kapok goes immersive

Great news: Kapok is about to release their 4th album MIRABEL, on vinyl (double album with fold out sleeve), cd and digital. There’s also a new tour coming up, with ofcourse new material from the album, but also four special editions called MIRABEL 360°, dedicated to an immersive sound experience.

These guys fully reinvented themselves: improvisation is now center stage, with some added vibraphone and old skool synths too. Last april, I had the chance to see them rehearsing in Rood Noot, the wonderful art space near Utrecht. Can’t wait for the double vinyl to arrive, be sure to catch them live at Broedplaats Lely.

Dates
february
15-2 MIRABEL 360° Broedplaats Lely, Schipluidenlaan 12, Amsterdam (try out), buy your tickets
16-2 MIRABEL 360° Broedplaats Lely, Schipluidenlaan 12, Amsterdam (première),
buy your tickets
18-2 Verkadefabriek, ’s Hertogenbosch
23-2 Jazz International @ Club Doelen, Rotterdam
24-2 MIRABEL 360° Theater Korzo, Den Haag

march
4-3 Jazz Inverdan, Zaandam
10-3 Parkstad Limburg Theaters, Heerlen
11-3 MIRABEL 360° TivoliVredenburg, Utrecht
25-3 Belfort, Sluis
30-3 Paradox, Tilburg

2017-04-21 10.35.16

Kapok: left to right: Remco Menting, Timon Koomen, Morris Kliphuis

 

 

 

Advertenties

studio ghibli films in lab 111

LAB11Ghibli

Gisteravond zag ik twee films uit de reeks Ghibli-films die Lab 111 zo terecht in deze naargeestige maand heeft geprogrammeerd. The secret world of Arriety (2010) is een aardige kinderfilm, maar mist naar mijn smaak toch de meesterhand van Hayao Miyazaki. Ik had Miyazaki’s ‘laatste’ film The Wind Rises (2013) nog nooit gezien – wat een prachtige film! Het zijn de kleine details die het bijzonder maken, zoals de epische vertraging waarmee een personage in zijn koffer naar een meetlat reikt om een gebroken been provisorisch te spalken na een gigantische aardbeving. Of de menselijke stemmen die verborgen zijn in de geluiden van de vliegtuigen. De droomsequenties en de landschappen, het is allemaal van een schoonheid waar je heel stil van wordt van binnen. Om nog maar te zwijgen over de subtekst van culturele kruisbestuiving, de pseudozuideuropese folkloristische muziek, de tragiek van Japan als As-mogendheid en de moraliteit of immoraliteit van uitvinders.

Tot mijn vreugde was het goed vol in Lab 111, het Ghibli-retrospectief voorziet blijkbaar bij meer mensen in een behoefte. My neighbor Totoro uit 1988, die ik nog nooit heb gezien is al uitverkocht, helaas! Wees er dus snel bij met reserveren.

vivaldi code rood

de ijsselstroom bij Zutphen
Gistermiddag woonde ik een solo concert bij van altvioliste Esther Apituley. In de verbouwde wasserij de IJsselstroom aan de IJssel bij Zutphen speelde ze onder andere werken van Telemann, Bach en Jacob TV – van die laatste het prachtige Syracuse. Op zaterdag 24 februari gaat haar nieuwe voorstelling Vivaldi Code Rood in première, in de Toneelschuur in Haarlem. Hiervoor werkt ze voor het eerst samen met regisseur en schrijver Ko van den Bosch.

St. James Infirmary by Koko the Clown (1933)

Gorgeous classic Betty Boop from 1933. Check out Koko the Clown (sung by Cab Calloway) stealing the show from 4.20 on – the beautiful way he dances! Fleischer’s animator Doc Crandall used Rotoscope (invented by Max Fleischer) to be able to transpose Calloway’s famous dance moves into animation. ‘An undisputed highlight of cartoon surrealism, matched by very few other cartoons’, says Dr. Grob’s Animation Review. Can’t stop watching Koko and his ghost version dancing.. His movements are simply gorgeous, the feet timing brilliant. Calloway’s rendition of this early jazz standard has a haunting quality of its own. Listen to his unique phrasing, the way it propels the meaning of the words. Chilled to the bone..

Folks, I’m goin’ down to St. James Infirmary
To see my baby there;
She’s stretched out on a long, white table
She’s so sweet, so cold, so fair

Let her go, let her go, God bless her
Wherever she may be
She will search this wide world over
But she’ll never find another sweet man like me

Now when I die, bury me in my straight-leg britches
Put on a box-back coat and a Stetson a-hat
Put a twenty-dollar gold piece on my watch chain
So you can let all the boys know I died standing fair

Folks, now that you have heard my story
Say, boy, hand me over another shot of that booze;
If anyone should ask you
Tell ‘em I’ve got those St. James Infirmary blues

Kunsten ’92 jubileumnummer

kunsten92 25 jaar

Het nieuwe nummer van Kunsten92 is uit. Voor “De kunst van het beïnvloeden – 25 jaar Kunsten ‘92” schreef ik over de oprukkende invloed van technologie op de kunsten. En sprak ik met componist en dichter Micha Hamel over zijn nieuwe onderzoek voor het Rotterdam Arts And Science Lab (RASL) naar ‘gamification en klassieke muziek’. Kunsten92 is al 25 jaar de belangenorganisatie voor kunst, cultuur en erfgoed, met circa 390 instellingen uit het hele kunstenveld van Nederland. Lees het hele nummer hier (in .pdf).

fotheringay


Deze week hervond ik een cassette die ik ooit eindeloos in mijn walkman, fietsend tussen Nuenen en Eindhoven, draaide. Eén nummer in het bijzonder trof me als een meteoriet op een kansloze aardebewoner. Sandy Denny, zangeres bij Fairport Convention, doorvoelde zich de niet benijdenswaardige situatie van Mary, Queen of Scots (8 december 1542 – 8 februari 1587), eenzaam opgesloten in Fotheringay, wachtend op het eindoordeel. Let (ook) op de bassist, jazzy anticipatie in een folk framewerk. Wonderschoon, uitgevoerd in totale rust en perfectie. Drie minuten en vijf seconden die je gaan bijblijven. Dank aan D.K. van wie ik de zorgvuldig samengestelde cassette destijds kreeg.

How often she has gazed from castle windows o’er,
And watched the daylight passing within her captive wall,
With no-one to heed her call.

The evening hour is fading within the dwindling sun,
And in a lonely moment those embers will be gone
And the last of all the young birds flown.

Her days of precious freedom, forfeited long before,
To live such fruitless years behind a guarded door,
But those days will last no more.

Tomorrow at this hour she will be far away,
Much farther than these islands,
Or the lonely fotheringay.

Fairport Convention, ‘Fotheringay’ van: What we did on our holidays, 1969.

NB: Sonic Youth’s Lee Ranaldo over Sandy Denny. “Sandy always transports me to a unique musical place, and defines a certain time in music history to my ears. Her music and voice have been elevated to the top-most reverential rungs of all I hold dear in my musical life.”