tien jaar el negocito records


Raf Vertessen

Het Gentse kwaliteitslabel el NEGOCITO Records viert dit jaar feest. Al tien jaar lang is dit label een artistieke vrijhaven voor de betere improvisatiemuziek uit binnen-­ en buiten­land. Met Rogé Verstraete van el NEGOCITO blikken we terug en vooral vooruit op de toekomst. De in Brooklyn wonende en werkende Belgische drummer, slagwerker en componist Raf Vertessen presenteert bewerkingen van het materiaal van zijn eerste langspeler LOI – die nu op el NEGOCITO verschijnt. Daarna is de beurt aan het trio Boundless, dat ook een stevige connectie met el NEGOCITO heeft. En met W.E.R.F. Records: deze zomer kwam het album Out Of The Night van The Chris Joris Experience voor het eerst digitaal uit via bandcamp.

Raf Vertessen – drums

Boundless
Patrick de Groote – trompet
Paul van Gysegem – contrabas
Chris Joris – percussie, piano

>> Zondag 25 oktober KAAP Oostende, aanvang 17u. Vvk €14, add €17.

1 dosis Rumi, dagdagelijks

1.
We gaan hier in Brugge en Oostende weer vier (of meer) weken van zwaar gedecimeerd openbaar leven in. Nog surfend op de intense energie van zowel Amok II (2-11 oktober) als KAAP-crew ben ik tot eigener verrassing er minder bang voor dan april/mei dit jaar, toen ik me werkelijk knap beroerd voelde, als nieuweling in een vreemd land. ‘The only thing we need to fear is fear itself’ – denk ik nu.

2.
Toen ik Rutte op de Nederlandse radio hoorde dinsdagavond brak mijn hart voor de lieve, keihard werkende intimi bij Checkpoint Charlie, Bax, De Pont en l’Affiche in Amsterdam. Gisteravond stond de eigenaar van een Brugs restaurant met tranen in de ogen aan onze tafel. Dit is echt immens en niet te bevatten zo groot.

3.
Het is zo’n heerlijk elkaar bevestigend ritueel onder intellectuelen om het over ‘levensveranderende’ poëzie/literatuuuur, etc. te hebben. Ik mag dat zelf ook graag doen, maar enige ijdelheid zit daar toch wel in vrees ik. Toch heb ik de afgelopen maanden dagdagelijks troost ervaren bij het lezen van de volgende regels van Rumi (1207-1273, in vertaling).

The Guest House

This being human is a guest house.
Every morning a new arrival.
A joy, a depression, a meanness,
some momentary awareness comes
as an unexpected visitor.
Welcome and entertain them all!
Even if they are a crowd of sorrows,
who violently sweep your house
empty of its furniture,
still, treat each guest honorably.
He may be clearing you out
for some new delight.
The dark thought, the shame, the malice.
meet them at the door laughing and invite them in.
Be grateful for whatever comes.
because each has been sent
as a guide from beyond.

مولانا جلال الدین محمدالبكري البلخي رومی

El abrazo de la serpiente

Vanavond speelt het Berlijnse punk/jazz/contemporary duo Witch ‘n’ Monk een nieuwe live soundtrack bij de hallucinante, in glorieus zwartwit geschoten film El Abrazo de la Serpiente (Ciro Guerra, 2016, 125 minuten). Dit in het kader van de tweede editie van AMOK Brugge. Aanvang: 20u, aan de deur zijn er nog kaartjes te koop voor deze unieke, eenmalige screening (€9). In fijne samenwerking met onze Brugse cinefiele partners van MOOOV. Ingang Beenhouwersstraat 62 bij de Amokvlag en mat. 

“De zwart-witbeelden dragen bij aan die beklemming: wit wordt het dubbelzinnige symbool voor ‘beschaving’. De inheemse kinderen in hun witte tenues zijn gekerstend door een priester. Hun ouders zijn ze kwijtgeraakt door de slavernij in de rubberplantages. Het maagdelijk wit is bevuild.

