out on highway 12


She makes the sound of a teaspoon
He makes the sound of a wave
The poor boy changes clothes and puts on aftershave
To compensate for his ordinary shoes

A moment of total bliss and happiness: driving on highway 12 from Tuolumne to Sacramento with my great sister, both singing out loud to Paul Simon’s brilliant Graceland album. #dankbaar

I was havin’ a discussion in a taxi heading downtown
Rearranging my position on this friend of mine who had a little bit of a breakdown
I said: ‘breakdowns come and breakdowns go – whaddaya gonna do about it

that’s what I like to know’

helmond brandevoort

Sinds 1 april 2008 woont mijn moeder in Helmond Brandevoort, een reconstructie van de Amsterdamse grachtengordel, maar dan in VINEX variant. Vrij Nederland heeft lang geleden wel eens geschreven over deze surrealistische wijk, waar de huizen pal tegenover station altijd de gordijnen open hebben staan en waar je dan louter perfecte interieurs ziet, laten we zeggen: ruim ten noorden van IKEA-prijsbeleid. Wel de meubels, maar geen mensen! In die hele straat heb ik in alle jaren dat ik daar passeer nog nooit een levend mens binnen gezien.

Sinds mijn moeder hier woont (overigens zeer tevreden, de voorzieningen zijn uitstekend) verwonder ik me over het werkelijk schitterende gietijzeren afdak centraal in de wijk, een plek die schreeuwt om een fijn, een-daags event voor en door de bewoners. Nu is er alleen een wekelijkse biomarkt en de jaarlijkse Charles Dickens kerstmarkt. Ik mijmer in de stijl van David Byrne’s regiedebuut True Stories (1986) vaak over deze wonderlijke plek en over deze prachtige constructie van gietijzer en glas.

Voor wie True Stories niet kent: dat is een heerlijke mockumentary, waarin Byrne als een soort warped anchorman, rijdend in een ruim bemeten Amerikaanse auto en voorzien van een even ruim vallende cowboyhoed, de kijker een rondleiding geeft doorheen het fictieve stadje Virgil, Texas, alwaar de bewoners (waaronder John Goodman in een glansrol) zich opmaken voor hun Celebration of Specialness, een groot jaarlijks buurtfeest. Gek, volgens mij heeft de film destijds niet heel veel impact gehad maar hoe vaak moet ik niet denken aan de prachtige beelden en het droogkomisch commentaar van Byrne, als een antropoloog op Mars zich verwonderend over de lokale gebruiken en paradijsvogels.

Citaat uit de film, denk er Byrne’s unieke stem bij: “Metal buildings are the dream that Modern Architects had at the beginning of this century. It has finally come true, but they themselves don’t realize it. That’s because it doesn’t take an Architect to build a metal building. You just order them out of a catalog – comes with a bunch of guys who put it together in a couple of days, maybe a week. And there you go – you’re all set to go into business – just slap a sign out front.”

Inmiddels woon ik op vier uur sporen van Brandevoort, maar dat feest met ambachtelijk eten, livemuziek van lokale bandjes en 1 internationale artiest, plus wat tweedehands boekenkraampjes moest er toch maar eens van komen.

wuthering heights, interpretation

One of the songs which took my breath each and every time I heard it this year was miss Cecile McLorin Salvant’s unreal cover of Kate Bush’s Wuthering Heights (1978). To me one of the essential traits of jazz is interpretation. IMHO Salvant takes this already classic song (mind you: Kate was 19 when she penned this!) to new heights. Saw her perform in a sold out Singel Theatre Antwerpen and that truly was one of the best nights of this year.

music and politics

still from Marjane Satrapi, Persepolis (2007)

On Dutch national radio 1 I hear an Iranian woman talking about the murdering regime in her country. This afternoon (saturday december 10, 2022) apparently there is a demonstration in front of the International Court of Justice in The Hague. Persepolis by Marjane Satrapi and before that the incredible traditional music from Iran/Persia got me emotionally involved with what’s at stake there.

And here. Read this excellent interview (2005) with Marjane Satrapi. “The secular people, we have no country. We the people — all the secular people who are looking for freedom — we have to keep together. We are international, as they” — the fanatics of all religions — “are international.”

