ow ik weet het zeker als jij wou
Dan verfde jij de wolken blauw

Want wat ook een ander zegt (ander zegt)
Er is tijd genoeg (tijd genoeg)
Voor jou voor mij voor iedereen

Oh als je wilt
Dan is elk ogenblik voor jou (voor jou)
En alles wat je vragen zou
Maar laat mij nou niet alleen

(©Ernst Jansz, van: Doris Day en andere stukken, 1982)

Merci Henny voor de briljante, expressieve baslijntjes, dito muziek en niet te vergeten: de emancipatie van de zachte G.

KAAP

Push the Button, zaterdag 2 april in De Grote Post Oostende

Komende weken hevig veel activiteit bij KAAP Oostende, Brugge en .. Utrecht. Donderdag 24 maart presenteren we in KAAP Oostende eindelijk dan Fire in the Petstore, het project met o.a. Zorn-violist Mark Feldman. Een dag later is er in Brugge het albumreleaseconcert van VENTILATEUR, in samenwerking met Cactus (locatie: Biekorf). Dit terwijl in KAAP Oostende Rudresh Mahanthappa met zijn Hero Trio langskomt. Bij het Utrechtse internationale jazzfestival Transition presenteert W.E.R.F. records, het label van KAAP, 5 groepen: ESINAM, Don Kapot, Schntzl, Dorian Dumont en Alex Koo. Vrijdag 25 en zaterdag 26 maart is dit alles in Tivoli/Vredenburg te smaken.

Ook begin april heeft met Push the Button (zaterdag 2 april in De Grote Post Oostende, in samenwerking met De Zwerver en De Grote Post) en Space is the Place (vrijdag 8 april in KAAP Oostende) serieus mooie programma’s in het vooruitzicht. In De Grote Post zullen o.a. Catherine Graindorge with Simon Ho, Harouna Samake, Han Bennink solo en De Ambassade optreden. Space is the Place heeft Joachim Badenhorst, Terrie Ex & Hanne de Backer, Mother Tongue (feat. Mola Sylla) en Ambush Party op het programma staan.

Transition Utrecht, 25 en 26 maart in Tivoli/Vredenburg Utrecht

Svideteli Putina (2018)

De Russische documentairemaker Vitaly Mansky was op intieme afstand getuige van de opkomst van Poetin rond de eeuwwisseling. Tijdens IDFA 2018 ging Mansky’s film Putin’s Witnesses in Tuschinski in première. Voor Clingendael Spectator schreef ik destijds deze recensie. Voor wie wil weten waarmee we te maken hebben beslist a must see.

Vitaly Mansky, Svideteli Putina/Putin’s Witnesses (2018)

te gast bij villa bota

Playlist Villa Bota
(Week van de Belgische Muziek special, zondag 6 februari 19.00u-20.00u)
1. Mary Halvorson’s Code Girl (vocal: Robert Wyatt), The Lemon Trees (van: Artlessly Falling, Firehouse12records, 2020)
2. Muriel Grossmann Quartet, Happiness (van: Union, Dreamland Records, 2021)
3. Bitch ‘n’ Monk, Apocalyptic Fantasies (van: We are peering over, Lotus Arts Box, 2016)
4. Geoffrey Burton, I take my frogs for a walk (van: Me Ta Podia, Gong Ear, 2020)
5. Zee Skirts, A brand new friend (van: Kiki & OJ, eigen beheer, 2037)
6. Electric Barbarian (sample: Jon Stewart over België), City of death (Exco Music/De Werf, 2011)
7. Aksak Maboul, A Modern Lesson (van: Un peu de l’âme des bandits, Crammed Discs, 1980)

Merci aan Aïsha, Benny, Neil en de Villa Bota crew.

heavy rotation week 5

No lazy links, please support your indie label and local tiny record store.