Karamakate, gids én moreel kompas, brengt ons dichter bij de natuur, bekeert ons, als het ware. Het voelt als een soort tegengif voor de rationaliteit van de wetenschap — een van de pijlers van beschaving. Koch-Grünberg en Evans Schulte proberen de onverklaarbaarheid van de natuur te verklaren. Dat lukt ze niet, zo illustreren de wonderschone beelden van de jaguar, de tapir en de meanderende rivier, die samen met bezwerend gezang magisch-realistische momenten crëeren. Net als de nachtelijke scènes waarin knisperende vlammen raadselachtige silhouetten vormen. Als stil bewijs dat in het oerwoud alles bezield is.

Die transformerende reis door het oerwoud doet onvermijdelijk denken aan Heart of Darkness (1994) en Apocalypse Now (1979), ook verhalen waarin de ratio de mens verlaat. Toch verschilt Guerra’s invalshoek wezenlijk. Karamakate kan je zien als een ironische allegorie: hij staat voor alles wat wij westerlingen zijn vergeten over onszelf en onze omgeving, doordat we beschaafd denken te zijn.”
(Omar Larabi, in: de Filmkrant, 2 maart 2016)

amok el abrazo

uk live jazz, eindelijk weer!

Donderdag 17 september presenteert KAAP voor het eerst sinds de lockdown van 13 maart weer internationale jazz in Oostende: het kwartet Dinosaur van trompettiste Laura Jurd (vrijdag 18 september in Paradox Tilburg en zaterdag 19 september in LantarenVenster Rotterdam).
In mei van dit jaar verscheen hun nieuwe album To The Earth, waarover De Volkskrant schreef:
To the Earth is een heerlijk speels album, waarop Jurd soepeler speelt dan voorheen. Pianist Elliot Galvin lijkt hier de belangrijkste gangmaker. Zijn spel is licht van toon en soms plagerig volgestopt met dissonanten, zoals in de Thelonious Monk-achtige solo in Slow Loris. Jurd zelf speelt mooie, vloeiende lijnen die ze alleen in Mosking even loslaat voor wat nerveuzer spel. Heel fraai is de enige cover hier, een bewerking van Absinthe van Billy Strayhorn. De melancholieke melodie wordt langzaam losgelaten voor een stukje improviseren. Het werkt allemaal: Jurds mooie, open toon die langzaam begint te hakkelen, Galvins kinderlijk speels dwarrelende noten en Conor Chaplin die met zijn contrabas even uit de melodie stapt, terwijl Corrie Dick onverstoorbaar de maat blijft tikken.”
Kaap Oostende, donderdag 17 september, 20.00u, vvk €17 add €20.

Amok Brugge 2-11 oktober

Zea & Oscar Jan Hoogland, zondag 4 oktober @AMOK Brugge

Van vrijdag 2 tot en met zondag 11 oktober organiseert kunstencentrum KAAP de tweede editie van het Brugse festival AMOK. Against some odds, but still .. We zien er enorm naar uit om in dit krankzinnige covidjaar tien dagen lang de kunst weer centraal te stellen, in een uitgestippeld parcours binnen het historische patrimonium van Brugge. Tien dagen vol Music, Talks and Performance – uit het programma licht ik de komende tijd wat pareltjes toe.

Zea is naast zanger-gitarist van The Ex ook solo actief: als singer-songwriter en labelman (Makkum Records). Met Oscar Jan Hoogland, pianist en improvisator uit de Amsterdamse jazzscene, bracht Zea eerder dit jaar Summing uit – een album dat als een kaleidoscoop blijft intrigeren. Neem bijvoorbeeld Atomic Heart, waarin je Kaapverdische funaná invloeden begint te vermoeden terwijl het toch geheel eigen klinkt.

Zea & Oscar Jan Hoogland spelen op zondag 4 oktober tijdens het Ritueel Parcours om 16.15u in de Militaire Kapel, Kartuizerinnenstraat 1, Brugge. Tickets voor het Ritueel Parcours koop je hier.