The connection Satrapi sees between sensuality and (private) rebellion makes me think of a very good observation a friend and connaisseur of all that is Latin America once made when we were talking about one of our favourite Cuban bands: Los Van Van. My Spanish language skills never went further than one crash course I once did in Salamanca (september 2001, yes, I saw the Twin Towers tumblin’ doun while staying over in a student’s home, Salamanca, Spain). But my friend explained that all the sexually charged lyrics in the body of work of Los Van Van (check out their oeuvre, it’s immens and intense) actually holds a poignant political stance towards the powers that be. To discuss Los Van Van and politics – I won’t go into that further, although I do remember one Los Van Van performance in Miami which turned out into something of a riot, with activists throwing bricks at the audience since they were dancing to a ‘Castro band’. Ooofff.

I’m digressing here. When I heard the Iranian lady break on Dutch national radio, I suddenly thought: we here in the free west are working on nonsense. Important nonsense, but nonsense nonetheless.

One more association, if I may: Michael Franti once wrote this incredible lyric, music by the great jazz guitarist Charlie Hunter. I saw them in De Effenaar Eindhoven performing with The Disposable Heroes of Hiphoprisy back in the day and that is a Satrapi moment in my life, ooff!

If ever I would stop thinking about music and politics
I would tell you that sometimes it’s easier to desire
and pursue the attention and admiration of 100 strangers
than it is to accept the love and loyalty
of those closest to me
And I would tell you that sometimes
I prefer to look at myself
through someone else’s eyes
Eyes that aren’t clouded with the tears of knowing
what an asshole I can be, as yours are.
If ever I would stop thinking about music and politics
I might be able to listen in silence to your concerns
rather than hearing everything as an accusation
or an indictment against me
I would tell you that sometimes
I use sex to avoid communication
it’s the best escape when we’re down on our luck
But I can express more emotions than laughter, anger, and let’s fuck
If ever I would stop thinking about music and politics
If ever I would stop thinking about music and politics
If ever I would stop thinking about music and politics
If ever I would stop thinking about music and politics
If ever I would stop thinking about music and politics
I would tell you that I pooped in my own dog dish
And sometimes I would rather face not eating
than face licking it clean
And admitting when I’m selfish
And I’d tell you that I’m suffering
from the worst type of loneliness
The loneliness of being misunderstood,
or more poignantly
the loneliness of being afraid
to allow myself to be understood
If ever I would stop thinking about music and politics
I would tell you that the personal revolution
is far more difficult
and is the first step in any revolution
If ever I would stop thinking about music and politics
If ever I would stop thinking about music and politics
If ever I would stop thinking about music and politics
If ever I would stop thinking about music and politics
I would tell you that music is the expression of emotion
And that politics is merely the decoy of perception.

Songwriters: Michael Franti / Sidney Charlie Hunter
© Universal Music Publishing Group, Warner Chappell Music, Inc

beeldenstorm

Bij het ordenen van m’n archief kwam ik de film Beeldenstorm tegen, gemaakt door Johan van der Keuken in 1982 over wat er in en rondom het Amsterdamse podium Melkweg aan de hand was. IDFA omschreef dit pareltje als volgt:

Eind jaren zeventig werd in Amsterdam De Melkweg gebouwd. Een uniek podium voor muziek, dans, theater en film, en ook een markante en multiculturele ontmoetingsplek voor bezoekers uit de gehele wereld. Van der Keuken noemt De Melkweg aan het begin van deze documentaire ‘een plaats waar je kan zitten, dingen kan horen en dingen kan doen.’ Hij wisselt beelden van optredens af met sobere stillevens van een lamp, een tafelhoek of een leeg café. Buiten op straat filmt hij junks en gaat hij op pad met een in Amsterdam neergestreken Brit, die vindt dat meer mensen met kunst bezig zouden moeten zijn. Zelf noemde Van der Keuken deze fragmentarisch gemonteerde film ‘een Melkweg-in-film, een fictieve ruimte waar de wereld doorheen rolt en een aantal levens samenkomt.’
filmbeschrijving © IDFA

De in glorieus 16 millimeter geschoten film heeft niets van zijn kracht verloren in 2022. Niets houdt me zo bezig als de vraag: what does it take to create common ground? Antwoorden ontleen ik niet aan deze prachtfilm, maar misschien wel een aantal goede vragen waarmee we als culturele sector aan de slag kunnen. Godverdoeme wat zag hij het goed, die Johan in 1982! Met o.a. Au Pairs, Linton Kwesi Johnson, Suriname, de Bom, Van Agt en vele anderen.