Muriel Grossmann, KAAP Oostende, 21.1.2022 (beeld: Mahieu Yvan)

RVB Quartet, Operation Dinner Out (W.E.R.F. records 199, 2022)
Sander De Keere, Primitive Structures (W.E.R.F. records 204, 2022)
Lara Rosseel, hert (W.E.R.F. records 197, 2022)
Opera Alaska, The Stream (Excelsior Recordings, 2020)
Marzio Scholten, ISOLOPHILIA (eigen beheer, 2019)
Marzio Scholten/Identikit, Garage Moi (eigen beheer, 2013)
Afel Bocoum, Lindé (World Circuit, 2020)
Muriel Grossmann: Natural Time (Dreamland Records, 2016), Golden Rule (Dreamland Records, 2018), Reverence (Dreamland Records, 2019), Quiet Earth (Dreamland Records, 2020), Union (Dreamland Records, 2021) – after her stellar performance in Oostend, I keep on spinnin’ Grossmann.
Tore Tom Denys, Dionysos Now!, Adriano 1 (Evil Penguin Classic, 2021)
Thurston Moore, Peter Brötzmann, Farida Amadou & Steve Noble, M.A.N. (Dropa Disc, 2021)

And I finally subscribed myself into the gorgeous world called MUBI. So much better than that graveyard of C-films Netflix.

Never meet your heroes

Marc Ribot in Grimbergen (ja, van het bier, ten noordwesten van Brussel)

1.

Noem mij 1 gitarist die zo expressief speelt, en die zo (althans steller dezes) tot in de ziel weet te raken als Marc Ribot. Ik zeg u: het zal u niet lukken. Sommige musici koester je een leven lang en Marc Ribot schaar ik onder die hors catégorie categorie. Als vijftienjarige las ik in mijn toemalige lijfblad OOR dat Tom Waits’ Rain Dogs (1985) tot een van ’s mans beste albums zou behoren en aldus toog ik naar Bullit Records te Eindhoven. Voor waarschijnlijk 39.99 gulden (een waanzinnig bedrag, come to think of it) kocht ik de compact disc en toog naar huis, Veldhovenwaarts. Nog steeds herinner ik me en detail de kippevelsensatie om Ribot te horen binnenkomen, in de song Jockey full of bourbon. Is er ooit een gitarist geweest die dermate subtiel en ruig tegelijkertijd binnenkwam in het hart van een luisteraar? I think not. Het is surf, het is camp, het is serieus maar ook weer niet – maar bovenal: het is mega expressief, het beklijft, het laat zich niet vergeten, het is onsterfelijk. Het is zo raak! Het is muziek van de sferen, het is met een New Yorks ironisch glimlachje uitgeserveerde briljantie (is dit een woord?).

2.

Mijn allerslechtste interview ooit was toen ik in de N9 Villa te Eeklo Marc Ribot probeerde te verleiden tot het uiten van enige citeerbare uitspraken waarmee ik een deftig artikel zou kunnen publiceren. Totale hoon viel mijn deel: mister New York avant-guitarplayer achtte mijn onzekere persoontje geen blik waardig, putte zichzelf uit in een dédain dat Lou Reed nog niet had misstaan en liet mijn zelfbeeld tot dat moment verpulveren tot as. Wat een totaaldeceptie was dat! Ik moest toen (en nu nog steeds) denken aan wat Paradiso programmeur Kees Heus me ooit toevertrouwde: ‘never meet up with your heroes.’ Net als David Byrne (another hero die ik helaas live besloot te ontmoeten, daarover later) had ik natuurlijk Ribot nooit live moeten willen spreken. Het is godverdomme alsof je Bach aan de toog ontmoet en besluit daar een praatje mee te slaan. Voortschrijdend inzicht: better not.

3.

Een heel belangrijk facet aan mijn Ribot appreciatie is dit: zelfverklaard heeft Ribot zijn voornaamste invloed ontvangen van de Haïtiaanse gitaardocent Frantz Casseus. Nu, Haïti mag wel gelden als het afvoerputje van de mondiale culturele perceptie – wie is nu werkelijk ooit geïnteresseerd geweest in dit land, dat als eerste ter wereld zichzelf bevrijdde uit koloniale kettingen? En daar tot bizar lang nog de zogenaamde ‘gemiste baten’ voor Frankrijk moest afbetalen, in een wurgcontract dat iedere blanke ter wereld het schaamrood op de koontjes zou moeten jagen, mocht die blanke het weten? De cd is overigens, het moge inmiddels voor de hand liggen, erg de moeite waard, praise to de Brusselse labelcombinatie Crammed Discs/Les Disques du Crépuscule, dat Ribot Plays Solo Guitarworks by Casseus gevoelvol besloot uit te brengen in 1993. Check vooral dit prachtige album hier.