Can someone send another heart?
I lost mine – I know I’m not that smart
I called the heart card company
Please block that heart
I need a different beat

Het Parool van 10-06-2003, Pagina 6, Kunst, Recensie / Interview

‘Alle muziek is wereldmuziek’

JAÏR TCHONG

De Chinees-Amerikaanse cellist Yo-Yo Ma verkent morgenavond in het Concertgebouw het muzikale klimaat van Brazilië. ‘Uiteindelijk zul je er toch in moeten duiken en het overlevingsinstinct laten werken.’

IN EEN REPETITIERUIMTE van de Frankfurter Alte Oper legt de sympathieke cellist Yo-Yo Ma ontspannen uit waarom zijn brede muzikale horizon eigenlijk helemaal niet zo vreemd is als die lijkt. ‘Wereldmuziek, klassiek en jazz zijn slechte, want simplificerende termen. Een platitude, maar alle muziek is wereldmuziek.’

Ma heeft het liever neutraal over ‘sound’ en ‘people’, want hij is altijd en wereldwijd geïnteresseerd in wat muzikanten willen zeggen met het materiaal waarvoor ze kiezen. In die algemene bewoordingen. Na zijn succesvolle tango-cd Soul of the tango heeft Ma zich nu met zijn nieuwe cd Obrigado Brasil (Sony Classical) over de rijke Braziliaanse muziekcultuur ontfermd. Maar kun je wel zo vrijuit de wereld doorkruisen en jezelf alle bestaande muziekgenres toeëigenen?

Stel de vraag aan Ma en er opent zich een diepe kloof tussen duistere Europese filosofie (waarin fundamentele onkenbaarheid centraal staat) en Amerikaans optimisme (waarin can do het zaligmakend credo is). Verbluffend opgeruimd: ‘Er is een abstract en een praktisch antwoord op die vraag. Abstract gezien zal deze kwestie – de kenbaarheid van een andere cultuur – nooit worden opgelost, maar in praktische zin kun je een heel eind komen. Je kan jezelf de taal leren, door simpelweg die verscheidenheid aan muziekculturen te bestuderen.’

Ma ziet zeker een verband tussen zijn brede muzikale blik en dit postmoderne tijdsgewricht. ‘Dit zijn interessante tijden. Bijvoorbeeld: een Amerikaanse auteur die in Japan een literaire prijs wint omdat hij de beste Japanstalige roman van het jaar heeft geschreven – dat zegt toch heel veel over de mogelijkheid van culturele kruisbestuiving. Er zijn even veel antwoorden op je vraag als er mensen rondlopen op de aarde.’

Quod erat demonstrandum, maar toch moet ook wereldburger Ma zich wel eens ontmoedigd hebben gevoeld over het bevreemdend karakter van een andere muziekcultuur? ‘Toen ik als kind vanuit Frankrijk naar de Verenigde Staten verhuisde, voelde ik me lange tijd volledig onthand. Aan de lopende band maakte ik taalfouten. In zo’n bevreemdende situatie is het noodzakelijk om een mentor te hebben. Meer vanuit artistiek oogpunt kun je nooit met alleen analyse het punt bereiken waar je op doelt. Uiteindelijk zul je er toch in moeten duiken en het overlevingsinstinct laten werken.’

Op zijn nieuwe cd Obrigado Brasil staan Braziliaanse bossa nova’s, samba’s en chôro’s, maar ook de Afro-Braziliaans getinte, klassieke composities van componist Heitor Villa-Lobos (1881-1959). Waar komt Ma’s affiniteit met Braziliaanse muziek vandaan? ‘Kijk, persoonlijke ontwikkeling lijkt vaak oppervlakkig gezien op verandering, maar feitelijk cirkel je altijd rond een beperkt aantal fascinaties. Het is eerder zaak die diepgaand te leren kennen dan te veranderen aan de oppervlakte. Mijn ‘artistieke onderneming’ komt voort uit drie factoren: mijn persoonlijke geschiedenis, mijn universitaire studies culturele antropologie en archeologie en mijn professionele achtergrond, die me in staat stelt om over de hele wereld onderzoek te doen.’