heavy rotation week 47

MDCIII, Drawn in Dusk (W.E.R.F. records)
donderdag 24 november wordt Mattias De Craene door muziekjournalist Jonas Boel aan de tand gevoeld in de reeks Luisterkamer, locatie: KAAP De Groenplaats (Groenestraat 19b, Brugge).

aki, Nader (W.E.R.F. records)
zondag 4 december 2022 KAAP Oostende
aki releaseconcert

Nduduzo Makhathini, In the spirit of Ntu (Blue Note Africa)
Nduduzo Makhathini Quartet speelt op zaterdag 10 december in het Brugse Hof Bladelin. Het concert is uitverkocht.

Natashia Kelly, Dear Darkening Ground (W.E.R.F. records)
Zondag 15 januari 2023
KAAP Oostende
Natashia Kelly releaseconcert

Profound Observer, I choose not to (W.E.R.F. records)
Zondag 26 februari 2023
KAAP Oostende
Profound Observer feat. Bert Joris releaseconcert

Jukwaa, Adapt (W.E.R.F. records)
Donderdag 16 maart 2023
Luisterkamer: Jukwaa (host: Guy Peters, locatie: Kaap De Groenplaats, Groenestraat 19B, Brugge)
Vrijdag 24 maart 2023
KAAP @ Biekorf: Jukwaa (BE, releaseconcert) + Bandler Ching (BE) + Ashley Henry Trio (UK)

RVB Quartet, Operation Dinner Out (W.E.R.F. records)
Woensdag 19 april 2023
KAAP @ Biekorf
RVB Quartet releaseconcert

Yagoon, De Dabke Sessies (een Drift release van Klein Verhaal 2022)
tip! de Oostendse organisatie klein Verhaal vzw heeft ook een labelwerking, en op hun label Drift verscheen deze week zo maar even het mooiste album van lokaal talent dat ik in tijden hoorde: de Dabke Sessies. Hou ze in de gaten want begin 2023 komen ze met nog een verrassende release, waarover ik nog niks mag zeggen. Maar ik heb hem al wel gehoord en het is fantastisch.

Vitja Pauwels, Drift By/Sink In (W.E.R.F. records)
Sander de Keere, Primitive Structures (W.E.R.F. records)
SPOOK, SPOOK (W.E.R.F. records)
Gratitude Trio, birth (W.E.R.F. records)
Lara Rosseel, hert (W.E.R.F. records)
Karen Willems, Grichte (W.E.R.F. records)
Don Kapot ///Fulco Ottervanger (W.E.R.F. records)
Charlotte Adigéry & Boris Pupul, Topical Dancer (Deewee/Because Music)
Tyn Wybenga & AM.OK, Brainteaser (Zennez)
K.O. Brass, Keyo (Zennez)
Thomas Pol, Blue Soil (Zennez)
FAST DE, Sight Inside (Amarte)
Grid Ravage, Grid Ravage (Dropa Disc)
Leyla McCalla, Breaking the Thermometer (Anti)
Tumi Mogorosi, Group Theory: Black Music (Mushroom Hour/New Soil)
Afel Bocoum, Lindé (World Circuit)
Oumou Sangaré, Timbuktu (World Circuit)
Thiago Nassif, Mente (Gear Box)
Columbia Icefield, Ancient Songs of Burlap Heroes (Pyroclastic Records)
Sonico, Presents The Edge Of Tango (El Anti Tango)
Nout, Nout (Gigantonium)
Warelis/Rosaly/Lumley/Dikeman, Sunday at De Ruimte (DOEK Raw/Toondist/Tractata)
Via Mavis, Aerial Perspectives (Enovae)
Pokaz Trio, Kintsugi (Losen Records)
Javier Infante & North Sea String Quartet, Electric Amazigh (Gobierno de Canarias/Instituto Canario de Desarrollo Cultural/Sena/96 Music)
Arifa, Danubian Voyage (O-Tone Music)
Hands in Motion, Dawn (Zephyrus)
Sokratis Sinopoulous Quartet, Metamodal (ECM)
Gard Nilssen Acoustic Unity, Elastic Wave (ECM)
George Dumitriu, Monk On Viola (Evil Rabbit Records)
Tuur Florizoone, Night Shift (Aventura Musica)
Boi Akih, Storyteller (Bromo/SENA)

no lazy links, please head for your local vinyl store and support indie culture

BRIEF AAN EEN LUIE VRIEND

door Menno Wigman

En als het waar is, zoals Pascal schrijft, dat alle

ellende van de mensheid

maar één oorzaak heeft, namelijk dat men niet in staat is

rustig in een kamer te blijven, hoe, mijn vriend,

hoe zullen onze dagen dan verstrijken?