Nu is het tijd geworden om Ribot weer eens live te zien, in cc Strombeek te Grimbergen, of all places. Op het bijzonder fijne festivalleke Wunderkammer. Tweede editie, en in plaats van drie dagen 1 dag, thank you covid. Maar wel een avond met Ribot!

NB: eerlijk gezegd wisten Geoffrey Burton en Vitja Pauwels me vanavond veel dieper te raken dan Ribot: prachtig zoals Ribot articuleert en ja, een fraaie repertoirekeus (met ook een nummer van Casseus), maar eerder routineus en zelfs verveeld. Terwijl Burton en Pauwels allebei speelden met veel meer intensiteit en originele klankerupties vooral.

Afaina de Jong bij Nooit Meer Slapen

Is architectuur meer dan in het beton gieten van machtsverhoudingen en ongelijkheid? Architect Afaina de Jong in gesprek met Pieter van der Wielen bij VPRO’s Nooit Meer Slapen. De Jong staat aan het hoofd van architectenbureau Afarai. Ze streeft ernaar om mensen en culturele bewegingen die voorheen in architectonische plannen niet werden gezien, in haar architectuur te betrekken. Met haar team was ze afgelopen jaar verantwoordelijk voor de vormgeving van de slavernijntentoonstelling in het Rijksmuseum. En ze was een van de vijf genomineerden voor de Architect van het Jaar 2021.

hot club d’O

Hot Club d’O KAAP Oostende, 13 januari 2022

Gisteravond had ik mijn eerste permanentie van dit jaar: de jamsessies die pianist en docent Bas Bulteel (van Wasdaman faam) met KAAP organiseert in onze zaal in Oostende. Het avontuur van de jamsessie is natuurlijk dat het kan en mag mislukken, en dat gebeurde wel eens de afgelopen tijd. Maar gisteravond was ronduit zalig: een jonge gozer uit Mechelen, net aangespoeld in Oostende, bracht een ademstokkende versie van het toch niet bepaald originele My funny valentine. Trompettisten uit twee generaties Yamen en Eddy zorgden voor achteloos gebrachte, maar prachtige soli. Grote verrassing voor mij bleek de drummer van dienst, zoon van een van de kernleden van TC Matic. En een prachtige verschijning uit Brugge wist me hevig te raken met wat vrije improvisatie in de lijn van Meredith Monk.

Dit is een intens muzikaal land, amai-seg!

heavy rotation week 1

John Ghost, For a year they slept (artwork: Sammy Slabbinck)

Floating Points, Pharoah Sanders & the London Symphony Orchestra, Promises (Luaka Bop, 2021)
Thurston Moore, Peter Brötzmann, Farida Amadou, Steve Noble, M.A.N. (Dropa Disc, 2021)
Teis Semey, Mean Mean Machine (Zennez Records, 2021)
Tijn Wybenga & AM.OK, Brainteaser (Zennez Records, Bimhuis Productions, FPK NL, 2021)
Joseph Kabasele and the creation of Surboum African Jazz, Kallé Chauffez Bruxelles! (Planet Ilunga, 2021)
Ragazze Quartet, Bartók Bound (volume 2), String Quartets 3, 5 & 6 (Channel Classics, 2021)
Afel Bocoum, Lindé (World Circuit, 2021)
Thomas Strønen/Ayumi Tanaka/Marthe Lea, Bayou (ECM, 2021)
Zea, Witst noch dat dr neat wie (Makkum Records, 2021)
new in my collection, but not recently released:
John Ghost, For a year they slept (2015, no label)
Don Cherry & Ed Blackwell, El Corazón (ECM, 1982)
The New Age Steppers, idem (ON.U Sound, 1980)
Gard Nilssens Acoustic Unity Live in Europe (Trem Azul, 2017)
Zeitgeist, Das Experiment (At Dusk Records, no year)
Orchestre Abass, (De Bassari Togo) (Analog Africa, 2018)
V.A., The prestige of jazz – 19 original albums on 10 cds (The Intense Media, no year)
Blind Willie McTell, Dark Night Blues (1927-1940 Recordings) (Soul Jazz Records, 2017)
Trio Heinz Herbert, Die Reise des Gerbiculus Starwatchers (Unit Records, 2014)