Aan het einde van het interview schemert er dan toch iets van onbehagen door bij de bijna intimiderend opgeruimde Ma. ‘Op dit punt in mijn carrière richt ik mij steeds meer op het begeleiden van jong talent. Veel van mijn ambities heb ik kunnen verwezenlijken. Ik merk dat er aanstormende talenten staan te rammelen aan de poort.’

Het lijkt er op dat Ma die artistieke geldingsdrang van weleer heeft omgezet in onderwijs aan jongere generaties muzikanten. Het Zijderoutefestival (waarbij Ma de muzikale geschiedenis van de historische handelsroute tussen oost en west onderzocht) heeft zelfs een permanente culturele organisatie opgeleverd.

Traditie blijft alleen levend wanneer je die constant onderzoekt op zeggingskracht. Ma is hiervan het sympathieke bewijs.

Yo-Yo Ma ‘goes Brazil’, morgenavond om 20.15 uur in de Grote Zaal van het Concertgebouw, kaarten à € 60.

Cellist Yo-Yo Ma.

Copyright: Tchong, Jaïr
Auteursrechtrestrictie: ja

A silence song

20200520_154720

Jeruzalemkerk, Brugge

So much silence stretching above me
Around me too
Has it deafened me
Has it closed my ears
Has the silence itself brought about this rapture
Between silence and sound
Between the cry and the cull
If man raises one voice
I’ll raise two then
One for loss
One for losing
One for death
And one for birth

He may hang bloody torn on this tree of moss
Though my grimace will cut my grin
I’ll rise triumphant
I’ll rise triumphing
You won’t catch me
I fly unseen through the wind of the worlds
Missiles cut space spearing the starlight
Masking the moon
Wide of the march

Give me two reasons to stay here
Lost light, lost love
Smudge the tracks and smother the traces
Of the fires of your fear

Near the
Under the
Beside the
Beyond the flowers
Then further still
The children lie in silent space
The wind shivers through
Their corn burnt hair

Silence immaculate
If they move from silence to sound
Will the world shudder
Will my heart stop
In a cave
In a maze
Spring slides
Through my sadness
And my winter

The stars have frozen into space
The stars have molten into space

The children wait
Flowers around burnish their hair
With brazen gold and heart-red rose
If i move then i shall stop
How have the sightless fallen
I shall take a knife to your heart
I’ll take a knife to your heart
I’ll, i’ll take a knife to your, to your heart
And London bridge no long longer remains
Christ’s face refracted through
The sky then breaks up into
Different shapes

A silence song, from: Thunder Perfect Mind (1992) by Current 93.

I.M. Andy González (1951-2020)

De latinliefhebber moet vanavond kiezen tussen twee concerten die symbool staan voor de muziekgeschiedenis. Latin bass-legende Andy González maakt die keuze niet eenvoudiger.

Luisteren naar de Puertoricaanse bassist Andy González staat gelijk aan je laven aan een bron van kennis. Gonzalez speelt als lid van vrijwel alle orkesten van faam al decennia een belangrijke rol in de New Yorkse latinscene. Met de eigenzinnige band Libre ontwierp Gonzalez een standaard voor even avontuurlijke als rauwe salsa.

Andy González: ”Libre was een progressieve salsaformatie: niet schools de arrangementen spelen, maar improviseren. Dat was onze modus operandi – daarom heette die band Libre.”

”Wij probeerden verre van het beroemde Fania Records te blijven, want dat had maar weinig te maken met het artistieke programma waar wij voor stonden. Natuurlijk heb ik wel sessies gedaan voor sterren uit de Faniastal, zoals congaspeler Ray Barretto en trombonist Willie Colón. Maar de musici waren bij Fania meestal van ondergeschikt belang. Het concept van Fania was regelrecht van Motown Records gejat: met een vaste band steeds nieuwe sterzangers lanceren.”