Je zult dag in dag uit naar doodse straten staren.

Je zult geen post meer krijgen.

Er zal geen deurbel klinken, geen telefoon afgaan, steeds trager

kruipt het gas door je buizen, je ziet de tuin verdorren

en hoort het water onder je vloeren woelen.


En alle kassa’s en computers halen hun slaap in,

geen stoplicht geeft nog acht,

er drijven regenpijpen door de straten, bloemenstallen,

warenhuizen en wapenarsenalen zakken in de aarde

en jij zit als een pasja op je kamer.


Ver van de steden trekken bomen tegen bomen op.

Takken, wortels, alles wurgt

elkaar, struiken vechten en verdelgen, gras wint alom veld.

Niks ruikt naar God. De aarde neemt een nieuw begin.

De dieren voeren eensgezind een paspoort in.

uit de Schiller Gazet, jaargang 2, nummer 9 (het krantje van Café Schiller)

te gast bij dubbel dee brugge (mixcloud)

Some weeks ago I was invited by Dick d’Alaise (who owns an incredible selection of jazz vinyls in the heart of Bruges and is a vivid supporter of both W.E.R.F. records and KAAP) to go back to back in the digital age. So through messenger we proposed eachother urgent new sounds and voices we totally dig. I really like the result, which he finalized to make it sound good. Have a listen here.

archief: over Jimmy Rosenberg

Zigeunergitaarfilm

MUZIEKFILM Jimmy Rosenberg

Jaïr Tchong

13 juli 2007 – verschenen in Groene Amsterdammer nr. 28_29

In het genre van de junkiefilm is Jimmy Rosenberg: De vader, de zoon en het talent een hemels shot. De film verdween te snel uit de filmhuizen maar verscheen onlangs op dvd. Na bijna opgelost te zijn in de vergetelheid komt de jonge gitarist hiermee weer, godlof, onder de aandacht: na Paradiso (waarvan een live-dvd zal verschijnen) treedt hij binnenkort op in het Bimhuis.

Jimmy Rosenberg (1980) heeft precies het tumultueuze leven waarmee een slimme filmmaker goud in handen heeft. Daarbij had Jeroen Berkvens geluk: er bestaat veel prachtig archiefmateriaal van de jonge Jimmy. Berkvens geeft dit dramatische leven grandeur, swing en psychologie – dit laatste niet van de koude grond, maar juist aangenaam meerduidig.

De door Berkvens geschilderde hellevaart van Jimmy, van wonderkind tot total-loss, maakt een driedubbele beweging. Per suggestie toont Berkvens de bedenkelijke kanten van zowel wereldfaam, wat het met een kinderziel doet wanneer die een miljoenencontract met Sony sluit, als het beklemmende zigeunerbestaan, waar het idee van individualisme geheel ondenkbaar is. Ten derde is het interessant hoe steeds Macky, de vervaarlijk getatoeëerde vader, de agressor lijkt, maar in de woorden van Jimmy zélf zijn moeder wordt gesuggereerd als in ieder geval medeverantwoordelijk voor zijn Werdegang. Haar rol blijft uiteindelijk onduidelijk, wat je kunt zien als een tekortkoming van de film of als een prikkelende bron van speculatie.

De familieperikelen zijn heftig, maar die sociale druk wordt geëvenaard door Jimmy’s internationale succes. Stotterend te gast bij het wereldmuziekprogramma van Han Reiziger is hij nog vooral vertederend. Maar op piepjonge leeftijd triomferend tijdens het festival van Samois-sur-Seine, de jaarlijkse landdag van Django-aficionados, zie je de naargeestige kanten al doorschemeren. Tijdens een ovationeel applaus probeert Jimmy van het podium weg te lopen en wordt hierbij door een oude kerel bijna fijngeknepen van zogenaamde affectie. Een huiveringwekkend tafereel, dat veel zegt over het krankzinnige klimaat waarin dit supertalent volwassen moest zien te worden.