”De jonge generatie van salsamuzikanten werkt vaak te veel vanuit techniek: alle kennis wordt meteen ingezet. Maar het feit dat je iets kan als musicus wil niet zeggen dat je dat ook altijd moet laten zien. Het gaat om het vertellen van een eenvoudig verhaal. Ik heb vijfendertig jaar met de ultieme verhalenverteller gewerkt: Manny Oquendo. Oquendo is degene die als percussionist van La Perfecta de bandleider (Eddie Palmieri, jt) naar jazz liet luisteren, iets wat Palmieri direct zal erkennen als je het hem vraagt. Oquendo is geen geschoolde conservatoriumcat, maar hij had vroeger soul en power.”

”El Gran Combo is een persoonlijke favoriet, met een stevig fundament van goeie vocalisten, goeie arrangementen en een goeie ritmesectie. Wat zij hebben bereikt, vertel ik mijn studenten als belangrijkste les: zorg ervoor dat je stem als muzikant herkend wordt, dat gaat ver voorbij techniek. Je muzikale stem moet herkenbaar zijn, op ieder instrument. Als dat lukt, dan ben je er.”

”De hype rondom de Buena Vista Social Club? We waren niet echt onder de indruk. We hebben altijd kenners gehad van Cubaanse schatten op vinyl. Eliades Ochoa mag ik graag. In zijn groep heeft hij musici van Septeto Turquino, originele sonspecialisten. Ochoa komt uit Santiago de Cuba, het hart van de soncultuur, in tegenstelling tot al die toeristische ensembles uit Havana.” (JAÏR TCHONG )

Cubop City Big Band + Andy González: Bimhuis, 28 november, 20.30 uur.
El Gran Combo: The Sand (Mekongweg 5), 28 november, 21.00 uur.

lockdown of opportuniteit?

800px-Jupiter

Bron: Wikipedia

De derde thuiswerkdag was uiterst ambigu. Ik heb het geluk momenteel in een zeer fijn appartement te wonen op vijf hoog met van drie kanten overweldigend daglicht (na jarenlang een donker kot in Amsterdam zonder daglicht en met muizen een verademing, kan ik u zeggen). Het thuiswerk ging nog heel wel, maar tegelijkertijd werd die montere focus steeds rammelender geschraagd op een bedje van dampende onrust: zit ik hier niet de vrolijke thuiswerker uit te hangen terwijl er iets Monumentaal Angstaanjagends op ons allen af stevent?

Waarop ik tegen mezelf prevelde: ‘the only thing we need to fear is fear itself, Tchong’ en besloot tot een strandwandeling. Normaliter jaagt de wind en het geruis der golven eenvoudigweg de zorgen snel mijn hoofd en hart uit, maar helaas kwam ik na de strandwandeling zorgelijker thuis dan dat ik het huis verlaten had, louter een uur daarvoor.

* * *

Na vier jaar afwezigheid besloot ik onlangs tot herintreding in de Facebookparochie, dit vooral om sneller de Belgische jazzscene te leren kennen, cruciaal voor mijn werk voor KAAP. Ik blijf sterke gevoelens van aversie houden jegens de wijze waarop de boys en girls van Facebook het leven in zijn enormiteit trachten te reduceren tot louter winstgevende algoritmes, maar ik moet toegeven dat ik net een plaat gewaar werd die ik wellicht zonder Facebook niet zo snel had ontdekt. Een plaat die me eindeloos blijft inspireren en die althans mij sterkt in deze crazy times. Luister vooral Facebook- en smartphoneloos naar dit.

Overigens ben ik het met Rutger Bregman en Dirk Bezemer hartgrondig eens dat deze crisis kansen biedt. Tenslotte nog dit verzoekje aan journalisten op repo: kunnen we het woordje postapocalyptisch alsjeblieft vermijden? Het oog van Jupiter is een storm die al minstens driehonderd jaar voortraast op een schaal groter dan de aarde – nu, dat is met recht postapocalyptisch te noemen. Daar is dit peanuts bij!

Kortom: zorg goed voor uw naaste(n). Hier een Lockdown Essentials Playlist met artiesten uit de KAAP programmatie.