Berkvens weet zijn film onder een zinderende psychologische spanning te zetten, waarmee hij de klassieke valkuilen van de muziekdocumentaire (zoals daar zijn: een teveel aan adoratie van de maker voor zijn onderwerp; musici die elkaar vertellen hoe goed ze zijn; te veel live-muziek in een film) behendig weet te vermijden. Aanvankelijk gaat Berkvens’ film in gedachten vooral de competitie aan met twee verwante films: Woody Allens Sweet and Lowdown (2000), waarin Sean Penn gestalte geeft aan de op ratten schietende jazzgitarist Emmet Ray, een onvergetelijk personage gebaseerd op Django Reinhardt. Ook Swing (2003) van Tony Gatlif komt in gedachten: een plotje van niks, maar visueel nog steeds de moeite waard. Terzijde: Gatlif wordt door de calvinistische filmkritiek chronisch ondergewaardeerd – deze Algerijnse zigeunerchroniqueur is geen verteller, maar een schilder.

Misschien heeft Jimmy Rosenberg: De vader, de zoon en het talent uiteindelijk nog wel het meest van doen met Bruce Webers Let’s Get Lost (1988), over het in stemmig zwart-wit geschoten, maar tergend wezenloze junkiebestaan van Chet Baker. Het is de verdienste van Berkvens dat hij in zijn zigeunergitaarfilm het Brabantse landschap weet te voorzien van een soms bijna epische grandeur. Brabant als een uitgestrekt en vooral intens troosteloos decor, waartegen de zigeuners als eeuwige outsiders hun magnifieke ‘jazz manouche’ weten te cultiveren. Onverstoorbaar, stijlvol, en met een jaloersmakende panache.

Jimmy Rosenberg: De vader, de zoon en het talent, regie Jeroen Berkvens (distr. A-Film).

Jimmy Rosenberg Trio en Robin Nolan Trio, Bimhuis, Amsterdam, 26 juli

moving

3 years ago I moved from Amsterdam to Oostende, Belgium. My sister moved to the US many years ago, and somewhat after me my brother also moved out, to Spain, to live on a boat. Ever since my huge step into the darkness this song keeps on poppin’ up in my mind – I really like the autistic sincerity and / or strong ambiguity and / or literal quality of the lyrical content. This is such a gorgeous song in the mer a boire which is the Talking Heads discography. The final line is a great one to shout out to the sea allright! Fun fact: when I wrote to my Aruban family how nice it is to live at the sea, they went like ‘OMG finally some wisdom into that kid!’ LOL.

I see the clouds that move across the sky
I see the wind that moves the clouds away
It moves the clouds over by the building
I pick the building that I want to live in

I smell the pine trees and the peaches in the woods
I see the pine cones that fall by the highway
That’s the highway that goes to the building
I pick the building that I want to live in

It’s over there, it’s over there
My building has every convenience
It’s gonna make life easy for me
It’s gonna be easy to get things done
I will relax alone with my loved ones

Loved ones, loved ones visit the building,
Take the highway, park and come up and see me
I’ll be working, working but if you come visit
I’ll put down what I’m doing, my friends are important

Don’t you worry ‘bout me
I wouldn’t worry about me
Don’t you worry ‘bout me
Don’t you worry ‘bout me

I see the states, across this big nation
I see the laws made in Washington, D.C.
I think of the ones I consider my favorites
I think of the people that are working for me

Some civil servants are just like my loved ones
They work so hard and they try to be strong
I’m a lucky guy to live in my building
They own the buildings to help them along

It’s over there, it’s over there
My building has every convenience
It’s gonna make life easy for me
It’s gonna be easy to get things done
I will relax along with my loved ones

Loved ones, loved ones visit the building
Take the highway, park and come up and see me
I’ll be working, working but if you come visit
I’ll put down what I’m doing, my friends are important

I wouldn’t worry ‘bout
I wouldn’t worry about me
Don’t you worry ‘bout me
Don’t you worry ‘bout me…

Talking Heads, ‘Don’t Worry About the Government’, from: ’77 (1977).